Zes maanden rijd ik nu dit traject naar en van mijn werk, en ik denk dat ik het heb voelen aankomen. Toen ik vanmorgen mijn fiets buiten zette gaf ik een trap tegen de voorband. Alles was in orde. En dan, vijf minuten later, het snelle sissen. De voorste band. En om negen uur een werkvergadering. Godverdomme. Fiets aan de kant gezet en gewacht op de bus. Ik haat pendelen met de bus, zeker met nat weer als dit. Te veel mensen in een veel te kleine bedompte ruimte, slingerend en deinend tegen elkaar aangedrukt, alle oogcontact vermijdend en de ene al even nors als de andere. De sjieke meneer met zijn eigendunk, lange regenjas, paraplu en attachékoffertje maar die toch niet sjiek genoeg is om in aanmerking te komen voor een firmawagen, een idioot van een puber met het volume van zijn walkman of whatever zo schielijk hoog dat door heel de bus het getsjilp van zijn electronische lawaai hoorbaar is, een oude vrouw met een kreng van een schoothondje dat kale plekken heeft op zijn/haar ruggetje en zojuist op de vloer van de bus heeft gepist, en nog een stel of -tig andere exemplaren die mijn natuurlijke aanleg tot misantropie ten volle stimuleren, kunnen mij er echt niet van weerhouden om in alle weersomstandigheden op de fiets te springen. Alleen een platte voorband kan dat.
Ondertussen dampen de ruiten van de bus zo aan, dat er van een vlucht in het-onverstoorbaar-naar-buiten-kijken ook al geen sprake meer kan zijn.
Pas maandag heb ik mijn fiets terug, want buiten een nieuwe binnenband vooraan kan hij best wel een algemene opkrikbeurt gebruiken. Morgen brengt Kara mijn ijzeren ros dus naar de ijzeren- rossen-dokter. En ik? Ik ga me heel diep verdiepen in Zen en de kunst van het Reizen met Openbaar Vervoer om mij geen afgrijzen meer aan te laten jagen door mijn medereizigers