Polskaya wordt gehost door Kwaadbloed, en die wordt dan weer gehost bij Aletia. De server waar onze spullen opstaan heet Puma, en Puma ziet af. Veel te hoge load, en dit al verscheidene dagen. Gevolg: de sites zijn meer offline dan er on.
Goed, de servermensen zijn ermee bezig zeggen ze.
Voor de techies: hier kun je volgen wat ze ginder met Puma allemaal aan het uithalen zijn:
http://aletiaforums.com/showthread.php?s=&threadid=3675

Vandaag, 26 maart, is het 519 jaar geleden dat Raffaello Sazio werd geboren, de man die nu nog steeds menig meisjeskamers siert met zijn werk op vierkleurendruk glanspapier. U kent het wel, de kleuter-engeltjes met mussenvleugeltjes die zich schijnbaar stierlijk vervelen, maar in werkelijkheid het slachtoffer geworden zijn van een verplichtte zelf-censuur van de schilder. Nee? Het zit zo:

Raphael was een ‘verlichte geest’. Hij beleefde de Italiaanse renaissance is haar volle glorie. Het Europese continent was zich ten volle aan het herstellen van de verschrikkingen der donkere middeleeuwen, en de economie, cultuur en levensstandaard piekte als nooit tevoren. Daarbij leefde Raphael dan ook nog in Italië, land van zon en olijfolie en goed eten en drinken, wat hem een beetje een levensgenieter maakte. De zaken gingen goed, en op een keer bestelde een trouwe klant bij Raphaël een schilderij dat moest dienen voor een grap, en wat voor die tijd nogal gewaagd was, het moest voorstellende: twee lieflijke engeltjes, met allebei een pint in hun handen en een sigaret tussen hun vingers. Aangezien Raphael bekend stond als een vrolijke jongen, zag hij de humor van het tafereel wel in en leverde zonder problemen het gevraagde product netjes onder den toog af.

Een week later stond de Kunstgeschiedenis-Politie aan zijn deur. Zijn klant was wat onvoorzichtig geweest, en dus betrapt met het schilderij dat in de ogen van de KP een enorme blaam was aan de goede smaak van de schilderkunst, dat onwaardig was om opgenomen te worden in het Italiaanse Culturele Erfgoed, en dat het van een hoogwaardige schilder zoals Raphael, een tijdsgenoot van Da Vinci en Michelangelo nog wel en één van de drie groten van de hoogtijdagen van de Italiaanse Renaissance, hoegenaamd niet te begrijpen viel dat hij zich kon verlagen tot zulk en bezoedeling en verlakkerij.

Raphael stond een beetje paf. Hij probeerde het nog wat uit te leggen, maar de heren van de KP waren keihard: overschilderen, of mee naar den bureau.

Aangezien Raphael het in die tijd erg druk had, en het er op een politiebureau toendertijd echt niet sneller op vooruit ging dan dezer dagen bij ons, vloekte hij binnensmonds, nam het schilderij aan en gaf zijn dagelijkse ochtendwandelingetje op om met borstel en palet en onder toeziende oog van de KP de gewraakte objecten volgens de normen de kunstgeschiedenis netjes te verwijderen.

Bijna vijfhonderd jaar zijn er overheengegaan, maar uiteindelijk is de moderne technologie in staat gebleken de oorspronkelijke verfstreken van de meester weer tevoorschijn te halen. Met een speciale camera ‘kijkt’ men door later opgebrachte verflagen, en kan men een afdruk maken van het beeld dat onder het gekende beeld zit, zonder de verflaag eraf te moeten krabben.

Als bewijs dat dit gene zever en flauwekul is, klik hier voor een afbeelding van het originele, niet-gecensureerde werk.

Het is half tien, de koffie is vers, het zonnetje heeft de ochtendnevel doen oplossen, en het belooft een bruisende dag te worden. Ik wens u allen veel schittering toe in wat u vandaag onderneemt

Er zijn boeken om van te smullen en er zijn er andere, dat zullen de lezers onder u ook wel weten. Wel lezers, juicht! Want er is reden tot vreugde, en mijn vreugde is groot: Donna Tartt is terug! De dame die me 10 jaar geleden deed smullen van haar debuutroman ‘De verborgen geschiedenis’ brengt binnenkort haar tweede boek uit.
‘De verborgen geschiedenis’ was een van de literaire sensaties van de jaren ’90. Vertaald in 23 talen werd het boek een internationale bestseller. In het Nederlandse taalgebied werd Tartts debuut uitzonderlijk goed ontvangen: er werden tot nu toe meer dan 700.000 exemplaren van verkocht. Dit verkoopresultaat was voor Donna Tartt en haar Amerikaanse uitgever aanleiding haar Nederlandse vertegenwoordiger de première van haar nieuwe roman te gunnen. Dat wil dus zeggen dat uitgeverij De Bezige Bij het boek een maand eerder dan de rest van de wereld mag verkopen
(joepi!)
Naam van Donna’s nieuwe boek: De kleine vriend.
Datum van release: 15 september.

Zin in een lekkere no-brain, feel-good movie? Dan is Oceans Eleven een geschikte keuze. Daniel Ocean is een beroepsoplichter, en nog maar amper vrijgelaten beraamt hij al een plan om niet één, maar liefst drie casino’s tegelijkertijd te beroven. En laat nu net de eigenaar van die casino’s het huidige vriendje zijn van Daniels ex.
De cast staat er: Brad Pitt, George Clooney, Andy Garcia, Mat Damon en Julia Roberts. En toch is dit een film die je volgende week alweer vergeten bent, want het script rammelt aan alle kanten en de personages zijn niet of nauwelijks uitgewerkt. Slechts van Ocean is geweten waarom hij de klus wil doen: om zijn vrouw terug te krijgen en die zeikerd van haar huidig vriendje een lesje te leren. Wat de motivatie van de anderen is doet er schijnbaar niet toe, die krijg je dus ook niet te weten. Eigenlijk gedragen die gasten zich alsof ze geen kraak-van-de-eeuw gaan zetten, maar een pintje gaan pakken op de hoek.
Verder de vereiste clichés: de slechteriken zijn de onweerstaanbare goeien, en de goeie zijn de onsympathieke slechteriken. De goeie slechterik is charmant, grappig en onweerstaanbaar, de slechte ‘goeie’ is kil, materialistisch en lacht nooit. De goeie slechterik heeft zijn meisje pijn gedaan en haar zelf in de armen van de slechte goeie gedreven waaruit hij haar natuurlijk terug wil. Het meisje zelf houdt natuurlijk van de goeie en niet van de slechterik, maar geeft dit niet toe uit trots. En ondertussen dienen er nog drie casinos berooft te worden.
Wat wel leuk is aan de film is de blijheid. Als ik ooit bandiet word, dan wil ik er een worden zoals Brad Pitt of George Clooney er één neerzetten. Sexy, humoristisch, en onverschrokken. Krijgt op het einde van de film het geld èn het meisje.
Over het algemeen een aangenaam niemendalletje deze film, uiterst geschikt om een leuk meisje dat gek is van Brad Pitt mee naartoe te nemen ;o)

Vanavond met Kara (omdat ze zo zot sta van Brad Pitt)naar Ocean’s 11

…hoe die daar is tussengeraakt.