Ik heb in de keuken een boilertje aan de muur hangen dat mij van warm water voorziet zowel in de keuken als in de badkamer, die achter de keuken ligt. Klein ding, levert gloeiend heet water.
En sinds kort heb ik er miserie mee.
Het levert alleen nog maar gloeiend heet water in de keuken. Als ik in de badkamer de warmwaterkraan opendraai dan heb ik één minuut warm water. Daarna doven de vlammetjes in de boiler uitt om pas weer op te flakkeren op volle kracht als ik de warmwaterkraan in de keuken ook een beetje opendraai.
Dat stelt me voor raadsels. En mijn vriend de klusjesman ook. En voor vervelend gedoe, want zolang dat niet opgelost geraakt, loop ik te zeulen met emmers water die ik vul met het opvangen van het warm water in de keuken. Nu niet dat dat zo ellendig is, ik bedoel, er zijn nog altijd dorpen vanwaar men te voet tien kilometer moet gaan voor men een bron met drinkbaar water tegenkomt, maar dat buiten beschouwing gelaten vind ik het knap lastig.

Eminem, door de ene aanbeden en door de ander verguisd en die er zelf zo’n beetje bij loopt te rappen dat niemand hem begrijpt, is wat mijn part aangaat met een kanon van een cd uitgekomen: The Eminem Show.
Het gebeurt slechts zelden dat ik me echt néérzet om naar een cd te luisteren zonder iets anders te doen -lezen ofzo. Als ik dat doe moet het de moeite zijn. En bij deze cd had ik dat gevoel van het eerste nummer af aan. Eminem loopt weer te brullen en te roepen en zijn rijmen met venijn te vullen, wraak te nemen door in zijn lyrics publiekelijk zijn moeder, Lynne Chaney, Moby, Kris KirkPatrick en Limp Bizkit aan de schandpaal te nagelen (Cleaning Out my Closet en Without Me), tegen de schenen te stampen van de blanke burgerij en de politici (White America) en al grappend vertelt van plan te zijn zijn madam van kant te maken tot hij haar daadwerkelijk ziet staan kussen met een andere vent.
De lyrics van Eminem zijn weer om depressief van te worden. Nergens schijnt er een straaltje zon. Vlijmscherp en gespekt met scheldwoorden hoor je hem zijn woorden uitspuwen. Triestheid, woede, frustratie, cynisme, kortom, alles wat een mens kan drijven om accidenten te begaan, het zit er allemaal in. (interludium: mijn kat heeft net zo’n helikoptermug opgevreten). Ik ben overdonderd door zoveel kwaadheid in die mens. En toch is er iets in zijn tirades dat bij mij iets raakt, dat me doet luisteren. Wie niet kan wachten om te oordelen of ik hier een beetje zit te zwammen, of wie niet kan wachten tot de cd in de winkels ligt, kan hier aan zijn gerief geraken.

Zaterdagmiddag heen en weer gereden naar Holland. Het was toch een ferm pak minder goe weer dan gisteren. Toen we over de havenweg reden ontplooiden zich boven dat vlakke desolate polderlandschap een loodzware lucht. In Holland mijn zaken afgehandeld en snel weer naar huis. Bij het binnenrijden van Antwerpen joegen de wolken zo laag over de stad dat ze hun buiken openhaalden aan de toppen van het woud torenkranen op de werf van het nieuwe justitiepaleis. De eeuwenoude stad lag klein en nietig uitgestrekt onder die troosteloosheid, en toen kreeg ik even een flashback: dit was eenzelfde hemel waaronder onze voorouders zich jaren her zwijgzaam en nors schikten in hun ontberen en op het veld hun knoestige arbeid verrichtten badend tot God dat de oogst niet zou mislukken en dat het kalf volgende winter zou overleven. En dat gaf me een indruk over hoe vergankelijk alles is. Binnen afzienbare tijd, wanneer onze beschaving vervaagd is en het onkruid vrij spel krijgt tussen de ruïnes van mijn thuisstad, zullen dezelfde wolken nog steeds op dezelfde manier door het zwerk jagen.
En die gedachte stemde me somber.
Hier is een klein avi-tje (1.78mb) om de boel wat te illustreren. Het orgelnummer dat ik u als soundtrack meegeef is het onweerstaanbare ‘Chaconne’ van Bach.
Het is zondagochtend na vijf uur en de vogels zijn wakker geworden. Nog even en het wordt weer licht.

