Het regent al zolang, het blijft maar uit de gescheurde hemel omlaag plensen en het houdt niet op. In stromen teistert het de wereld, de grijze aanblik ervan heeft ondertussen alle kleuren vermoord en smoort alle tegenstand in het blote geselen der schouders van de idioten die nu nog buiten zijn. In dit bestaan zijn er geen geheimen.
Het water staat al tot aan onze lippen en al staan wij op de tippen van onze tenen het gaat niet veel meer schelen als het zo blijft regenen of het water stijgt tot boven onze neusgaten uit en dan zitten we pas echt in de miserie. Sommigen van ons zouden kunnen zwemmen en anderen zullen waarschijnlijk spartelen. Sommigen zullen zinken in stijl en anderen zouden zich in paniek kunnen vastgrijpen aan weer anderen zodat ze samen vermogen te verzuipen. En niemand zal medelijden met een ander hebben, want het zal ieder voor zich zijn.
Het regent nu niet meer. Het sneeuwt. Dat is niet beter alleen maar triestiger want nu komt de heimwee naar thuis opsteken. De toendra, de onbezorgde jeugdjaren, het jagen en de verhalen van opa over de oorlog van toen.
Laat ons een land waarvoor gestreden moet worden.