Ze zijn vergeten er een adres bij te zetten

Playdo.com heeft webcam-gebaseerde games ontwikkeld en zet die gratis online. Veel soeps is het nog niet, maar het op arkanoid gebaseerde eyekanoid is wel grappig. Geef de website toegang tot je webcam, calibreer de boel en je bent klaar voor wat gymnastiek

cam.playdo.com.

Moblogpost nr. vijfhonderd is gearriveerd

M’n moblogscript is in duigen aan het vallen – verstuurde mms’jes komen blijkbaar niet aan, en ik heb geen idee waar ik ze zou moeten gaan zoeken…

Update: grrrrr…. het werkt wel/hetwerktniet/hetwerktwel/hetwerktniet

Hehehe, stoefen kan hij, maar hij moet nog een beetje aan zijn ‘exit’ werken

macho_man.wmv

Nu het Vlaams Blok zichzelf moet ontbinden en overal van de daken roept dat de democratie is verkracht, zou ne mens denken: we zijn ervan af. Niets is minder waar, want maandag staat het Blok weer daar. Met een nieuwe naam en een nieuwe vaandel. En dat kan ik niet goed volgen, want waarom krijgt een nieuwe partij die zijn ontstaan te danken heeft als opvolger van een eerdere, tot ontbinding veroordeelde partij, alle zetels en zitjes en postjes in handen waarover die ontbonden partij beschikte, zonder dat ze daarvoor verkozen dient te worden? Da’s pas verkrachting van de democratie. Maar daar hoor je die wolven in schaapsvel niets over zeggen, nee. Te druk bezig met die democratie te sandwichen.

Ter zijner tijd heeft men op de redactie van internetjournalistiek niet genoeg copij om alle gaatjes op te vullen en dan krijgt er iemand de opdracht om nog maar eens een artikeltje te schrijven over het totaal overroepen fenomeen ‘weblogs’. De sukkelaar van dienst is ook niet van gisteren en schuift de hete aardappel uiteraard door naar enkele ervaringsdeskundigen. Twee vliegen slaat hij daarmee in één klap: hij vleit de webloggers in kwestie door hen aan te spreken voor zijn artikel waardoor zij hun online bestaan erkent zien, en hij laat hen ondertussen zijn huiswerk maken, hetgeen de van spanning blozende bloggers na zulk een pluim in hun gat zeker met gaarnte doen. Enfin soit. De ervaringsdeskundigen werd hun mening gevraagd over het fenomeen ‘shocklogs’, een gebeuren dat helemaal gestoeld is op de oerhollandse ‘grote bek’ en waarin webloggers in teksten doorspekt met grove taal elkaars grote bakkes proberen te overtroeven door onzin neerpennen zolang hij maar storend is voor iemand, een bevolkingsgroep, een minderheid. Klinkt het niet, dan botst het wel. Awel, naar het schijnt zijn er zo geen shocklogs te vinden in Vlaanderen volgens de uitverkoren vijf. ‘Omdat vlaamse bloggers worden bijgestuurd door hun lezers’, aldus Verhelst, Van Braekel en Willaerts. ‘Omdat shockloggers in Vlaanderen zouden worden gerecupereerd door het Vlaams Blok’, nogmaals aldus Verhelst. Jaja, en dan hebben ze geen tijd meer natuurlijk om te shockbloggen.
Shocklogs, shmocklogs. Komkommertijd.
Voorts kabbelt het artikel verder en stelt zich nog maar eens de vraag wat nu de maatschappelijke/sociologische relevantie is van al die webloggers en of de geijkte nieuwskanalen nu in hun broek moeten beginnen doen of niet. De vijf geraken er niet goed uit maar da’s niet erg omdat er gewoon niet aan uit te kunnen valt. Ik kan me niet herinneren dat er ooit zo’n heisa is geweest rond het fenomeen ‘poëzie-albummetje’ nochtans eertijds ook een, in iets mindere mate, afspiegeling van de maatschappij. Verder vraag ik me ook af hoeveel ‘gevestigde’ webloggers er volgende week nog zullen zijn, of volgende maand, of volgend jaar. Want webloggen is een intensieve bezigheid die je, wanneer je er eenmaal mee begint, op twee manieren kunt verderzetten. De moeilijke, tijdrovende en stresserende manier is die waarbij de blogger zich verplicht voelt tegenover zijn leger lezers om elke dag een pareltje van een posting te doen, dag in dag uit, en zelfs voorgeprogrammeerde postjes maakt om de dagen die hij niet achter zijn toetsenbord kan doorbrengen te overbruggen en uiteindelijk zo zeer tegen zijn goesting bezig is dat hij verontwaardigd over al dat tijdsverlies of omdat hij zijn vrouw dreigt kwijt te spelen zijn weblog over de cyberhaag smijt. De andere manier is diegene waarbij de blogger eh, blogt, op zijn eigen tijd en tempo en over de dingen die hem op die moment interessant lijken, los van het feit hoeveel lezers hij heeft. Zo is er geen dwang en geen moeten, geen maagzweren en writersblock, geen verbijstering bij het dalen der bezoekersaantallen en geen gekreun bij het openen van de editpagina. Bloggers van de laatste orde gaan jàààren mee zonder zich te forceren.
Voor diegenen die gaan roepen dat ik dit stuk uit rancune geschreven heb omdat zij wel en ik niet geïnterviewd ben: ik heb mijn portie media-exposure al gehad in vroegere tijden, o.a. in Clickx en Netwerk. En wat betreft een vlaamse shocklog, welaan: boe!.