A man boards an airplane and takes his seat. As he settles in, he glances up and sees a most beautiful woman boarding the plane.
He soon realizes she is heading straight towards his seat. A wave of nervous anticipation washes over him. Lo and behold, she takes the seat right beside his.
Eager to strike up a conversation, he blurts out, “Business trip or vacation?”
“Nymphomaniac Convention in Chicago,” she states.
Whoa!!! He swallows hard and is instantly crazed with excitement. Here’s the most gorgeous woman he has ever seen, sitting RIGHT next to him and she’s going to a meeting of nymphomaniacs!Struggling to maintain his outward cool, he calmly asks, “What’s your business role at this convention?”
“Lecturer”, she says. “I use my experiences to debunk some of the popular myths about sexuality.”
“Really,” he says, swallowing hard, “what myths are those?”
“Well,” she explains, “one popular myth is that African American men are the most well-endowed when, in fact, it is the Native American Indian who is most likely to possess that trait. Another popular myth is that French men are the best lovers, when actually it is men of Greek descent.”
Suddenly, the woman becomes very embarrassed and blushes. “I’m sorry,” she says, “I shouldn’t be discussing this with you, I don’t even know your name!”
“Winnetou,” the man says, as he extends his hand. “Winnetou Papadopoulos.”
uit de inbox

Daarnet was er op Vitaya een uitzending te zien over de opmerkelijke wapenstilstand van Kerstmis 1914.
Ik blijf er stil van als ik bedenk hoe die hongerige en afgematte soldaten in die modderpoel en tenmidden van dood en verderf vrede sloten met elkaar op het niemandsland waarvoor hun kameraden al in grote getallen waren gesneuveld, terwijl hun dikke generaals en officieren kilometers achter de frontlinie aan het kerstdiner aanschoven. Als het aan het voetvolk had gelegen, dan was de oorlog daar en toen afgelopen. Het valt amper te begrijpen toen ze doorhadden wat er achter hun rug was gebeurd, waarom de bevelhebbers er zoveel moeite voor deden om het voetvolk zover te krijgen dat ze weer begonnen te schieten op hun nieuwe kameraden van de andere kant, hun makkers waarvan ze nu begrepen dat die evenveel afzagen in hun loopgrachten, dat die evengoed rot eten kregen, dat ze evenzeer verlangden naar huis en dat ze de oorlog even kotsbeu waren als zijzelf. Er was zelfs een Britse officier die het bevel gaf om nietsvermoedende Duitse ongewapende soldaten die in het niemandsland aanwezig waren, te laten bestoken met artillerie. De lichaamsdelen van de jongens waarmee de Britse soldaten zojuist nog foto’s van vrouw en kind hadden uitgewisseld kwamen alle kanten neer, in de Duitse en Britse loopgraven, bloedend en stinkend, en iedereen die het nog niet wist weer terugfluitend in die mallemolen van destructie en haat, in een oorlog waar voor de bevelhebbers het leven van de gewone soldaat geen kloten meer waard was dan de manchetknoppen die ze van hun truttige burgerliefjes kregen aangeboden op decadente feestjes in wilde adoratie voor de verzonnen heldhaftige daden, ver weg van die hel in de modder.
Nu, ver honderd jaar geleden is er nog niets veranderd. We doen elkaar nog altijd den duvel aan voor niks. Denk je dat we iets geleerd hebben? Geen kloten, er sterven nog altijd vaders en zonen en moeders en dochters in een oorlog die de hunne niet is, die gedirigeerd wordt vanop een veilige plek achter de linies door klootzakken die zelf nog geen bloed kunnen zien. En daar doen we allemaal aan mee, nog altijd, al zoveel Kerstmissen later.
Hoe je het draait of keert, de mensheid is iets om van te kotsen. Ik krijg er tranen van in mijn ogen en ik ben beschaamd om te moeten toegeven dat het mij vreselijk tegenstaat deel te moeten uitmaken van die mensheid, die het potentiëel bezit om van deze aardkloot een zalige plaats te maken voor iedereen maar niet verder geraakt dan het niveau van de schreeuwerige baardaap waarvan zij de genen geërft heeft. Het enige verschil is dat die silexbijl is vervangen door megatonnen, bacteries en smerige chemische producten.
Volgend jaar vier ik geen kerstmis meer.

Als dees nummer op de eerste plaats in de afrekening komt, dan loop ik met pluimen in mijn bloot gat over de Meir

Belgium put the kibosh on the Kaiser

For Belgium put the kibosh on the Kaiser;
Europe took the stick and made him sore;
On his throne it hurts to sit,
And when John Bull starts to hit,
He will never sit upon it any more.
…

Belgium put the kibosh on the Kaiser – Mark Sheridan (MP3 663kb) 1915
Belgium put the kibosh on the Kaiser – lyrics
First World War Music
Putting the Kibosh on it

“On my return at 10.00 a.m. I was surprised to hear a hell of a din going on, and not a single man in my trenches; they were completely denuded (against my orders) and nothing lived. I head strains of “Tipperary” floating down the breeze, swiftly follwed by a tremendous burst of “Deutschland Uber Alles,” and, as I got to my own Company HQ dugout, I saw, to my amazement, not only a crowd of about 150 British and Germans, at the halfway house which I had appointed opposite my lines, but six or seven such crowds, all the way down our lines, extending towards the 8th Division on our right…”

