Sommige mensen mag men gerust in de categorie ‘schijtvolk’ classeren. Dat zijn mensen waar je je niet mee wil associeëren, mensen die je niet op een weblogmeeting wil zien, mensen waar je nooit meer mee wil samenwerken. In de ogen van sommige mensen ben ik zo iemand. Een drol, een strontventje, een zielig hoopje ontlasting (ach).
Wel, ik kan u zelfs meer zeggen. Ik ben niet zomaar de minste drol, ik ben een FLOATER! Ik ben een stuk stront dat het ervan pakt, dat alles met een korreltje zout neemt en al lachend door het leven gaat. Ik ben de free bird van het schijtvolk.
Dus aan diegenen die het in de toekomst nodig zouden vinden om zich nogal faecaal uit te laten over mijn kwaliteiten en gebreken, gelieve rekening te houden met mijn status en me te adresseren met U.

I am A Floater

Floaters, the free birds of the shit family. Floaters drift through life without a care in the world, taking everything with a grain of salt, and smiling the whole way though. But friend of floaters are far and few in between. Because of there lofty views and social behavior, floaters tend to seem like they just don’t give a damn about anything, the reason being, because they usually don’t.
What Kinda Shit Are You?

Zeventien uur. Tijd om op het stalen ros te springen, mezelf met ware doodsverachting in het spitsverkeer te smijten en huiswaarts te snellen. Damn!! Waar is mijn fietssleuteltje! Het moet hier ergens liggen, dat kàn niet anders! Zoeken, en een beetje snel, want de laatste collega die de sleutel heeft staat te wachten om af te sluiten. Alle zakken binnenstebuitengekeerd en de inhoud ervan op m’n bureau gekieperd. Geen sleuteltje. Onder mijn bureau gekeken, er achter, in de toiletten, aan de koffieautomaat. Geen avance, tot mijn collega, die het al danig op de heupen begon te krijgen, mijn toetsenbord eens ophief. Daar lag het kleine kreng. Snel alles weer in m’n zakken gepropt, sjaaltje om en fiets van het slot gedaan. Iedereen blij. Ik kon naar huis en mijn collega kon afsluiten. Al fluitend reed ik over het fietspad, lekker relaxed al die auto’s in de avondfile voorbijstekend, en mijn ogen de kost gevend aan al die bleke blotemeisjesbenen die steevast elk jaar samen met de eerste bloesems weer opduiken. Heerlijk toch, het begin van de lente?
Vrolijk gemutst thuisgekomen steeg ik van mijn stalen ros en klopte mijn broekzakken af op zoek naar mijn sleutelbos. Linkerbroekzak, de rechter, godverdomme, ge meent da nie he…. nie in de jaszakken ook niet….miljàààr, nog eens checken..en ineens trof het me. Die laggen nog op mijn bureau. Ik had ze daar laten liggen toen ik mijn andere spullen terug wegstopte. (!)
Verstrooide Polskaya heeft driekwart uur staan blinken tot hij mee binnen kon met een andere bewoner die thuiskwam. Goe bezig!

Een koffiezetmachine!
Behalve dan mijn bed is een functionerende koffiezetmachine ‘s ochtends mijn beste vriend. Mijn koningkrijk zou ik geven voor een mok dampende koffie. Gelukkig is ie hier op het werk gratis, of ik zou mijn kroon allang kwijtgeweest zijn. Dus ik ga nu mijn vierde kop vullen, en dan naar buiten in het twijfelende zonnetje, de vlam jagen in mijn eerste sigaretje van vandaag.
Vrienden, Polski neemt een pauze.

Eerlijk antwoorden op al de vragen, en kom te weten hoe ‘onbezoedeld’ je nog bent. [via]

This test rates your sexual purity. The majority of these 50 questions assume that you have had sex at some point in your life, so you won’t have to wade through your life, so you won’t have to wade through lots of questions asking if you’ve ever been on a date, stroked someone’s thigh, etc. For the purposes of this test, “sex” is defined as one or more of the following: intercourse, oral sex, or anal sex. Digital sex doesn’t count – you have to draw the line somewhere.

