Ik denk dat we ’t in grote lijnen wel met elkaar eens zijn. En dat verschillen in mening veeleer een kwestie zijn van invalshoek of eventueel van ideologie. Ik heb misschien nog niet genoeg benadrukt dat het geweld in die regio uiteraard van (minstens) twee kanten komt, en dat alle partijen dus hun verantwoordelijkheden hebben inzake de escalatie en de voortzetting van het conflict. Islamitische organisaties zoals Hamas en Hesbollah hebben al veel aanslagen op hun geweten, ook tegen burgers. Net zoals Israël.

Het is dus niet om de rol van de tegenpartij te minimaliseren dat ik stel dat Israël weigert (of geweigerd heeft) om zich aan bepaalde UN resoluties te houden. Om dezelfde redenen als u aanhaalt (democratische meerderheidsbeslissing) vind ik zo’n UN resolutie wel morele waarde hebben. Omdat de Verenigde Naties als een internationale democratische instelling voor mij een (utopisch) ideaalbeeld inhouden. Met als grondbeginsels dat ’t monopolie van geweld voor de hoogste politionele macht zou voorbehouden moeten blijven, dat veiligheid op wereldvlak primeert op lokale politieke belangen, … enz. Men spreekt op dat vlak over internationaal recht, dat m.i. primeert op nationale wetgeving. Of men zich moreel al dan niet verplicht voelt om wetgeving te erkennen, is dan een hoogst persoonlijk (ideologische) kwestie.

Wat betreft de vermeende ‘overtreding’ van het internationaal recht dan: Resolutie 194 omhelst het recht op terugkeer naar onteigende huizen en gronden voor Palestijnen op vrijwillige basis, en eventuele schadevergoeding voor geleden verlies. Massale verdrijving is volkenrechtelijk verboden, … Resoluties 242 en 338 omvatten sluiting van vrede op basis van een terugtrekking van Israël uit veroverde gebieden (exact wat u zei, maar met ’t accent op een ander deel van de zin.) Teruggave van gronden en terugtrekking uit gebieden werden lang geweigerd en zijn pas zeer recent beslist door de Israëlische regering, o.a. onder impuls van premier Sharon. (Naar verluidt omdat die uiteindelijk inzag dat de voordelen van de Joodse nederzettingen in de geannexeerde gebieden niet opwogen tegen de nadelen: door de lagere aantallen en geboortecijfers zouden de Israeli’s in die gebieden numeriek altijd in de minderheid blijven tenzij men overging tot een massale verdrijving van Palestijnen; en internationaal bleef de bezetting een doorn in ’t oog en werd de druk steeds opgevoerd om een ander beleid te volgen).

Ik zou dus durven stellen dat men pas zeer recent op de goede weg is maar dat men voorheen inderdaad weigerde zich aan de UN resoluties te onderwerpen, zoals gezegd. Om het inderdaad noodzakelijke evenwicht te bewaren wil ik gerust nog eens benadrukken dat ook de tegenpartij verschillende wetten, resoluties, internationale verdragen & conventies én ethische normen hebben overtreden. Ook Arabische Moslims weigerden bij verschillende aangelegenheden en kansen het geweld te staken

Men kan aanhalen dat Israël de gebieden enkel maar controleerde omdat ze anders als uitvalsbasis konden dienen voor Palestijnse aanslagen. De keerzijde is dat Palestijnen aanslagen pleegde omdat men zich tegen een externe overheerser wilde verzetten. Alweer: kwestie van perspectief.

Essentieel is dat u zich net als ik dezelfde vragen stelt wat betreft de inspanningen om vrede te bekomen en wat betreft het gevoerde beleid in de regio. (En uiteraard kunnen we ons dezelfde vragen stellen jegens de Palestijnen of andere Arabieren in die regio.) Wat dat betreft is er dus geen meningsverschil.

