Volhouden! Het is inderdaad niet gemakkelijk om vast te houden aan je eigen principes of overtuigingen, vooral als je van overal tegenkanting of misprijzen ondervindt of dat je je immer moet verantwoorden voor eigen keuze, vooral als dat principes zijn die regelrecht tegen de tijdsgeest in gaan of de heersende moraal.

Het kan waarlijk serieus vermoeiend zijn soms, en waarom? Zou het niet gemakkelijk zijn zonder enig principe te leven of is dat ook een principiële houding?

*Zucht*

Als je daarentegen uitgeput raakt van het vechten en je merkt dat je vereenzaamt of verbitterd geraakt en je voelt je daar niet zo prettig door, dan wordt het misschien tijd om die principes onder de loep te nemen en je af te vragen of ze niet voor bijsturing vatbaar zijn.
Het is niet omdat je principes hebt die voor jou perfect passen, dat een ander zich daar moet naar buigen of barsten, mensen die het goed met je menen respecteren je principes sowieso wel, tenzij je ze ermee in hun gezicht mept. De vrijheid van de ene mens eindigt waar die van de andere begint weet je wel ?
En het is niet omdat je je eigen mening over iets bijstuurt dat je zwak bent of zo, het toont alleen maar aan dat je een mens bent van wie de persoonlijkheid kan evolueren in plaats van te verstarren. Ook geen slechte invalshoek lijkt me…

En anders is er nog altijd de Prozac

Je moet wel vermijden dat je voor jezelf een rode boekje opmaakt. Principes en regels zijn goed, maar ook niet heiligmakend. Enige soepelheid is wel vereist.