Dat ze werkelijk heeft bestaan lijdt geen twijfel, de kerstvrede van 1914, en alhoewel op de dag van vandaag niemand nog precies weet hoe het allemaal gekomen is, staat het toch vast dat in de vijfde maand van het eerste jaar van die verschrikkelijkste aller oorlogen die de mensheid tot dan al had gekend, op kerstavond een groot deel van de Duitse en Britse soldaten verbroederden met elkaar.
Het was al rustig geweest die dag daar aan het front, en beide partijen waren in kerstsfeer. Er werden aan de twee kanten van niemandsland kerstliederen gezongen die hoorbaar waren tot in de andere loopgraven. De Britten luisterden hoe Duitse soldaten ‘O Tannenbaum’ zongen, en zelf hieven ze ‘The First Noël’ aan dat op Duits applaus werd onthaalt. Toen zong de Britse kant ‘O come All ye Faithfull’, en de Duitse kant zong het nummer mee in de latijnse versie ‘Adestes Fidéles’. Het was heel vreemd, twee oorlogvoerende naties, die in de pikdonkere kerstnacht samen over het met prikkeldraad en bomkraters vergeven slagveld heen hetzelfde kerstnummer zongen.
Toen nodigden de Duitsers de Britten uit in hun loopgraven. ‘Hee Tommy’ riepen ze, ‘Tommy, you come over and see us!’ De Britten, toch nog op hun hoede, riepen terug: ‘No Fritz, you come here!’ Vertegenwoordigers van beide legers ontmoetten elkaar halverwege in niemandsland, schudden handen en converseerden alsof ze op de hoek van de straat stonden. Weldra kwamen er meer mannen vanuit de loopgraven naar elkaar toe gelopen. Daar stonden ze, soldaten die tot twaalf uur daarvoor verbeten elkander trachtten uit te roeien, alsof ze elkaar al jaren kenden. Ze wisselden sigaretten uit, dronken brandy, gaven elkaar vuur en bekeken elkaars foto’s, schreven elkaars adres op om elkaar te komen bezoeken na de oorlog, ze gingen op bezoek in elkaars loopgraven en bekeken elkaars wapens. Sommige Duitsers die voor de oorlog nog in Engeland hadden gewerkt vertaalden voor hun minde taalvaardige kameradenen, en door de nacht boven het front rond Ieper klonk het geluid van lachende en vrolijke mannen, waar anders de wapens spraken en het bloed vloeide en de modder hoog opspatte. Er werd zelfs gevoetbald, getuige het verhaal van de match tussen het Engelse Bedforshire Regiment en de Duitsers, en die duurde tot ze de bal lek stampten op een prikkeldraadbarricade. Vele soldaten schrokken ervan dat hun vijand ook maar een mens was die niet wist wat hij daar in godsnaam kwam doen, een man die een vader was, een zoon of een broer, en dat ze hun liefjes en kinderen even hard misten dan zij.
Aan sommige delen van het front duurde de onofficiële kerstvrede tot tweede kerstdag, aan andere delen werd ze gerokken tot met nieuwjaar. Lijken werden geruimd, gevallen kameraden die al maanden lagen te rotten konden nu begraven worden. In sommige gevallen was er zelfs sprake van een gemeenschappelijke kerkdienst voor zowel de Duitse als Britse slachtoffers!
Toen de toenmalige legerleiding hoorde wat haar soldaten aan het front allemaal uitspookten, was het rap gedaan. Verbroedering met de vijand werd ten strengste verboden, en iedereen vloog terug naar zijn eigen loopgracht.

He played the game. Not a shot all night and never tried to touch his wire or anything. There was a hard frost. At 8.30 I fired three shots in the air and put up a flag with “Merry Christmas” on it and I climbed on the parapet. He put up a sheet with “ThankYou” on it, and the German captain appeared on the parapet. We both bowed and saluted and got down into our respective trenches, and he fired two shots into the air, and the War was on again.”

Nooit of te nimmer is er nadien in de geschiedenis van de mensheid nog zo een massale, hoogst impulsieve uiting van het kerstgevoel geweest. De kerstvrede van 1914, uitgeroepen door de soldaten aan het front zelf, kreeg legendarische proporties en mythologische vormen aangemeten.
Denk daar even aan, voor u straks in de overvolle supermarkt gaat staan brullen tegen die trut die met haar overvolle karretje tegen je schenen is gereden.

Een goeie kerst toegewenst.

Peace in No Man’s Land, Christmas 1914
The Christmas Truce of 1914

Christmas 1914 and World War 1
First World War Audio

En ineens is het weer maandag, die vermaledijde, hoopontnemende maandag waar niet aan valt te ontkomen. Reeds veel te vroeg op moeten staan om mijn kloten te gaan afdraaien en gisteren weer veel te laat gaan slapen om zelfs nog maar kunnen doen alsof ik d’r een beetje goesting in heb vandaag.
Tien na tien, nog een eeuwigheid. Bijna tijd voor de eerste sigaret van vandaag.
Buiten is het grijs en miezert het.

21 december.
De winter is begonnen, maar vanaf morgen worden de dagen weer langer – we zijn alweer volop op weg naar de zomer!