Evenmin nog een meningsverschil wat betreft de gevolgen van het Britse beleid in de regio. Bijkomend zijn er bv. blijkbaar ook culturele verschillen geweest die aanleiding gaven tot misverstanden, die op hun beurt het conflict gevoed hebben. De migrerende Europese Joden namen bv. aan dat wanneer ze grond kochten, ze zich ook het eigendomsrecht over de olijfbomen toeeigenden. Volgens het gewoonterecht in die regio stond de oogst van de bomen echter los van het eigendom van de grond en vonden de Arabieren dat olijven behoorden tot diegenen die ze oogsten. Kortom, historisch zijn er wellicht 1001 bezwarende factoren die allemaal een complexer geheel schetsen dan wij hier op een paar bladzijden zouden kunnen.

De stadspoëten, tja, daar zullen we toch wel iets anders blijven tegenaan kijken. Maar net als bij ‘les gouts et les couleurs’ is ’t eigenlijk zinloos om over waardeoordelen te gaan discussiëren: mij stoorde ’t niet dat Nasr zich mogelijk partijdig toonde, ik betwijfel of zijn ‘openbare functie’ (als je daar al gewag van kunt maken) zo’n onpartijdigheid van hem vereist, en ik vind ’t ook begrijpelijk en loyaal dat wanneer Lanoye zich mengde in ’t debat, hij daarbij steun bleek te geven aan een persoonlijke vriend van hem. Ik blijf ook vinden dat men kritiek mag hebben op veiligheidsaspecten van een organisatie, liefst voor, maar desnoods achteraf, om herhaling te voorkomen. En ik vind ’t nog altijd bijzonder problematisch dat een land zich blijkbaar aan een vorm van geschiedenisvervalsing blijkt te bezondigen, vooral als dat land zelf (terecht) bijzonder verbolgen reageert op andere pogingen tot geschiedenisvervalsing, zoals negationisme: ontkenning of minimalisering van de Holocaust in WO2.

Verder vraag ik me af of uitdrukkingen als ‘hun gram halen’ of ‘van hun neus maken’, inderdaad doelbewust gebruikt zijn vanwege de etnische/racistische bijbetekenissen of connotaties. Persoonlijk zou ik bij ‘t mogelijke stereotiepe of karikaturale aspect van zo’n uitdrukking niet stil staan. Was men zich wel bewust van de manier waarop zoiets opgevat kan worden ? Heeft men opzettelijk een uitdrukking gebruikt waar iemand van een andere etnische groep of geloofsovertuiging zich persoonlijk door aangevallen kan voelen ? (Nasr is immers van Palestijnse afkomst, en etnisch vertoont dat volk toch een zeer grote overeenkomst met andere Semitische volkeren ?) Alles hangt af van de bedoelingen van de auteur, en daar heb ik persoonlijk ’t raden naar in deze. Ik zou hem ’t voordeel van de twijfel gunnen maar ik geef toe dat ik zijn werk onvoldoende ken.

Maar ondanks meningsverschillen is ’t uw de manier van discussiëren en uw feitenkennis die mijn respect verdient.

Dus, tot Polskaya (alhoewel ik langzamerhand wel de indruk krijg dat we al de andere bezoekers van deze site in slaap gewiegd hebben.)

: – )

Vriendelijke groeten,

Crow

U hebt inderdaad Uw “huiswerk” gemaalt.  (deze smiley is dan weer wel bedoeld).

En het zijn de samenlevingsproblemen die deze immigratie met zich meebracht, die later een opdeling van het gebied in een Joods en een Arabisch gedeelte hebben noodzakelijk gemaakt.

Voor wat betreft het Brits mandaat over Palestina zou ik het al volgt willen stellen: Men heeft het niet tevergeefs over “Perfidious Albion”. Zoals de meeste koloniale mogendheden in die tijd, voerden de Britten (“with a vengence”) het principe van “divide et impera” toe, door dan eens de ene partij, dan de andere te begunstigen en aan idereen alles te beloven. Deze politiek grensde tot aan het absurde en is waarschijnlijk één van de beduidenste oorzaken van de meeste problemen van de streek, met inbegrip van het Palestijns-Israelisch conflict.

En dat de Britse politiek niet altijd pro-zionistisch was moge blijken uit de numerus clausus op de Joodse immigratie die zij in de ergste momenten van de Tweede Wereld Oorlog uitschreven en schepen met Joodse vluchtelingen de toegang tot het Palestijns grondgebied verboden. Eén van de reden van het vertrek van de Britten was wat the Israeli’s hun “bevrijdingsoorlog” noemen, en die was gericht tegen het Brits mandaat.

