Ik heb in mijn ‘carriere’ al een aantal keer aan den dop gestaan. Periodes tussen twee bazen in. En ik heb ondervonden hoe gevaarlijk doppen is, in mijn geval dan toch. Ik stelde alles uit tot morgen, want ik had toch tijd genoeg voorhanden. Op die manier werd ik ongelooflijk lui, en ik deed na een poosje helemaal niets meer. Ik bleef tot het ochtendgloren met mijn fortuinlijke mede-doppers aan de toog plakken, en geraakte op den duur niet meer voor vier uur in de middag uit mijn bed. Alle dagen gleden ineen en ze leken allemaal op de vorige. Het werd één monotome aaneenrijging van tijdsverspilling.
Dat bedacht ik me net, toen ik op de klok keek en zag dat het fantastische weekend nog maar een kwartiertje van mij verwijderd is. Zo’n onnozele twee dagen om de werksleur te breken en weer ff op adem te komen, daar kijk je naar uit. Na een week hard werken kun je, hoe miezerig die twee dagjes ook maar zijn, dat beetje vrije tijd echt wel waarderen.
Vrouwe Weekend! Ik spring op mijn stalen ros en ik kom eraan!