Microsoft lijkt geen enkel risico te willen nemen met Blaster. Het beoogde doelwit van de worm wordt nu gehost op een Linux-machine.

Microsoft verhuist updatesite naar Linux

Giftige pijlen schijnheilige blikken meedogenloze minzame kleinzielige zaligheden en onoverdrugbare eenzaamheid. De boel valt in duigen en kruimels uiteen terwijl we er op staan te zien. (Kusje van Polskaya voor diegenen die met een uitleg voor het spreekwoord ‘in duigen vallen’ op de proppen kunnen komen zonder te zeuren over hoe hun kennis onderschat wordt terwijl ze ook nog in één moeite door met een verklaring voor de uitdrukking ‘op de proppen komen’ op de proppen kunnen komen en ondertussen ook nog ineens weg weten met die kruimels en hun relatie tot die vermaledijde duigen. Kusjes kunnen afgehaald worden op de Gerlachekaai aan de voormalige ingang van de voormalige zuiderdokken daar ergens aan de rechterkant en het liefst wanneer ik daar ben hetgeen vanaf een uur of twee voor zonsondergang is. Ik ben te herkennen aan snor en snik en gebeitelde frons op het hoge voorhoofd en ik luister naar de naam ‘Pipo’.)

Het is bijna 18 uur, en bij schrijven dezes wijst de thermometer op het balkon 43 graden aan.

Nachtcafé, half zes in de ochtend. Buiten schemert het. Binnen is het donker. Stoelen staan op de tafels, krukken staan op den toog. Hij en zij zitten nog als enige klanten aan het uiteinde ervan. Hun glazen zijn leeg en de asbak is vol. Naast de asbak brandt een Ikea-kaarsje. Achter de toog zit de waardin ongeïnteresseerd te zijn. Zij wil sluiten.

Zij: ‘blablablablablabla…’
Hij: ‘Hmm’
Zij: ‘Blablablablablabla! Blablah!
Hij: ‘Blah?’
Zij: ‘Bla! Blabla! Balablabla… Lalalalalaaaaa!’
Hij: ‘…?’
Zij: ‘Lalalalaaaaa…. LalaLALALAAAAA…LAH!’
Hij: ‘LAaaH! Bij jou of bij mij thuis?’
Zij: ‘??! …’ *KLETS*

Zij verlaat woedend en heupwiegend het nachtlokaal. Hij betast haar warmte op zijn wang.

Hij: (met een vuist bonzend op de toog) ‘Waardin! Nooit zal ik hen begrijpen! Nog een Bolleke om de pijn te verzachten!’
De waardin: (geeuwt zonder haar hand voor haar mond te houden) ‘Ik ga maffen. Moet ge nog naar beneeje of mag de deur van het pissein al op slot?’

Buiten wordt het dag.

Volgens mij bestaat de eeuwigheid niet en hebben wij haar alleen maar uitgevonden omdat we sterfelijk zijn en daar iets tegenover moeten stellen.
Wanneer ik zal sterven houdt de wereld op met bestaan, dus niks eeuwigheid. Zolang ik nog leef ben ik beperkt in mijn bestaan en daarom dus ook al niks eeuwigheid. En wanneer ik dood zal zijn voor altijd (hoor ik daar iemand ‘voor eeuwig’ roepen?), dan heb ik niks meer te maken met de levenden die zich blijven kwellen met dat metafysische ‘eeuwige’ en kan het mij dus ook geen enkele gedroogde apenkloot meer schelen.

qou its wrldsschkknds vrtelln mr k houtrop dattier op A’pen-Zuid eeeel mals rgnt. Al mn plntn hebbn zch vrzmlt optbalkn. Koor ‘njuichen tt 8er mn kl4. Wt 1 gdoe. (zucht) k mt < sms’sen.