… maar in die context is het natuurlijk des te ironischer en des te schrijnender dat er momenteel een aantal andere resoluties zijn waar Israël weigert zich aan te onderwerpen. (194 en 242)

Resoluties 242 en 338 roepen op tot het sluiten van vrede op basis van een Israelische terugtrekking én een wederzijdse erkenning van alle bestaande staten van de regio in 1967 én van de stopzetting van alle geweld. De moeilijkheid bestaat er juist in om deze voorwaarden gelijktijdig te vervullen. Wat wel duidelijk is, is dat het niet juist is om te beweren dat Israel als enige, verantwoordelijk is voor het niet implementeren van deze resoluties en ronduit abusief om het als een “weigering vanwege Israel om zich eraan te onderwerpen” aan te duiden.

Volgens http://israel-arab_conflict.tripod.com/UNresolutions.html zijn er in totaal zelfs al 97 resoluties geweest waarmee de UN handelingen van Israël veroordeelde sinds 1948. Dit opent een eindeloze discussie over de representativiteit van de UN en de machtsverhoudingen van een zeer beperkt aantal landen in de UN veiligheidsraad.

Kijk, hier moeten we duidelijk zijn. Resoluties van de Algemene Vergadering zijn niet bindend voor de leden van de VN. In mijn ogen hebben zij dan ook minder morele waarde dan zeg maar de Verklaring van de Universele Rechten van de Mens om maar iets te noemen. Israel, met al haar tekortkomingen (zoals de meeste Westerse democratiën) is een rechtsstaat.

Voor wat het waard is, verheug ik mij op het feit dat U inderdaad de zaken “allerminst zwart wit” voorstelt. In mijn antwoorden beperk ik mij ertoe om wat ik als onevenwichtig ervaar aan te vullen, of soms aan te passsen, en blijf neutraal wanneer het gaat over de politiek van Israel. Nogmaals, voor wat het waard is: Heeft Israel zich steeds tot het uiterste ingespannen om vrede te sluiten? Is haar politiek in de bezette gebieden moreel dan politiek te verdedigen? Zouden er alternatieve wegen bewandeld kunnen worden die misschien moed vereisen, maar die moreel en politiek effectief voordeliger zouden geweest zijn? Ik zou het persoonlijk niet weten, en het is evident dat enieder hierover een volwaardige mening kan uiten.

Het goede nieuws is: “We can agree to agree”. Ik kan mij zonder meer herkennen in Uw formulering over het gebruik van het “anti-Zionisme”. Het is op geen enkel punt in tegenstelling met hetgeen ik hierover bedoelde.

Voor wat betreft onze stadspoëten, blijf ik op mijn standpunt dat hun argumentatie aan de flauwe kant is. Het is inderdaad flauw om het initiatief van een ambassade te weigeren op een boekenbeurs. Het is flauw om plaatsgebrek en veiligheidsmaatregelen in te roepen, na dat de organizatie van de boekenbeurs het initiatief van de ambassade had anvaard. Het vooral flauw om schrijvers in te roepen die in Israel leven en publiceren, zonder hen expliciet te kunnen “kwoteren”. Het is uiteindelijk flauw vanwege de Antwerpse Stadspoëet, zijn Palestijnse moeder aanhalende, om “moeilijk” te doen over een stand waar Israelische propaganda, zei het dan aan de bedenkelijke kant, wordt ten toon gespreid, evengoed dat ik het flauw zou vinden wanneer een Antwerpse Stadspoëet van Joodse afkomst, “van zijn neus zou maken” over een stand waar Palestijnse propaganda zou ten toon gesteld worden. En indien ik dan nog voor Nasr begrip kan opbrengen voor de inhoud (niet voor de vorm) van zijn verklaringen, vind ik het toppunt van flauwte dat ex-(intussen ex ex) stadspoëet Tom Lanoy zijn voorganger bijtreedt. Let wel, ik veroordeel de heren niet (op de inhoud), ik vind ze flauw. Ik hoop ook dat zij dat erger vinden  .

Tot Polkayas.?

Allereerst voor u ook een gelukkig en succesvol 2006 toegewenst.

