Deze werkdag suckt serieus.
Totaal geen productiviteit omdat er plotseling allemaal dingen misgaan die eerst moeten gefixt worden voordat ik weer verder kan – en het één al dringender dan het andere. Onverklaarbare dataloss, backups van een week of vijf geleden die nu plotseling online verschijnen ipv de actuele paginas, emails die bouncen en dat helemaal niet zouden mogen doen, onverschillige helpdeskmedewerkers, collega’s en klantjes die van niks weten en bovendien regent het.
Dit is zo’n dag waarop ik in bed had moeten blijven liggen. Dit is zo’n dag waarop ik op een tropisch strand had moeten liggen.

 
The Incredible Sucking Spongies geven er een lap op. Dit Antwerps vijftal brengt een explosieve muziekcoctail, gebrouwen uit country & western, sixties classics, jazz en soundtracks van ouwe tv feuilletons. Zomermuziek, mijn waarde bezoekers, en wel van een hoog beach-gehalte, en heel origineel in hun muziek, of wat dacht je misschien van een surf-cover van de begintune van het onvergetelijke vlaamse feuilleton “De Collega’s”? Meteen downen, coctailtje shaken, de buren uitnodigen en een feestje bouwen!
De Spongies zijn samen met de O’haras ongetwijfeld de beste surfband van België.

 
‘… Als Robbe De Hert ooit een Vlaamse Pulp Fiction maakt, moet hij de Spongees vragen om een soundtrack …
(Mark van Luyk, Gazet van Antwerpen, mei 2002)
 
28 september is de release van hun Demopoll CD in de FNAC van Antwerpen.
 
Let there be Surf!

Dit zijn werkelijk de laatste schitterende nachten van het jaar. Binnenkort hebben we misschien weer twee weken regen, en wanneer dan de zon weer schijnt zitten we al een eind in september en kunnen we nachten als deze en de voorgaande alweer vergeten. Het zal een pak vroeger donker worden, het zal merkbaar koeler aanvoelen ‘s avonds en voor je het weet draag je een sjaal op de fiets, komen je kinderen thuis met zelfgeraapte kastanjes en zit de brievenbus weer vol met reclamefolders vol speelgoed.
Nee besteriken, noem me een pessimist, maar geniet er nog ff van. Met volle teugen, want van zodra het deze keer slecht weer wordt is ook deze zomer alweer voorbij.

De brave collega’s hebben van mijn afwezigheid gebruik gemaakt om mijn werkstationnetje te format-c’en, zodat ik een vers, leeg pc’ke voor mijn neus had staan bij het aanvangen der werkzaamheden vanochtend.
Dus ik heb lekker zitten installeren in de voormiddag. Man, je zou ervan opzien wanneer je ziet hoeveel software je zoal bij elkaar zamelt om de job gedaan te krijgen, onvoorstelbaar! En ondertussen maar lekker bakken koffie slurpen
Ook was mijn tweede monitor er eindelijk. Twee aparte desktops, die luxe ken ik van thuis maar hier moest ik het de hele tijd stellen met één 17 inchje en heb ik lang achter het tweede mogen zagen. En vanochtend was het er dus.
Ik begin eindelijk een beetje geïnstalleerd te geraken, eindelijk heb ik een bak onder mijn kloten waar ge al eens iets mee kunt uithalen, al had ik graag PHP en MySql ook nog lokaal kunnen draaien.
Nu nog een printerke en een cd-schrijverke in het kot alhier, en men kan zeggen dat ik dan helemaal gesteld ben. En nu allemaal tesaam: mercie baas

Ze zijn terecht, maar ze komen nooit meer thuis.
 

.
 

In pictures: Tears for Holly and Jessica

Draag uw steentje bij en stem: rechterbalk, onder de 1000letters. Merciekes he

In het kader van ‘Ken uw lezers’ is dit de afsluiting van de eerste poll die mij ertoe moet brengen een beter inzicht te kunnen krijgen in jullie geestjes. Wie zijn jullie, wat gaat er in jullie om enzovoort.
Op de licht-confronterende vraag ‘Waar gaat het met u naartoe’ hebben 67 mensen geantwoord. Dank aan hen.
Het is verrassend om te zien dat het de meerderheid met 12% geen ballen kan schelen waar het met hen naartoe gaat. Zij vragen zich af waar ze eigenlijk vandaan komen. Waarschijnlijk ergens een verkeerde afslag genomen op het levenspad en nu verdwaalt. Er is nog een grote groep verdwaalde mensen: 10.5% van de gestemden staat stil. Zij gaan nergens meer naartoe. Het pad kwijt en het opgegeven.
Een even grote groep mensen weet wel waar ze naartoe gaan, en dat is het eenzame koude bed dat hen elke avond weer roept, hetgeen op zich een beetje tot droefheid stemt. Misschien moeten die twee laatste groepen mensen elkaar eens ontmoeten om elkaar op te vrolijken.
Verder gaat 9% van de gestemden met twee naar bed ( ik vraag me af of wanneer je met twee naar bed gaat, je eigenlijk met drie bent of niet ), nog 9% gaat graag lekker toe ( hopla! ), een andere 9% gaat naar de Fillistijnen ( hetgeen geen vakantieoord is ), en nog 9% heeft geen idee waar ze naar toe gaat ( ook verloren gelopen, maar zich daar niks van aantrekkend ). Dan zijn er nog 9% die content zijn met wat ze hebben. Een huisje, hondje en gezinnetje of juist helemaal niet, zij zijn tevreden en verlangen niets meer en blijven dus waar ze zijn.
7.5% trekt naar de kroeg, na een lange werkdag of na een te korte nacht, en gaat zich daar wijsheid in drinken. 4.5% van de gestemden zijn hoerenlopers, en nog eens 4.5% zijn norse mensen die zich met hun eigen zaken moeien en dat van anderen ook verlangen.
Rest er ons nog 3% die braaf gaan werken ( zij houden de boel draaiende omdat niemand anders het doet ), 1.5% die naar bed gaan met een hele hoop, en de laatste 1.5% die naar Jupite vertrekt (?)
 
Conclusie: het lijkt erg gesteld te zijn met de Polskaya-lezertjes. Als we er één persoon van zouden maken, dan zou het een naar zichzelf zoekende, eenzame mens zijn die op de moment stil staat in zijn evolutie, te kampen heeft met existentiële problemen die hij in de kroeg probeert op te lossen, af en toe een moment van tevredenheid kent en voor de rest geen bemoeienissen tolereert tenzij het hem een ritje naar Jupiter oplevert.
Hetgeen mij het fijne gevoel geeft dat ik onder gelijken verkeer
Maar trek gerust uw eigen conclusie, en als je daar dan toch mee bezig bent post ze dan maar ineens hieronder…
Thx.