In het anders zo verkeers-rustige Antwerpen, is sinds kort de befaamde ‘fietsterrorist’ weer opgedoken. Deze man, gekleed als een doordeweekse bediende die na de dagelijkse taak op de fiets huiswaarts keert, heeft zichzelf tot doel gesteld de fietsers in het verkeer er op empirische wijze op te duiden dat ze hun stuur met hun twee handen moeten vasthouden. Roekeloze tweewielers die door hem worden gespot terwijl ze met één hand aan het stuur rijden, of o afgrijzen, zonder handen aan het stuur, worden door hem voorzichtig achtervolgd. Als dan de moment waarvan de fietsterrorist denkt dat het de juiste is zich aandient, slaat hij toe. Onverbiddelijk snijdt hij de onvoorzichtige fietser de pas af, zodat een accident zich nog nipt kan vermijden en de argeloze fietser, nadat hij wild met twee handen naar zijn stuur gegrepen heeft, ontsteekt in een furieuze scheldpartij jegens de fietsterrorist die zich tegen dan allang uit de pedalen heeft gemaakt. Zo hoopt hij met een ‘schokeffect’ de fietsers tot meer voorzichtigheid aan te manen.
Daar de verkeerspolitie in deze zaak tot op heden nog steeds geen meter vooruit is geraakt, besloot ik om zelf op pad te gaan. Gewapend met een verborgen cameraatje en een uitstekend gevoel voor evenwicht doorkruiste ik urenlang de Antwerpse avondspits op mijn ijzeren ros. Zonder handen, en een enkele keer met één hand. Ik ken ondertussen elke put en deuk in het Antwerpse wegdek. Ik daagde uit, stak mijn handen in mijn zakken, floot al peddelend een rustig deuntje en speurde ondertussen naar de gevreesde verkeerscrimineel. Driemaal dacht ik dat ik mijn prooi bespeurd had, doch slechts bij de vierde keer dat ik het cameraatje liet draaien had ik werkelijk prijs. De fietsterrorist!
Inderdaad, een onopvallende man, vooraan in de veertig, licht kalend en met een bril, bestuurde een fiets met zijzakken achteraan op een tiental meter voor me. Omdat de man nogal traag en uiterst links reed, (toen ik hem langs rechts wou voorbijsteken reed hij zelfs op de rijbaan, links naast het fietspad) ging ik hem voorbij. Zónder handen aan het stuur uiteraard
En inderdaad. De man liet het toe dat ik hem inhaalde, en net iets voor ik hem helemaal zou gepasseerd zijn keek hij even over zijn schouder, alvorens resoluut zijn vehikel naar rechts te manoeuvreren en me de pas af te snijden. Maar ik heb hem op film. En die zet ik bij deze op het net. Dus aan alle fietsers die in of rond Antwerpen zichzelf trapsgewijs komen te verplaatsen, kijk uit voor de man op het filmpje.
Want ik was voorbereid op pad gegaan, maar u zou het best een schaafplek en een kapotte bril kunnen kosten wanneer u meent roekeloos te kunnen rijden.

You are God…Youre people have angered You greatly, and deserve to be punished…
Punish away, oh Great One!
http://www.no-god.com/game/wrath.swf

Beelden zeggen meer dan woorden he, dus voila: allee, in Photosjop wa aan de curves en colorbalansen gekloot, maar da kan de pret nie drukken

Klein en handig, gemakkelijk vast te houden in je vuist en zo uitnodigend vanuit de heup of het is al eenders van waaruit, af te drukken. Het interfaceje en het lcd schermpje zijn heel simpel en zo te gebruiken dat het blindelings kan. Ik heb het al gezegd, een digitaal lomootje.

Later, waarschijnlijk morgen, nog een avi’ke van een pipo op een fiets die ondergetekende onachtzaam de pas afsneed. Voor de eeuwigheid geregistreerd door dat kleine ding. Maar nu in bad.

Tien na zeven…vierentwintig graden op mijn balkon. Ik ga maken dat ik vanachter dit scherm ben.
Alhoewel dat cammetje zo plezant is! Wat me ongelooflijk verraste is de kwaliteit van de foto’s (bij dit fel zomerlicht toch) en de grappige bijeffecten van de waarschijnlijk iets te goedkope lens. Waarlijk iets om mee te experimenteren! Plus de avi’kes die het ding maakt! En lachen: cameraatje vol, uploaden en opnieuw beginnen:)
Maar nu! Eerst langs de koelkast voor en jupiler en dan: up to the balcony!