Gisteren had ik meeting met een vrij grote klant. Website in vier talen, gekoppeld aan database en met een volledige backoffice zodat de heren klant hun site helemaal zelf kunnen beheren. Daar ben ik nu al sinds januari mee bezig, en er schijnt maar geen einde aan te komen. Bij elke meeting die er gehouden wordt zit er wel weer een directeur bij die ik nog nooit gezien heb, maar die wel zijn zegje wil doen, ongeacht de zinnigheid en/of haalbaarheid van dat zegje. Aanpassingen dienen te worden aangepast, lay-outs moeten worden gewijzigd, wonderen worden verwacht.
Gisteren dus weer een meeting. Ver iedereen was er denk ik: de geile blonde secretaresse met het strenge brilletje en de lange benen, de sullige boekhouder die zich afvraagt wat hij op een meeting over een website zit te doen, de grote baas, die niet ver van zijn pensioen meer is verwijdert en die geen bal begrijpt van waar het nu eigenlijk over gaat, een afdelingshoofd die zich ronduit onbeschoft gedraagt door met zijn vuist op tafel te kloppen en te zeggen dat hij ‘dien brol’ helemaal niet besteld heeft terwijl het wel zo is, maar dat hij dat niet meer weet en er even door zijn platborstige sprietharige medewerkster aan moet herinnert worden en er dan zo’n blik bij trekt alsof hij haar alleen maar gelooft omdat zij het is. En nog een afdelingshoofd die zich specialist waant omdat hij thuis een multimedia-pc heeft staan waar zijn klein mannen gebruik van maken om interactief plaatjes in te kleuren….
Sommige klanten….je zou hen met plezier vergiftigen

Na de Vagina Monologues, de Puppetry of the Penis.

Het Duitse Bild pakt uit met een artikel over de show van twee Australiërs, die enkel in witte sokken, basketsloefkes en met een heldencape om het podium opkruipen, en er het publiek een uur lang vermaken met de fratsen die ze met hun kroonjuwelen uithalen. Meer dan veertig figuren en poses weten de heren met hun fluit en ballen te halen. Van het Monster van Loch Ness tot de Eifeltoren, van een surfplank tot een hamburger, van een boemerang tot het olympisch vuur. Zelfs een vagina imiteren ze met hun balzak!
De zaal is vooral gevuld met vrouwen met rode wangetjes, glinsterende oogjes en hun handen vol ongeloof voor hun mond. Manlief zit ernaast wat te grijnzen en vermoed dat hij zal afzien, eenmaal thuis na de show. Als daar maar geen gekwetsten van komen
Puppetry of the Penis heeft al de planken gehaald in Londen, Sydney en New York. Nu doet de tour Hamburg en Berlijn aan. Ben benieuwd of ze naar Brussel komen
-> video. (Windows Mediaplayer)

Op onderstaande site een verzameling hilarische annekdotes en citaten rond het treinwezen in Nederland en België

“Dames en heren, in verband met een nog onbekende oorzaak van vertraging op het baanvak Ut-Amf in combinatie met het minimaliseren van het percentage reserve personeel en in combinatie met het dalen van het motivatie peil tot nihil is het vooralsnog niet mogelijk deze trein van 16:00 uur van Amf naar Shl te laten rijden. Men kan op dit moment helaas niet over geschoold personeel beschikken dat én in dienst is én gerechtigd deze geweldige intercity 22 minuten eerder op Shl te laten zijn …”