Sexual Purity Test

Morgen kan ik de stinkende bus laten voor wat ze is, en de straten en fietspaden weer onveilig maken met mijn terug-in-volle-glorie-herstelde fietswrak. Helemaal opgelapt, en hij draait als een naaimachientje. Versnellingen bijgeregeld, reflecterende banden erop (van kevlar of zoiets, zou lekvrij moeten zijn), remmen vervangen, spaken aangevezen, achterspatbord erop en nieuwe kallen in de trappers. Daarstrax een proeftochtje gedaan en mensen, wat een zaligheid. Ik herken bijna mijn eigen fiets niet meer.
Als door boter zal ik door het verkeer snijden morgen, begeleid door het beheerste getik van de soepel gesmeerde ketting die perfect over de tandwielen glijdt in plaats van dat gekraak en gepiep van de laatste weken, met wilde haren en achtervolgd door het gewapper van mijn sjaal. Eat your heart out, openbaar vervoer-reizigers! Hou je ogen op de weg vóór je, gestresseerde automobilist, Polski is on the roll again.
Laat nu de tegenwind maar komen! Ik ben helemaal klaar om eens goed uit te waaien. Er is geen beter remedie tegen muizenissen dan eens goed afzien op de trappers.

De man die de Nederlanders wil duidelijk maken waar straks hun centjes naartoe vliegen is er terug, en met een nieuwe ley. Properkes zeg ik, heel properkes: Tussenhaakjes. Blij dat-ie weer terug is.
En ik ken nog iemand wiens nieuwe site binnenkort online gepleurd zal worden ter onzer goedkeuring. Maar daar moet ik voorlopig nog ff over zwijgen

De voorbije zaterdag heb ik in voortreffelijk gezelschap mijn nachtelijke uren zoekgemaakt in zaal Jacob. Ik begaf me vrijwillig tussen honderden bezweette en bewegende lijven, die massaal toegestroomd waren om zich op de tonen van vergane eighties-muziek eens volop te laten gaan. Het was een belevenis.
De zaal was afgeladen vol met vogels van allerlei pluimage. Pubers die hun eigen neus nog niet konden vegen en wiens enige kennis van de jaren tachtig was dat ze er ergens in geboren waren, stonden op de dansvloer volop openbaar geil te zijn, terwijl in de buurt van de tapinstallatie en langs de zijkanten van de zaal verloren dertigers die in diezelfde decade hun rebelse periode doormaakten en nu, geslaagd in hun job met een firmawagen en een echtscheiding achter de rug met een door het gerecht opgesteld bezoekplan voor de kinderen, bij elk nummer dat de dj uit zijn schuiven sleurde opgewonden als kinderen tegen elkaar stonden uit te leggen dat ze die plaat zelf ook nog hebben gehad ooit, waar was de tijd, dat het de eerste plaat was die ze hadden gekocht, dat dat de muziek was waarop ze hun maagdelijkheid verloren hadden en meer van dat nostalgisch geherbeleef. Die dertigers dansten niet, want zij waren ondertussen vergeten hoe dat moest (geen tijd gehad meneer om dat te onderhouden meneer, met de job en die kinderen en die echtscheiding, ne mens ziet af).
Dan waren er ook de zuipers, wie het eigenlijk nie kon schelen wat voor muziek er op stond, zolang het bier maar niet al te warm was en er niet al teveel volk over hen struikelde wanneer ze op de grond tegen de muur zaten te proberen de wereld te laten stoppen met draaien.
Ook nog gezien: mensen met paarse pruiken, dames met diep uitgesneden ruggen in weinigverhullende cocktaildresses en indrukwekkende boa, dansende koppels die zo uit een sex-show weggelopen waren, leatherboys met pet en zakdoek in de achterzak, stonede hippies, zichzelf indrukwekkend vindende buitenwippers, geile wijven en strandmacho’s.
En ineens was het vier uur in de ochtend. Het feest was nog volop aan de gang, maar deze dertiger had er genoeg van gekregen. De helft van zijn gezelschap was al naar huis vertrokken, zijn drankbonnetjes waren op en alle beschikbare vrouwen waren ondertussen dronkener dan hij. Zo snel als zijn wankele voeten hem nog konden dragen begaf hij zich naar zijn stamkroeg om daar aan den toog nog ff te chillen en de voorbije nacht eens aan zijn geestesoog te laten passeren en te glimlachen bij het opsteken van een zelfgerolde sigaretje.
Het was goed geweest.