…waarop de dingen niet echt lekker lopen. Niet uitgeslapen geraken, code die nie doet wat ze moet doen, mensen die hun verantwoordelijkheid nie opnemen, klanten die maar blijven zeuren, en ergens daar midden tussenin: ik.
Zulke dagen herken je al van zodra je nog maar net uit je bed bent gestapt. Het is dan dat er accidenten gebeuren.

Eén post op Polskaya brengt gemiddeld 3 en een halve commentjes teweeg. In totaal hebben er al 180 verschillende mensen een commentje gepost, van de 1217 die voor de moment in de db zitten. Da’s ongeveer zeven per persoon.
Meer van die onzin kan u lezen op de stats pagina, dankzij een zeer fijn scriptje van Chan!

Heb je de journaalbeelden gezien van de VN-controleurs die in Iraq onaangekondigd één van de paleizen van Saddam controleren? Lol! Met een zaklampje schijnen ze in kasten en achter deuren! Jaaaaaa, want Saddam kan best wel eens een nucleaire kop tussen zijn zwabbers en emmers hebben verstopt. Of twee blikken kerosine tussen zijn potten confituur. Je kunt zeggen wat je wil van die VN-inspecteurs – Saddam zal hen niet liggen hebben!

Ik ben helemaal niet tevreden met hoe ik me te schikken heb naar een tijdsindeling die bedacht is door mensen die niet hetzelfde soort leven lijden als ik, maar waar ondertussen wel heel de wereld op draait: die godverdomde vierentwintig uur in een daag waarin je alles moet gedaan krijgen. Acht uur om te werken (waar je eigenlijk best tien uur voor mag uittrekken, minimum), acht uur om te slapen (acht uur? Hahahaha!) en acht uur vrije tijd (vrije tijd m’n reet, in de file staan van en naar je werk, snel snel inkopen doen, eten maken, afwassen, huiswerk van de kinderen nazien, kattenbak uitkuisen, kraan vervangen, miserie met de huisbazin oplossen, naar de tandarts gaan, enz..).
Als ik kon kiezen, egoïst dat ik ben, ik koos voor een dagindeling van 36 uur. Tien uur werken, twaalf uur slapen en veertien uur vrije tijd. En alle winkel open, 36/36 uur. Da past meer in mijn straatje.

Ik woon op het Antwerpse Zuid, in de wijk die ze ‘klein Parijs’ noemen. Een plek waar, lijkt het wel, iedereen wil zijn ‘s vrijdagsavonds. Fijn, kom met zoveel als jullie willen, maar als ik thuiskom, van eenders waar, en dorst heb, laat me tenminste mijn parkeerplaatsje en mijn plekje aan de toog van mijn stamkroeg.
Nee, jullie komen met massa’s, pikken alle parkeerplaatsen en alle barkrukken in en ik moet twintig minuten rondrijden in mijn eigen buurt om een plekje te vinden vijf straten verderop zodat ik me daarna in de kroeg tussen jullie lijven door moet wringen om aan wat bier te geraken.
En het strafste is dat wanneer ik dan uiteindelijk mijn lippen aan de schuimkraag zet en door het raam van de kroeg schuin naar de overkant kijk, ik tussen de geparkeerde wagens een enorm gapend gat ontwaar, zomaar vlak voor mijn deur.

…’t is maar dat ik strax niet moet opstaan om te gaan werken, maar kunt u zich een betere barvrouw voorstellen dan diegene die zoiets schrijft?

Den derde heeft zich vastgebeten in een nieuwe ley. En hoezeer zijn huidige ook tot de verbeelding mag spreken ( Chipo wil de ventjes met de bolhoeden al in huis nemen), de man is niet tevreden en werkt verder aan het ultieme weblog-ontwerp. Wat ik jullie al mag geven is dit:

Op de rest dienen jullie nog ff te wachten.
( voor een bolleke verzaak in mijn zwijgplicht en krijgen jullie de voorlopige url )