In bovenstaande tekening zitten 9 mensen verstopt. Ik heb lang gezocht, maar ik vind er maar zes. Ik denk dat die liggende hond ook nog een mens verbergt, wat ligt die daar anders te doen, maar ik zie hem niet. Ik denk dat je oog er gewoon moet opvallen.

Eens razend populair of hartstochtelijk gehaat, dan bijna vergeten, en nu stevig aan een comeback bezig: de hamsters!. En kennen jullie dat melodietje nog, dat zelfs uren na een bezoekje bij de hamsters nog door je kop bleef echoën? Tidiliedoediedeliedoe-tidiliedoediedelieieie! In eindeloze lussen, met dat chipmunklachje waar elke lus mee afsloot. Ik verwittig jullie alvast, laat het niet horen aan jullie klein mannen, maar van dat muziekje is dus ondertussen een heuse plaat gemaakt: Hampton the hampster, the official hamster song

Zaterdagnamiddag. Tijd om voedselvoorraden in te slaan voor de komende werkweek. Dat wil dus zeggen dat ik me net als mijn medemensen aan de boeiende ervaring van het warenhuiselijk winkelwagentjesverkeer waag. Onvoorstelbaar wat een chaos het elke zaterdagnamiddag weer is in mijn favoriete warenhuis. Buiten het feit dat de meeste karretjes een eigen richtingsgevoel schijnen te hebben en slechts met een ijzeren wil en veel ervaring te manoeuvreren zijn, is het een ware opgave om zonder binnensmonds gemompelde verwensingen en al te veel opgelopen boze blikken met je waren het pand weer te verlaten.
Wat een anarchie! Overladen karretjes die met moeite onder controle te houden zijn worden doorheen de massa gestuurd door gestresste mensen die ook nog een kroost jengelend nageslacht in de mot moeten houden. Karretjes waarvan de mannelijke eigenaar 15 meter verderop zijn ogen langs de rij met tientallen identieke artikelen laat gaan en zich wanhopig de vraag stelt welk soort product zijn vrouw hem ook alweer had gevraagd mee te brengen, staan onbeheerd achtergelaten in het midden van het gangpad zodat er zich in beide richtingen een morrende file vormt. Kinderen die met de karretjes van hun ouders aan het joyriden slaan en zich op een race-parcours wanen zorgen voor blikschade met minder alerte gepensioneerden, die zich met verwilderde blik afvragen waar de tijd van de aan huis leverende bakkers en brouwers en melkboeren naartoe is. Vrijgezellen die zich met een mandje aan de arm overal doorheen weten te wringen en blindelings het parcours volgen dat hen brengt langs de afdelingen diepvriesmaaltijden, charcuterie en dierenvoeding (voor de kat), gluren in de boodschappen van bevallige jongedames op zoek naar een reden voor een onschuldige flirt. Opgefokte maar verplicht beleefd te blijven personeelsleden vullen ondertussen tandenknarsend de rekken bij en compenseren hun frustratie door af en toe met een palet artikelen tegen de hielen van een klant te rijden. En boven dit alles uit de super-enthousiaste stem uit de luidsprekers die ons om de vijf minuten aanmoedigd om ons als één man te begeven naar de wijnafdeling omdat er daar een voordeelsactie aan de gang is waarvan we het ons niet kunnen veroorloven die te willen missen, het bandje met zorgvuldig uitgekiende en tot kopen aansporende muzak onderbrekend.
Uiteindelijk en na er heel filosofisch over geweest te zijn en dat half uur in de rij voor de kassa heel gelaten te hebben aangeschoven, mijn spullen afgerekend en het meisje achter de kassa een drie-pack fererro-rocher aangeboden, zomaar, omdat ik niet in haar plaats zou willen zijn en er op haar robotachtige blik deze zaterdagnamiddag tenminste één klein lachje mocht verschijnen.

Vandaag is het 2046 jaar geleden dat Brutus zijn vader hielp doden, en als schoolvoorbeeld van vadermoordenaar de geschiedenis inging.

Julius Caesar liep rond met een boel plannen om Rome en de Romeinen te redden van de ‘onrechtvaardigheid, hebzucht en decadentie’ die in het Rome van die dagen welig tierden, die Rome in het buitenland een slechte naam gaven en waaraan de Republiek in Caesars ogen genadeloos om zeep zou gaan. Natuurlijk had hij een hoop vijanden gemaakt met zijn opvattingen, en zijn ideeën werden express verkeerd begrepen. Omdat zijn vijanden bang waren dat ze hun Romeinse Republiek zouden moeten inruilen voor een monarchie en daarmee hun privilegies zouden verliezen, besloten ze tot moord.
15 maart, 44 v.C. Een aantal met dolken en zwaarden gewapende hoogwaardigheidsbekleders, waaronder voormalige en huidige senators van Rome, en Brutus, Caesar’s zoon, wachten Julius Caesar op voor de senaat. Van zodra de dictator komt opdagen, wordt hij omsingeld en lafhartig neergestoken. Cassius Longinus en Marcus Brutus, de aanvoerders van het complot, worden als breinen achter de aanslag aangewezen.
Het ironische van de zaak is dat Caesar een vrij briljant leider was, en dat met zijn dood de neergang van het oude Rome een onvermijdelijke aanvang had genomen. Uiteindelijk hebben zijn moordenaars uit een ongegronde angst voor verandering, diezelfde verandering in de hand gewerkt.
Caesars Assassination.

Bij schrijven dezes zijn er al 2504 u voorgegaan. 2504 mensen die een petitie hebben geteken om, en nu mag u eerst even lachen, Bill Gates zover te brengen dat hij de regenwouden opkoopt. Het zou hem 28.891.561.120 dollar kosten.
Pas op! De man is er rijk genoeg voor. En voor die prijs mag hij de regenwouden van Bolivië, Brazilië, Centraal Amerika, Colombia, Congo, Ecuador, Indonesië, Ivoorkust, Laos, Madagascar, Mexico, Nigeria, de Filipijnen, Thailand, en voor mijn part ook mijn geraniumpot, de zijne noemen. Als hem dat wat teveel kost, dan kan hij voor een schijnbaar schijntje nog altijd de regenwouden van Zuid Amerika veilig stellen.
Of Bill Gates hiervoor te vinden is valt nu nog moeilijk te zeggen, maar achter de idee van de petitie kan ik me wel scharen. Al is het alleen al omdat ze het absurde aantoont van één enkele man, die in de theorie in staat is om in één klap meer dan de helft van ‘s werelds levensnoodzakelijke ecosysteem veilig te stellen.
Maak een statement, en teken ook
Bill Gates, Buy the Rainforests Petition