allegra

Ze kent geen andere positieve motivator dan interesse. Wie zich genoeg interesseert in een ander overstijgt onverschilligheid en vriendschap en kan liefhebben. Die interesse zit in onze genen ingebakken en is de enige drijfveer die onze soort nodig heeft om zijn eigen voortbestaan te verzekeren. Bij een dalende interesse in de anderen krijgt egoïsme de bovenhand en ligt de weg naar de haat wagenwijd open.

Waarom moeten we blijven proberen om lief te hebben ? Het maakt ons uiteindelijk toch kapot ?
Elke verliefdheid, hoe hevig en puur en mooi ze ook mag zijn, hoe lang ze ook duurt, op het einde van de rit vernietigt ze zichzelf omdat het moegestreden hart, de figuurlijke bron ervan, uiteindelijk ophoudt te strijden. Heeft het met andere woorden zin om lief te hebben als het enkel het absolute niets tot gevolg heeft, of een hele hoop pijn als ze niet beantwoord wordt ?

De gevolgen van de afwezigheid van liefde zien we elke dag op tv, we lezen erover in de kranten en geschiedenisboeken, we zien het in de blikken van kindermoordenaars en dictators. Zonder liefde zou ons leven verworden tot een dorre woestijn waarin de rest van onze emoties dorstig rondkrabbelt op zoek naar iets om zich aan te laven. Liefde inspireert kunstenaars, liefde haalt ons uit de cocon die ons van onze medemensen scheidt en stelt ons in staat zelf betere mensen te worden en zo in één moeite door de wereld te verbeteren.

Zelfs al veroorzaakt liefde pijn als het onderwerp ervan haar niet beantwoordt, zelfs al houdt ze eens op te bestaan voor het individu dat haar wel heel zijn leven heeft gekend. Liefde is dat wat de mensheid op de been houdt en enkel en alleen daarom moet ze overleven…