…om op nen oude velo te stappen en ermee naar het Nederlandse Bergen op Zoom en terug te bollen. Vooral als ge dat doet met den Derde en de Nathan.
Tot binnen een uur of tien

Niet te beschrijven, dat gevoel dat het vrijdagnamiddag is. Subiet ben ik de piste in, de hort op, bol ik het af, dan ga ik voort en ik zie niet meer om! Tenminste niet voor de eerstkomende twaalf dagen.
Wat een vooruitzicht, wat een perspectief! Hoe heb ik hiernaar verlangd! Vooral dat niet op tijd moeten gaan slapen elke avond en dat verschrikkelijke opstaan om halfacht vult heel mijn wezen met een warme gloed. De eerstkomende nachten in het café geen angstvallig klokkijken meer en geen haastig leeggedronken ‘allerlaatstes’.
Er is tijd nu

(via)

Nu het winteruur op ons is losgelaten en daarmee ook het wintergevoel, hier een sfeerbeeldje van vorig jaar midden december. Ongeveer binnen zes weken zijn we zover denk ik. Voor mij mag het

Nog één! Nog één!

Opgepast, graaf Polskaya waart rond. Slechts knoflook en wijwater kunnen u nog van nut zijn.

Nog twee…