En, ere wie ere toekomt, door uw vermelding van het Brits mandaat heb ik mits opzoeking wat kunnen bijleren over de ontstaansgeschiedenis van Israël. Al schept die kennis evenveel vragen dan ze beantwoordt:

Volgens deze bron: http://en.wikipedia.org/wiki/British_Mandate_of_Palestine, veroverde Groot Brittanië Palestina (en Syrië) in 1917, na een strijd met de Turken van het Ottomaanse Rijk tijdens de 1ste wereldoorlog. In het kader van het Verdrag van Versaille kende de UN inderdaad het mandaatschap toe aan GB.

Op dat moment echter, werd de meerderheid in dit multi-ethnische gebied uitgemaakt door 750.000 Arabisch sprekende Moslims. Slechts 11 % van de inwoners was Joods. Wat de beweegredenen waren voor GB om de soevereiniteit van het Palestijnse volk niet te erkennen, maar er de plak te blijven zwaaien, als externe, vreemde mogendheid, is niet duidelijk. (Tenzij wellicht om economische of militair strategische redenen.)

In de daaropvolgende jaren stimuleerde GB een politiek van Joodse immigratie (waar men voordien blijkbaar ook al voorstander van was, zelfs al ten tijde van 1840). En het zijn de samenlevingsproblemen die deze immigratie met zich meebracht, die later een opdeling van het gebied in een Joods en een Arabisch gedeelte hebben noodzakelijk gemaakt.

Kortom, over dit beleid inzake het toevertrouwde mandaatgebied, dat resulteerde in een conflict dat voortduurt tot op de dag van vandaag, kan je je toch wel vragen stellen.

Het feit dat het de UN was die via resolutie 181 het mandaat toekende, schenkt dat mandaatschap m.i. wel aanzienlijk wat legitimiteit, maar in die context is het natuurlijk des te ironischer en des te schrijnender dat er momenteel een aantal andere resoluties zijn waar Israël weigert zich aan te onderwerpen. (194 en 242) Volgens http://israel-arab_conflict.tripod.com/UNresolutions.html zijn er in totaal zelfs al 97 resoluties geweest waarmee de UN handelingen van Israël veroordeelde sinds 1948. Dit opent een eindeloze discussie over de representativiteit van de UN en de machtsverhoudingen van een zeer beperkt aantal landen in de UN veiligheidsraad.

Dus ik probeer de zaken allerminst zwart wit voor te stellen. Het blijken trouwens de Moslims te zijn die de eerste gewelddaden op Joodse nederzettingen op hun geweten hebben volgens de eerstvermelde bron, wat m.i. niet in het voordeel pleit van die Moslims. En het is overigens zinloos en onmogelijk om het proces van de geschiedenis te gaan voeren, want dan weet je zelfs niet waar je moet beginnen. Wat betekent dat ik momenteel abstractie maak van alle historische territoriale aanspraken in dat gebied en zoals gezegd dus voorstander ben van een compromismodel met twee aparte soevereine staten. Ik ontken het bestaansrecht van Israël dus niet.

Ik kan me voorstellen dat u gelijk heeft als u zegt dat anti-Zionisme dikwijls gebruikt wordt als rookgordijn om antisemitische gevoelens te uiten. Er zou een verband of correlatie kunnen zijn. Die veronderstelling kan correct zijn. Maar wat ik zei was dat het één niet noodzakelijk het ander betekent. Dat anti-Zionisme niet per definitie duidt op racisme. Dat twijfel aan de toenmalige noodzaak aan of het bestaansrecht van Israël niet persé duidt op racisme of een anti-Joodse ideologie. M.i. een belangrijk nuanceverschil met uw stelling. Omdat de uitzonderingen de regel deze keer niet bevestigen, maar juist ontkrachten. Vermits er voldoende uitzonderingen kunnen gevonden worden, van mensen die totaal geen problemen hebben met Joodse medemensen, die helemaal geen bedenkingen hebben bij de aanwezigheid van een Joodse Ethnische groep in andere landen, die juist open staan voor vredevol samenleven en interactie, maar die zich bovenvermelde vragen over de gevoerde politiek in die Midden-Oosterse regio toch ook stellen.