Twee hoofdwachters bij de NMBS roepen om:
“Dames en heren, wij komen aan in Antwerpen. En waar stopt deze trein Bart?”
“Wel, deze trein stopt in Antwerpen Zuid, Antwerpen Berchem en als alles goed gaat in Antw…”
“Sorry dat ik je onderbreek Bart, maar ik krijg het hier net bevestigd, het is officiëel: deze trein stopt te Antwerpen Centraal! Antwerpen – Centraal wordt dan ook het eindstation van deze trein. Terug naar jou, Bart”
“Wel Steve, ik sta hier aan het raam en ik moet zeggen: ik zie het perron van Antwerpen Zuid dichterbij komen…”
“Kan je al iets onderscheiden?”
“Ja, ik zie de banken duidelijk staan, ondertussen kunnen de reizigers voor Antwerpen Zuid zich ook naar de deuren begeven want deze zullen bijna open kunnen, en inderdaad, wij komen aan te Antwerpen Zuid en de deuren kunnen … het is bijna zover … de deuren kunnen open!”

http://www.omroephumor.nl/

Ik kan er nie aan doen maar het doet me ff denken aan de gebeurtenissen van 11 september vorig jaar, de titel van de tweede LOTR film.
Never mind, tegen Kerstmis is hij d’r dus, het tweede deel van het machtige Lord o/t Ring epos. In de Verenigde staten loopt de teaser nu al op het grote doek in de zalen. Op de website is er nochtans nog geen spoor van te vinden (misschien nie goe gezocht).
Voor de nieuwsgierigen, en voor diegene die een snelle lijn hebben of er het geduld voor kunnen opbrengen, is hier een bootlegversie van de trailer opgenomen door een onverschrokken onverlaat in de cinemazaal zelf, en daarom nogal slecht van kwaliteit. Maar het geeft je een idee wat te verwachten zo rond Kerstmis Oh ja, de file is een 19 mb groot gezipt quicktimebestandje.

Vorige week draaide Telenet mijn kraan dicht wegens bandbreedtemisbruik, en tegelijk meldden ze dat ik een winnaar ben van een Telenet-wedstrijd waar ik maanden geleden online het vragenformuliertje van had ingevuld. Ik was het eigenlijk helemaal vergeten zelfs.
Mijn prijs: een doos Windows XP Professional Edition. Ik heb het pakje laten afhalen van het postkantoor, en nu ligt het hier: XP pro, en ik kan er geen kloten mee aanvangen. Ik draai w2000, al lang, en very happely. Waarom zou ik een goeddraaiend systeem gaan opfokken? Dus had ik een probleempje. Win ik eens iets en dan kan ik er nix mee doen
De oplossing dient zich aan in de vorm van ruilhandel: ik vond iemand die een harde schijf van veertig gig voor de XP pro wil wisselen, en dat vind ik nou een elegante oplossing. Iedereen content.
Maandag zal mijn opslagcapaciteit zich dus vervijfvuldigen. En ik ‘misbruik’ telenet nu al volgens hun zeggen.

Toen ik vanochtend een lodderig oog opendeed en het op de digitale wekradio liet rusten, was er iets vreemds met de cijfercombinatie op die klok. Ik kon er met mijn slaapkop niet direct de hand opleggen, tot ik op de achtergrond muziek gewaar werd. Shit! Mijn wekradio stond al zeker een half uur te spelen! De cijfercombinatie van de wekradio kon ik niet thuisbrengen omdat ik op die tijd normaal al lang en breed op de fiets richting job zit. En het trof me. Ik was te laat.
Mijn bed uit, van ver water in mijn smoel gesprinkeld, mijn kleren in gedoken en mezelf al kauwend en slikkend op de fiets gesmeten. Kreunend mezelve in beweging gebracht en er de imaginaire zweep over gelegd, want mijn baas houdt niet van laatkomers.
En zo worden records gebroken. Nog nooit was ik in zulk een korte tijd op het werk: in iets minder dan veertig minuten heb ik de afstand afgelegd waar ik toch anders op het gemakske een klein uurtje voor nodig heb. Met mijn tong op mijn tenen en met een rood gezicht, mijn haren naar alle kanten, schuim op mijn lippen en een waanzinnige glazige blik in de ogen stapte ik om tien over negen het bureau binnen, vervaarlijk zwalpend. Nog steeds te laat, maar wat zou het. Een nieuwe Flandrien is geboren