In de vierde eeuw na Christus leefde er in Patara, in het westen van Turkije een jongetje dat door een plaag zijn beide ouders kwijtraakte en door zijn oom de monnik in het klooster werd opgevoed. De naam van dat jongetje was Nicholas.
De ouders van Nicholas waren rijke mensen, en toen zij stierven lieten ze hem een aanzienlijke som geld achter. Nicholas leerde van zijn oom alles over God en Jezus en de bijbel, en wou een goed monnik worden. Nu had de orde waartoe zijn oom behoorde de gelofte van armoede afgelegd, en de jonge Nicholas gebruikte dus het geld van zijn erfenis om er arme en behoeftige mensen mee te helpen. Hij besloot om dat stiekem te doen, zodat de mensen niet zouden weten wie hen het geld gegeven had.
Zo was er bijvoorbeeld een arme tapijtenverkoper, wiens gezin al dagen niet meer gegeten had. Nicholas kocht wat Turkse tapijten van de man, betaalde hem veel te veel en zorgde er daarna voor dat de vrouw van de tapijtenverkoper nietsvermoedend weer in het bezit kwam van de tapijten.
Ook is er het verhaal van de drie meisjes die niet konden trouwen omdat hun vader al het geld voor de, in die dagen verplichtte, bruidsschat had verkwanselt. Deze onschuldige meisjes stond er dus niets anders te wachten dan een niet zo vrolijke toekomst als slavin of prostituée. Nicholas hoorde dit en kwam op de proppen met een plan. Diep in de nacht smeet hij een sok vol gouden muntstukken door het open raam van de oudste dochter, en repte zich weg. Niet lang daarna trouwde het meisje met een lieve, aardige man. Ze vertelde de dorpelingen dat ze toch nog een bruidsschat had die ze ‘weggestopt had in een sok’.
Een tijdje later deed Nicholas hetzelfde voor de tweede dochter, en ook zij kon vlug daarna trouwen.
Maar toen Nicholas het nog eens over wou doen voor de jongste dochter en ‘s nachts naar huisje kroop, vond hij geen enkele opn venster. Nicholas was nog een jonge gast toen, en is in alle stilte op het dak gekropen alwaar hij de sok door de schoorsteen keilde, die terecht kawm in één van de schoenen van het meisje die naast de haard stonden. Toen zij ook trouwde, er prat op gaande dat zij haar bruidsschat in haar schoen vond, begonnen de mensen te spreken over een mirakel.
Na een paar dromen over Jezus was het voor Nicholas wel duidelijk dat hij zijn priestergeloftes zou afleggen. Hij was nog steeds een kleine jongen, een vroege tiener, toen hij zijn priestergewaad aantrok. Hij vertelde de mensen over God en Jezus, en was altijd bereid om mensen in nood te helpen, en zeker kinderen. De mensen hadden hund mond vol van de priester-jongen.
Toen Nicholas tijdens een zeereis met zijn gezellen in een storm terechtkwam die zo verschrikkelijk was, dat zelfs de meest geharde zeeman aan dek op zijn knieën zat te bidden om een overlevingskansje. Nicholas voegde zich bij hen, en van zodra hij begon mee te bidden, ging de wind liggen en werd het wateropppervlak spiegelplat. Het kleine scheepje was zwaar gehavend, en kon nog net de haven van Myra binnenvaren. De schippers spraken over een mirakel. Kort daarna werd Nicholas, nog steeds erg jong, bevorderd tot bisschop van de stad. Hij was een goed man, hielp vele mensen en bekeerde vele ongelovigen, nog steeds ongelooflijk bezorgd voor de armen en behoeftigen, hen vaak helpend op een geheime manier.
Eén van de strafste verhalen is toch wel dat van de drie kinderen, die tijdens het spelen verdwaalden in het bos, door een onmens werden gevangen genomen en in stukken gesneden in een vat pekel werden gegooid. Nicholas bracht hen weer tot leven en ook veilig thuis, terwijl hij de onmens stante pede bekeerde.
De nieuwe romeinse keizer Diocletian, had in die tijd iets tegen Christenen, en besloot om ze allemaal op te jagen en te vermoorden of hen hun geloof te doen verwerpen. Dit was één van de grootste Christenvervolgingen aller tijden, en veel Christenen werden eerst flink gefolterd om daarna een gruwelijke dood te sterven.
Dat stond bisschop Nicholas ook te wachten.
Hij werd gevangen genomen en gemarteld, had honger en kou, was ziek en miserabel daar in zijn kerker, maar hij bleef vriendelijk tegen zijn beulen. Probeerde hen zelfs te bekeren. In de tijd dat Nicholas daar zat, werden zijn onverzorgde haren en baard langer en langer.
Toen gebeurde er weer een mirakel: een ander keizer, Constantijn, greep de macht. Hij had een visioen gehad dat Christus hem zou helpen op zijn veroveringstochten, en prompt werd Constantijn christen en het Christendom de offiëele godsdienst. Nicholas en alle andere christenen werden vrijgelaten.
Zo gaan de verhalen door en door.
Nicholas werd ouder en zijn baard en lange haren werden eerst grijs en dan wit. Zijn ogen vonkten wanneer hij over Jezus sprak, en hij had altijd iets voor de armen en behoeftigen. Alhoewel hij nog steeds in het diepst geheim zijn weldaden deed, wisten al vele mensen ervan. Hij hield van kinderen en zij hielden ook van hem.
Nicholas stierf een vredige dood na een leven vol liefde en toewijding voor zijn godsdienst en zijn medemens, op zes december 343 in Myra.
Dit was de echte Sint Nicholas – een weesjongetje die eerst priester werd en daarna bisschop. De man die zijn rijkdom weggaf aan de behoeftige armen en in het bijzonder aan kinderen in nood. De man die stond voor wat hij stond, en het in verschrikkelijke tijden klaar speelde om mens te blijven voor alles.
Sint Nicholas is de beschermheilige van zeelui, kooplui, wezen, arbeiders, rechters, huwbare meisjes, studentens, slachtoffers van gerechtelijke dwalingen, reizigers, kinderen, zelfs van dieven en moordernaars!
En o ja – hij is een Turk, geen Spanjaard.
Links:
St. Nicholas Centre
Bishop Nicholas of Myra: Legends and sources
Hello Sinterklaasje!
Sint kruiswoordpuzzel