Alhoewel ik eigenlijk verheugd ben dat deze discussie interessanter is geworden dan z’n oorspronkelijke aanleiding, dien ik toch even terug te grijpen naar ’t oorspronkelijke debat: let’s agree to disagree. Want ik vond de argumenten van Lanoye wel significant, en m.i. volstaat ’t als tegenargumentatie dan niet om ze gewoon als ‘flauw’ te omschrijven. (Ik heb me in een volgend artikel van Lanoy dan weer mateloos geërgerd aan diens argumentatie i.v.m. het cultureel beleid van Bert Anciaux, maar da’s weer een totaal andere discussie.)

Vriendelijke groeten,

Crow

Ik vind Tom Lanoy’s problemen over de aanwezigheid van de Israëlische ambassade aan de flauwe kant. En erger ik mij eraan dat men de indruk wil suggereren dat de houding van de Israëlische schrijvers vergelijkbaar zou zijn met deze van zich verzettende intellectuelen ten tijde van het Franco regime in Spanje. Pïcasso, Matchado en anderen hebben geen voet in Spanje willen (of kunnen?) zetten zolang er daar een fascistisch regime aan de macht was. Oz, Yehoshua en Grossman leven in Israel en publiceren in Israel. Hun kritiek richt zich naar bepaalde aspecten van de huidige (en vroegere) Israëlische regering, en in die zin zijn zij niet verschillend dan de meeste intellectuelen in de wereld, met inbegrip voor zover ik weet (en hoop), van Tom Lanoy.

Maar In zekere zin ben ik het wel oneens met uw stelling dat als iemand tegen de Zionistische Staat is, hij of zij per definitie antisemitisch (lees anti Joods) zou zijn. En wel om de volgende redenen:

Ik denk dat het anti-zionisme vaak als een rookgordijn wordt gebruikt om, vermeend of onbewust, antisemitische ideeën te verspreiden. En deze verdenking wordt sterker naarmate de zorg om stereotypische beelden te vermijden, en de inspanning om objectief en evenwichtig te debatteren, verminderen. Het is in dit verband zeer de vraag of men aan het bestaansrecht van Israel als een Joodse staat kan twijfelen, zonder hierbij op het racistische en antisemitische ideeëngoed te steunen.

de beleidsmatige beslissing zijn van de UN om de staat Israël op te richten en daarbij grondgebied van een ander land hiervoor op te eisen,

Ik neem aan dat door Uw manier om de zaken voor te stellen toch ietwat te aan te passen, ik aan de meeste van Uw argumenten kan antwoorden: de UN heeft toen beslist een Brits mandaatgebied (mandaat dat ten einde kwam) te verdelen in een Joods gedeelte en een Arabisch gedeelte. (http://www.yale.edu/lawweb/avalon/un/res181.htm)

Tenslotte wens ik U een voorspoedig 2006.

Marc

Ggggggeeuw!
Verzin iets nieuw jongens.

(Jammer dat beide heren nogal snel wederzijds beledigend werden, waarna door ‘t oeroude principe van de escalatie al snel elke zinvole inhoudelijke discussie onmogelijk werd. Volledig in de stijl van de universele web-polemiek word je dan al gauw gedwongen om te achterhalen welke nuances men bij elkaar al dan niet bewust in een verkeerd daglicht probeerde te stellen. Op dat niveau zou je anders mogen verwachten, maar ‘t blijven maar mensen he.)

Inhoudelijk ben ik er eigenlijk helemaal nog niet uit. Discussies over ethiek vallen namelijk nooit te reduceren tot zwart of wit. Dat geldt ook over de zeer grijze zone van de vermenging van literatuur en politiek.

Israël al dan niet toelaten dwingt wel tot een redelijk dichotome keuze, natuurlijk.

Beide heren zijn gelukkig niet anti-semitisch, maar beiden zijn wel gekant tegen ‘t Zionistische beleid van Israel. Enkel wat de vraag betreft of een regering van zo’n land dan een forum zou mogen krijgen tot een a-politieke Vlaamse culturele organisatie als de Boekenbeurs, nemen ze tegenstrijdige standpunten in.

Da’s niet alleen een principiële keuze natuurlijk, maar elk oordeel houdt eigenlijk zelf een politieke mening in. Als je vindt dat Israël er niet mag staan omdat je ‘t beleid van Israël afkeurt, doe je eigenlijk zelf aan politiek.

