Vandaag (enfin gisteren) vierde Tom L. zijn 50ste verjaardag in de bollen van het Atomium.
“Grote miserie” vertelde Ben L. me daarnet: “na elke gang moesten Brusselmans, Decleir, mijnen nonkel, ik, en al die ander sukkels die een safke wouden opsteken iedere keer weer helemaal door die buizen weer naar beneden. Daar stonden we dan met zijn allen te smoren tot het weer tijd werd om naar boven te gaan voor de volgende gang”.
Gisteren (enfin eergisteren), vrijdag, is de grootvader van Ben L. en de vader van Tom L. het hoekje omgegaan. De meest bekende slager van Vlaanderen is niet meer, namelijk de pa van die gast met zijn brilleke, en de overgrootvader van kleine Tom L. in Senegal.
Aanschouw de MilkRap van de ‘Dairy Farmers Of Ontario’. Boerderij-rap van de bovenste plank. Met hoppende traktoren, blitze koeien en zwoele feestjes in de hooischuur!
Nog een lyrickse iemand?
Eén van de betere zelfs: ouwe niet kapot te krijgen symfonische rock die je kloten doet krimpen – of je lippen doet rimpelen – , beklijvend als koud zweet en zelfs in zijn tekst al de genialiteit zelve. Dit is een nummer waarvan iedereen het bestaan zou moeten weten – wervelende muziek en een kiekenvellerig verhaal. Het is gemaakt in 1977, dat jaar na die verschrikkelijk hete zomer. Dat jaar in de nasleep van toen alles om zeep was beginnen gaan.
Enfin soit: open je P2P en ga ff op zoek naar WORN DOWN PIANO van The Mark & Clark Band. Binnenhalen en koptelefoontje op, de volle negen minuten.
Hier alvast de lijntjes:
Each Tuesday morning, they’d all stand in line;
the auction would open promptly at nine.
The gavel came down on the auctioneer’s block
and the bidding began on a grandfather’s clock.
Next up for bids in the rear of the room,
a piano worn down and a bit out of tune.
“Who’ll start the bidding?”, the auctioneer cried.
No voices rang out, so just put it aside.
Shouts filled the room and the auction went on
when the cries of the crowd were stopped by a song.
Everyone turned to the rear of the room,
to that worn down piano, a bit out of tune.
Oh the days long ago when the crowds came around
to hear that piano ring out with sound,
but the crowds have all gone and the symphony’s through
and the piano cries out: “let me play once for you”.
A man with a torn coat and a hole in one shoe
sat playing the song that nobody knew.
The music rang out and that song filled the room
from that worn down piano, a bit out of tune.
Then from the crowd a man shouted a bid
“One thousand dollars for that piano I’ll give.”
“Two thousand”, “Three thousand”, and the bidding went on
as the man in the torn coat kept playing that song.
The bidding grew tense each bid more and more
‘till the five thousand figure rang out from the floor,
the man in the torn coat just sat there and stared
playing that song as if no-one were there.
Oh the days long ago when the crowds came around
to hear that piano ring out with sound,
but the crowds have all gone and the symphony’s through
and the piano cries out: “let me play once for you”.
The man in the torn coat played as if to say
“I too want you, piano but I’ve nothing to pay.
I’d give all I own if you could be mine,
but all I can bid is this bottle of wine.”
The sound of the gavel rang out through the air,
the auctioneer cried: “Top that bid if you dare.”
“Just give him the piano, maestro play on.”
but where has the man, in the torn coat gone?
It’s a quarter past five and the bidding is done,
everything’s sold and now leave one by one.
The auction is over and left in that room
is that worn down piano, still a bit out of tune.
Oh the days long ago when the crowds came around
to hear that piano ring out with sound,
but the crowds have all gone and the symphony’s through
and the piano cries out: “let me once play for you”.:
Sinds heel kort heb ik kabeltelevisie en ik heb al als een zombie in de zetel liggen zappen tot een stuk in de nacht. Da’s geen goeie zaak. Meer dan dertig kanalen met niets dan onzin en toch niet vanachter dat die TV geraken. Zap! Zap! Zap! Reclame voor luiers of maandverband of wonderbaarlijke wasmiddelen, documentaires waarin je een leeuwin een gazelle de nek ziet breken, explosies en machinegeweergeratel, gespierde helden en lelijke slechteriken. Zap! Zap! Zap! Nieuws en duidingsmagazines waarin haarfijn uit de doeken wordt gedaan hoe de plaatselijke pastoor zijn gezin uitbeende maar waarin geen moeite gedaan wordt om ook maar iets dieper in te gaan op oorlog en wereldpolitiek dan een paar shots van vurende militairen en jankende vluchtelingen en dikke vette papzakken die zitten te vergaderen. Zap! Zap! Zap! Nog steeds dezelfde shit dan toen ik vroeger een kabelaansluiting had. En toch blijven zappen, tot heel laat in de nacht. En dan kom je videoclips als deze tegen.
Neer met die zapkast!
