Vergelding
In mijn dromen en mijn betrachtingen ben ik de moordenaar der tijd want de tijd is voor niks goed. Wanneer je er teveel van hebt wordt je gek en bij te weinig ervan wordt je wanhopig. Sommigen gokken ermee en winnen er een beetje van om dat direct weer te verliezen. Anderen trachten hem vast te houden in plakboeken en dagboeken in de hoop hem aldus bij te houden. Dat zijn de zotsten. Sommigen proberen hem te negeren door zichzelf op middelbare leeftijd op een Porsche/Harley of een borst-/face-lift te trakteren en dat zijn dan de grappigsten, om over de rest niet te spreken.
Eh, ik had het over mijn dromen waarin ik de moordenaar van de tijd ben. Ik heb die dromen van tijd tot tijd. Dan sta ik daarin achter een rots in een bocht naast het pad waarover hij dus komt aangekomen verborgen en ik breng mijn zwaard in de aanslag om die ouwe de kop af te houwen en net wanneer ik tevoorschijn spring wordt alles traag en stroperig en beweegt de wereld zich gelijk ge hem door stollend glas kunt aanschouwen tot alles uiteindelijk traag en stil komt te staan en ik met mijn zwaardje en mijn snorretje en mijn baardje gelijk een waanzinnige bevroren in de lucht hang, afschuwelijk grijnzend en met geheven blikkerend stuk vlimmend ijzer en simpelweg tot niets meer in staat zijnde dan scheel te zien. En dan word ik wakker om te begrijpen dat ik weer veel te lang geslapen heb en heel de dag naar de verdoemenis is. Die ouwe heeft me weer liggen gehad, wraak voor die moordaanslag noemt hij dat. En ik zou ondertussen beter moeten weten en mijn moordpogingen moeten staken maar keer na keer ontmoet ik hem weer aan die rots in die bocht naast het pad en hef ik mijn houwgerief om met een ferme zwaai die grijnzende kop van die gerimpelde romp te klieven tot in de eeuwigheid en amen om keer na keer weer te laat wakker te worden tot ieders misnoegen en vooral de mijne.
Die ene keer kwam ik vloekend uit bed, zette de radio op en schuimbekkend aanschouwde ik mezelf in de badkamerspiegel. Verraad! Daar was hij! Nu zelfs al in mijn wakkere uren! Ik haalde snot op, rochelde en spuwde naar dat spiegelbeeld dat het mijne niet was. Ik snauwde naar die tandenloze smoel die misvormd achter die traag omlaag zakkende slierten naar me grinnikte dat ik hem nog wel zijn rekening zou doen betalen waarna ik mijn vuist met een dreun op zijn neus zette die in spetterende scherven uiteenbarstte. Blinkende schichten glas lagen in de wasbak met bloed erop, het mijne dat drupte van de gekneusde hand die ik erboven hield en waarvan ik de splinters glas in de knokkels zag glinsteren. Ik keek naar beneden en zag die ouwe vanuit alle scherven gelijk ze daar lagen in die gebarsten wasbak naar me lachen en bloeddruppels vielen van mijn hand op zijn ogen en daar waar ze vielen maakten ze zijn blik troebel. Ik balde mijn zere vuist en voelde het bloed uit de snijwonden wellen en de scherven erin schrijnen en ik kneep gelijk ik een moordenaar bij de keel had en het bloed sijpelde vanuit mijn vuist op de scherven in de wasbak en ik bleef knijpen tot elk oog troebel werd en ik me door geeneen nog aangestaard voelde. Ondertussen is het een janboel in de badkamer met al dat glas en bloed enzo, maar geef toe, qua vergelding kan dit toch al wel tellen, hoe klein ook.
reacties (3)