Als je enigszins objectief en neutraal wilt blijven, moet je ook objectieve en neutrale toelatingscriteria hanteren. Zoals: ‘Een organisatie die in enige vorm gelieerd is met de overheid van een land wordt niet toegelaten.’ Zo geraak je er echter nooit zuiver uit, omdat propaganda voor een ideologisch of politiek programma ook door private personen kan gevoerd worden. En desnoods listig achter de schermen gevoerd wordt, met dekmantels en stroman-organisaties. Dus kunnen politieke propaganda, en door partijen of drukkingsgropen of overheden gesubsidiëerde auteurs of uitgeverijen in de praktijk quasi niet geweerd worden.

Vooropgesteld dat je politiek niet zuiver kunt scheiden van literatuur, stelt de vraag zich vervolgens of, naast Israël, ook andere ideologieën of staten of politieke organisaties een even grote kans krijgen op onze Vlaamse Boekenbeurs ? Een Palestijns standje zal wellicht op kritiek van Zionisten stoten, maar men zou gewag kunnen maken van discriminatie als ze effectief buitengesloten worden wanneer Israël wel toegelaten wordt.

Er vanuit gaande dat min of meer officiëel georganiseerde politieke propaganda niet volledig geweerd kan worden, zul je als organisator dan wel enkele waarde-oordelen moeten uitspreken, over de inhoud van de toegelaten werken en teksten. Kortom zal men ergens toch een grens moeten trekken. De redelijkheid om een min of meer officiële Palestijnse regering aan ‘t woord laten als tegengewicht t.o.v. Israël mag redelijk duidelijk zijn. Maar Hamas een promotiestandje geven, of wat folders leggen van Al Qaida, is toch problematischer. Zelfs al zetten hun teksten op de boekenbeurs zelf niet aan tot haat of geweld, qua associatie weet iedereen wel wat er eigenlijk gepromoot wordt.

En eigenlijk geldt dat ook voor Israël. Het beleid van opeenvolgende regeringen van dat land is namelijk bekend, en houdt ook veel geweld tegen burgers in. Ethisch kan je je dus inderdaad terecht de vraag stellen of de grijze zone hier niet te overduidelijk verlaten wordt.

Waarbij we terug bij af zijn.

‘t blijft een catch 22 he ?

‘Zolang er maar boeken gepromoot worden’ is wel wat wazig als criterium. Of er in die boeken misschien letterlijk of impliciet aangezet wordt tot geweld is immers van belang. Ook dat is weer een morele keuze. En eigenlijk een politieke.

Volgens mij maakt U het onnodig moeilijk. Het criterium om initiatiefnemers wel of niet te aanvaarden of niet is of ze al dan niet racistisce “litteratuur” verspreiden. In wat Nasr aangeklaagd heeft zie geen spoor van racisme.

Zoals ik op antwerpenblogt heb aangetoond vind ik wel sporen van racisme terug in Nasr’s stuk. Bij Pauli daarentegen is er geen sprake van sporen, maar van verkapt racisme, al dan niet moedwillig. “Chassez le naturel, il revient au galop”, zoals hij het waarschijnlijk zelf zou geformuleerd hebben.

“Ik hoop dat de Palestijnen hun gram halen.” Dit is antisemitische rhetoriek van de laagste plank. Dit teert op het Shylock stereotype, waarbij de Jood Shylock stereotypisch tot het uiterste gaat en een pond vlees eist. Pauli hoopt dus dat de Palestijnen hun gram vlees halen.

“Eigenlijk sta ik achter de vernietiging van Israël – niet van de Joden, maar van een zionistische staat”.

Ook hier is er sprake van antisemitisme. Dit heeft niets meer te maken met eventuele kritiek die men kan hebben op de politiek van Israel, dit vraagt de vernietiging van de zionistische staat, waarbij zionisme verstaan moet worden als het zelfbeschikkingsrecht van het Joodse volk. Waarom zou het Joodse volk, als enige, niet van dit zelfbschikkingsrecht mogen genieten?

Marc

In het ondermaatse spinnenweb van dat soort discussies.

Alle, vooruit,gij.