Het was weken geleden dat ik op een zaterdag nog eens voor de noen uit mijn bed ben gekomen, dus dat ik te laat op afspraak was valt niet te verwonderen. Niet te veel te laat, ik was nog ruim op tijd om samen met Den Derde en Luba medebloggers Natashia en Bart te begroeten.
Met z’n allen de zon in, naar de Groenplaats, waar we in die drukte toch een leeg terrastafeltje vonden. Genieten! Juist wakker, in het zonnetje, en al een kelk Duvel voor mijn neus. Tetteren met Bart en Natashia, over de kinderen, over het werk, over hoe Bart in Nederland is verzeild geraakt, wat Natashia doet met netwerken enzo, en ondertussen werd er een tweede vaas Duvel voor mijn neus gezet.
Na die tweede ronde bood Dederdebelg er nog een derde aan, maar liever werd er eerst nog wat gewandeld, en een ander terrasje geoppert.
Toen liet ik onze bezoekers de lul van Rubens zien, die helaas zelfs bij de Antwerpenaar amper bekend is, laat staan bij de doorsnee toerist, en die Bart en Natashia deed gieren van het lachen. Later over die lul nog meer.
De voetgangerstunnel doorgestoken en op linkeroever verzeild geraakt waar er dringend een stukje schaduw werd opgezocht. Op een bankje, in de luwte van wat groen , leuk gepraat, en toen ik mijn shag bovenhaalde om een sigaretje te rollen bood Bart me wat hash aan. Zelf rookt Bart niet, maar toen hij zich afvroeg welke kleine attentie hij kon meebrengen (alsof dat had gehoeven), kon hij maar één ding verzinnen. Dat was trouwens lang geleden, zo’n heerlijk geurend kruimelig stuje hash. Lekker blowen op een bakje, met uitzicht op de Schelde en met op de andere oever het beeld van de koekestad, blakerend in de julihitte, met af een toe een aak die voorbij kwam getuft.Om ons heen het getsjilp van vogeltjes, het gezoem van andere vliegende beestjes, het gekabbel van het water tegen de oever, het geruis van het riet in het water en het meest zalige weer dat je je maar kan voorstellen. Een mens zou er de tijd van vergeten.
Doch, Bart en Natashia moesten de trein van vier uur nemen naar Gent, om zich in het strijdgewoel van de Gentse Feesten te gaan storten, en van linkeroever naar het Centraal Station is toch al meteen een eindje wandelen. Dus wij weer op pad
Om een lang verhaaltje kort te maken, onze Nederlanders op de trein gezet, de gekregene gateau (hoe heet ie ook alweer Nat?) verdeelt met Dederdebelg. Luba was al naar huis, maar die kan nog een stuk krijgen als hij zich haast
Een fijne middag met heel fijne mensen. Dat was lang geleden
De dag kon niet beter beginnen!

-> foto’s

Dit is een broodje.
Alhoewel het er wel uitziet als iets dat al gegeten is geweest in plaats van iets dat nog moet gegeten worden, en je je eigen kunt afvragen of je het niet beter meteen in het toilet zou smijten, is dit een zeer mals en voedzaam en heel lekker broodje.
Laat je dus niet misleiden!

Aan allen die het aanbelangt:
Morgen, ter elfder ure, ontmoeten De derde belg, Eria Lubacov en ondergetekende elkaar in het buffet van het Centraal Station, om W4A en Natashia van de trein te halen. Daarna gaat het richting stad om ergens een terraske te vinden waar ze wafels verkopen met stroop, chocolade, slagroom en aardbeien. En een lekker bierke om alles mee door te spoelen. Een Rodenbach bijvoorbeeld. Tegen een uur of vier ‘s middags worden W4A en Natashia dan weer op de trein gezet richting Gent, waar zij er nog een lap op zullen geven
Al wie zich geroepen voelt om langs te komen: rendez-vous morgenochtend om 11.00 h in het buffet van het Antwerpse Centraal Station! Gemakkelijker te bereiken kan gewoonweg niet!
De wafels wachten op u.

Dit is het ik-tijdperk. Het tijdperk waarin individualisme centraler staat dan ooit tevoren in de geschiedenis van de mensheid. De era waarin de eigen belangen boven die van de groep gesteld worden. Dit zijn de tijden waarin een mensenleven slechts gered wordt wanneer het economisch verantwoord is. Belangeloos iets doen is iets voor watjes, je aan je afspraken houden is iets voor fossielen. Leugens zijn een middel geworden en hypocrisie een werktool. Streven is het invullen van de eigen geneugtes en niets anders dan dat. Het hoogste goed is de onmiddelijke bevrediging van platte en oppervlakkige genotsdrang, ingegeven door hersenspoelende reclamespotjes en een gebrek aan inlevingsvermogen in de leefwereld van de medemens. Doel is het bereiken van een levensstandaard zoals die wordt voorgespiegeld in glossy magazines en trendy boulevardblaadjes die worden samengesteld door overbetaalde reclameyuppies en specialisten in het verkopen van vals geluk. Iemand zijn is belangrijker geworden dan iemand hebben, en vriendschap blijkt uiteindelijk niet langer te duren dan de tijd die nodig is om te halen wat er te halen valt en dan weer voort te gaan. De korte vreugde van de roes werd belangrijker dan het belang van een goed leven.
Als er even de tijd voor is, moet je eens op een stoel gaan staan en het landschap om je heen bekijken. Zie je die emotionele woestenij daarbuiten? Zie je dat gerafelde bergketen en die zwarte lucht? Zie je die aasvogels circelen boven dat verre ravijn? Hoor je de wind over die dorre vlakte jagen en schrapen? Echoën de stemmen van verloren geliefden door de lege kamers van je hart? Spoken de gezichten van verloren vrienden door de gangen van de tochtige burcht die je hebt gebouwd uit de zwarte klei van je ziel?
Trek het je niet aan – binnenkort is het weer weekend. Tijd om je weer blind te zuipen.

Dit is een heel mooi sonnet, uit Oude gedichten van Jean Pierre Rawie:

Ik heb een vrouw bemind, die best
een tweede Troje zou verdienen,
en die door drank en heroïne
onder mijn ogen werd verpest.

Tot ziekbed kromp het liefdesnest,
en ik zou zachtjes willen grienen,
omdat alleen dit clandstiene
sonnetje van ons tweeën rest.

Zo’n veertien regeltjes waarmee je
een tipje van de sluier licht,
wat zout om in de wonde te wrijven.

Wat zijn dat toch voor waanideeën,
dat je, verdomd, in een gedicht
‘de dingen van je af kunt schrijven’?

…een van de gemeenste en meest overschatte jaargetijden. Veel te warm, veel te veel schoon bloot vel in de straten, en iedereen schijnt met vakantie te zijn terwijl ik moet gaan werken.
Ik zal het nog even moeten uitzweten tot de week van 12 augustus. Dan knijp ik er een week tussenuit. Tent. Ardennen. Wandelen. Rust. Alleen.
Dan kunt ge ze een week lang kussen allemaal