28 July, 2003

Griekse Soap

Te vinden onder: Uncategorized — @ 23:42

In een verre tijd, toen Zeus nog baas was over de hemel en de aarde en het doodnormaal was dat onsterfelijke goden en sterfelijke mensen met elkaar copuleerden, gebeurde het dat diezelfde Zeus dus zijn lustige zinnen had gezet op het godinnenmeisje Thetis. Zeus zou zijn machtige hand er niet voor omgedraaid hebben om dat jong kind eens goddelijk te bestijgen en haar vol jong te schoppen, ware het niet dat Themis de Wijze hem verwittigde dat er een profetie op Thetis lag, en wel één die voorspelde dat Thetis’ eerstgeboren zoon machtiger zou zijn dan zijn vader. Een beetje afkerig van het idee om iemand op de wereld te zetten die hem later van zijn troon zou stoten, ging Zeus’ goesting rap over. En om helemaal gerust te zijn, besloot hij om het godinnenmeisje Thetis, dik tegen haar goesting natuurlijk, uit te huwelijken aan Peleus, niet de eerste de beste maar desalniettemin een doodgewone sterveling.
Het werd een grandioos huwelijksfeest waarop alle goden waren uitgenodigd. Alle, behalve ééntje. Eris, de Godin van de Twist, mocht niet komen omdat ze de feestelijkheden met haar gestook toch alleen maar zou verderven. Maar toen het feest in volle gang was en iedereen vrolijk en dronken, verscheen daar ineens Eris ten tonele, met haar haren van slangen en haar met bloed doordrenkte tuniek. De muziek hield op met spelen, gesprekken verstomden en een kilte daalde neer in de zaal. Eris keek niemand van de aanwezigen aan en schreed waardig tot vlak voor de witte hoofdtafel van de genodigden, hield halt en schoof haar tuniek weer goed, en smeet dan een gouden appel op de feesttafel die bonkend voortrolde om vlak voor Peleus tot stilstand te komen. Peleus nam de appel en las hardop de inscriptie voor die erin gegraveerd stond: Voor de schoonste. Hij keek een paar maal om zich heen en besefte dat hij hier iets in handen had waar hij zich best ferm aan kon verbranden. Haastig speelde hij de gouden appel door aan Zeus, de oppermachtige. Ook deze zag snel in dat hij, wanneer hij één godin tot miss Universe zou uitroepen, ferm in de problemen zou geraken met andere godinnen die meenden dat zíj het recht hadden op die titel. Hera, Athene en Aphrodite Zeker drie paar ogen keken hem nu al fonkelend aan, met name die van Hera, Athena en Aphrodite. Nee, dit was een taak waar de almachtige niet tegen opgewassen was. Hij keek eerst eens scheef naar Peleus en vervloekte dan inwendig Eris. Vervolgens schoof hij heel breedsprakerig de opgave tot het uitreiken van de gouden appel aan de allerschoonste godin af op… een mens.
Het was de Trojaanse herder Paris ocharme, die op een dag het bezoek kreeg van Hermes en de drie finalistes om van hem een oordeel te horen. Paris kon niet kiezen tussen zoveel verblindende schoonheid en daarom begonnen de godinnen hem allerlei beloftes te doen. Hera beloofde hem macht en rijkdom. Athena bood hem intelligentie en tactisch inzicht. Aphrodite beloofde hem niets en niemand minder dan het lijf en de liefde van Helena, er totaal aan voorbijgaande dat de meest begeerlijke vrouw uit de Griekse Homerische geschiedenis al getrouwd was met Meneleos.
Paris was toen een simpele herder en was helemaal niet geïnteresseerd in macht of intelligentie. Hij was jong en voelde zijn hormonen door zijn bloed gieren en koos meteen voor Aphrodite, of liever gezegd voor de belofte dij zij hem gedaan had.
En zo gebeurde het dat Helena vanuit haar echtelijk huis werd geroofd en naar Troje werd gebracht bij Paris. De Grieken lieten dit zich niet over hun kant gaan, en zetten een nog nooit geziene oorlogsmacht op de been die onder leiding van de straffe Agamemnon de vrouw van Meneleos wel eventjes zouden gaan terughalen.
De oorlog die daarop volgde was zo wreed en intens en er werd langs beide kanten gesneuveld dat het geen doen meer had, zonder dat beide kanten ook maar één stap vooruit kwamen. De Grieken geraakten Troje niet in en de Trojanen kregen de Grieken niet terug de zee in gedreven. De situatie werd zo hopeloos en allebei de partijen smeekten de goden om hulp dat het geen naam meer had zodat op den duur ook de ene helft van de Olympus de andere helft ervan op het slagveld onder de muren van Troje zo bloederig mogelijk de hersenen probeerde in te slaan. Het gaf geen tel. En omdat iedereen het vechten een beetje beu aan het geraken was, werd er beslist tot een duel met pijl en boog tussen een Trojaan en een Griek. Voor Troje stapte de ondertussen krijgshaftige held Paris, echtgenoot en kidnapper van Helena de ring in, en voor de Grieken betrad Filoktetes het strijdperk. Filoktetes doorzeefde Paris vakkundig en Helena was weduwe.
De toenmalige bevelhebber van de Trojaanse troepen, Helenos, vond het niet zo erg dat Paris omzeep was omdat hijzelf een oogje had op Helena en zich nu de weg vrij zag. Toen Helena echter hertrouwde met Deïfobos, was Helenos zo gepikeerd dat hij het allemaal geen kloten meer waard vond en terstond overliep naar de Grieken. Odysseus en zijn krijgers deden hun profijt met de inlichtingen van Helenos, en bedachten de beroemste list aller tijden. Daarna namen ze Troje in, vermoordden elke man en vooral de jongetjes opdat die later niet zouden uitgroeien tot wraakzuchtige jongelieden. Geen enkele vrouw werd gespaard en geen enkel meisje. Geen bejaarde of zuigeling overleefde de wreedheden van de Grieken.
‘Geen taal kan beschrijven de slachting, de moord van die nacht, geen tranen die de ellende voldoende kunnen bewenen’.
Einde.

Hier valt volgens mij een fantastische soap van te maken. Eens nadenken over de casting :)


reacties (3)


3 reacties, »

  1.   Reactie van Mike , op 29 July, 2003 @ 0:40

    Jan Decleir alvast als Zeus!

  2.   Reactie van Arcadim , op 29 July, 2003 @ 12:49

    Einde? Wat einde? Volgens mij ging het nog verder…

  3.   Reactie van Polski , op 29 July, 2003 @ 15:02

    Arcadim – het is nooit gestopt.

RSS feed voor deze reacties. TrackBack URL

Voeg een reactie toe:

Powered by WordPress