Ik beloofde te stoppen met roken. Dat las u in de post hieronder.
Die belofte houd ik niet.
Ik dacht dat het simpel zou zijn. De meeste dingen lijken simpel. Een laatste sigaret oproken om er dan geen nieuwe meer aan te steken leek aanvankelijk heel simpel om te doen.
Niet dus. Niet bij een koffie op een terraske. Niet na de derde Duvel in de kroeg. Niet op een feestje waar iedereen rookt. Niet tijdens nen break. Niet als je slecht geluimd bent en voor jouw part de wereld mag ontploffen. Niet als er wat wiet in de buurt is. Niet als uw code niet klopt. Niet als zij ook rookt.
Niet dus.

Het spijt me dat ik faalde maar wat kan u dat schelen. ‘t Zijn mijn longen. ‘t Zijn mijn opgesmoorde centen. ‘t Zijn mijn kleren die stinken, ‘t zijn mijn vorte tanden, ‘t is mijn verslaving.
Mijn grootste spijt is vooral dat ik er in den tijd mee begonnen ben.

Elke trek die ik nu nog doe besmeurt niet alleen mijn longblaasjes maar is een smerige veeg op mijn geloofwaardigheid. Wat is een man zijn woord nog waard, als hij het zelf niet eens waard is? Niks. Geen kloten. Mijn diepe beschaamdheid over mijn onvermogen om mezelf een restrictie op te leggen is wraakroepend.
Blijven roken is ook wraakroepend.

*clash*

Doch, de strijd is niet gestaakt, hij verplaatst zich ondergronds. ik ben nog steeds van plan om te stoppen met die vuiligheid, maar ik hang het niet meer aan de grote klok. Er komt een dag, in de nabije toekomst, dat ik niet meer met een sigaret gezien zal worden. Dan zal ik bij die horde ‘gestopten’ horen. De veteranen. Maar eerst steek ik er nog een paar op.

Mijn vader rookte een pakje per dag. Hij is gestopt met roken toen mijn moeder mij in haar buik droeg en ze zijn tabaksrook niet meer kon verdragen. Abrupt.

Ik brak een belofte. Ik bied u mijn excuzes aan.

Waarom toch…