Morgen kan ik de stinkende bus laten voor wat ze is, en de straten en fietspaden weer onveilig maken met mijn terug-in-volle-glorie-herstelde fietswrak. Helemaal opgelapt, en hij draait als een naaimachientje. Versnellingen bijgeregeld, reflecterende banden erop (van kevlar of zoiets, zou lekvrij moeten zijn), remmen vervangen, spaken aangevezen, achterspatbord erop en nieuwe kallen in de trappers. Daarstrax een proeftochtje gedaan en mensen, wat een zaligheid. Ik herken bijna mijn eigen fiets niet meer.
Als door boter zal ik door het verkeer snijden morgen, begeleid door het beheerste getik van de soepel gesmeerde ketting die perfect over de tandwielen glijdt in plaats van dat gekraak en gepiep van de laatste weken, met wilde haren en achtervolgd door het gewapper van mijn sjaal. Eat your heart out, openbaar vervoer-reizigers! Hou je ogen op de weg vóór je, gestresseerde automobilist, Polski is on the roll again.
Laat nu de tegenwind maar komen! Ik ben helemaal klaar om eens goed uit te waaien. Er is geen beter remedie tegen muizenissen dan eens goed afzien op de trappers.

De man die de Nederlanders wil duidelijk maken waar straks hun centjes naartoe vliegen is er terug, en met een nieuwe ley. Properkes zeg ik, heel properkes: Tussenhaakjes. Blij dat-ie weer terug is.
En ik ken nog iemand wiens nieuwe site binnenkort online gepleurd zal worden ter onzer goedkeuring. Maar daar moet ik voorlopig nog ff over zwijgen

De voorbije zaterdag heb ik in voortreffelijk gezelschap mijn nachtelijke uren zoekgemaakt in zaal Jacob. Ik begaf me vrijwillig tussen honderden bezweette en bewegende lijven, die massaal toegestroomd waren om zich op de tonen van vergane eighties-muziek eens volop te laten gaan. Het was een belevenis.
De zaal was afgeladen vol met vogels van allerlei pluimage. Pubers die hun eigen neus nog niet konden vegen en wiens enige kennis van de jaren tachtig was dat ze er ergens in geboren waren, stonden op de dansvloer volop openbaar geil te zijn, terwijl in de buurt van de tapinstallatie en langs de zijkanten van de zaal verloren dertigers die in diezelfde decade hun rebelse periode doormaakten en nu, geslaagd in hun job met een firmawagen en een echtscheiding achter de rug met een door het gerecht opgesteld bezoekplan voor de kinderen, bij elk nummer dat de dj uit zijn schuiven sleurde opgewonden als kinderen tegen elkaar stonden uit te leggen dat ze die plaat zelf ook nog hebben gehad ooit, waar was de tijd, dat het de eerste plaat was die ze hadden gekocht, dat dat de muziek was waarop ze hun maagdelijkheid verloren hadden en meer van dat nostalgisch geherbeleef. Die dertigers dansten niet, want zij waren ondertussen vergeten hoe dat moest (geen tijd gehad meneer om dat te onderhouden meneer, met de job en die kinderen en die echtscheiding, ne mens ziet af).
Dan waren er ook de zuipers, wie het eigenlijk nie kon schelen wat voor muziek er op stond, zolang het bier maar niet al te warm was en er niet al teveel volk over hen struikelde wanneer ze op de grond tegen de muur zaten te proberen de wereld te laten stoppen met draaien.
Ook nog gezien: mensen met paarse pruiken, dames met diep uitgesneden ruggen in weinigverhullende cocktaildresses en indrukwekkende boa, dansende koppels die zo uit een sex-show weggelopen waren, leatherboys met pet en zakdoek in de achterzak, stonede hippies, zichzelf indrukwekkend vindende buitenwippers, geile wijven en strandmacho’s.
En ineens was het vier uur in de ochtend. Het feest was nog volop aan de gang, maar deze dertiger had er genoeg van gekregen. De helft van zijn gezelschap was al naar huis vertrokken, zijn drankbonnetjes waren op en alle beschikbare vrouwen waren ondertussen dronkener dan hij. Zo snel als zijn wankele voeten hem nog konden dragen begaf hij zich naar zijn stamkroeg om daar aan den toog nog ff te chillen en de voorbije nacht eens aan zijn geestesoog te laten passeren en te glimlachen bij het opsteken van een zelfgerolde sigaretje.
Het was goed geweest.

In bovenstaande tekening zitten 9 mensen verstopt. Ik heb lang gezocht, maar ik vind er maar zes. Ik denk dat die liggende hond ook nog een mens verbergt, wat ligt die daar anders te doen, maar ik zie hem niet. Ik denk dat je oog er gewoon moet opvallen.

Eens razend populair of hartstochtelijk gehaat, dan bijna vergeten, en nu stevig aan een comeback bezig: de hamsters!. En kennen jullie dat melodietje nog, dat zelfs uren na een bezoekje bij de hamsters nog door je kop bleef echoën? Tidiliedoediedeliedoe-tidiliedoediedelieieie! In eindeloze lussen, met dat chipmunklachje waar elke lus mee afsloot. Ik verwittig jullie alvast, laat het niet horen aan jullie klein mannen, maar van dat muziekje is dus ondertussen een heuse plaat gemaakt: Hampton the hampster, the official hamster song

Zaterdagnamiddag. Tijd om voedselvoorraden in te slaan voor de komende werkweek. Dat wil dus zeggen dat ik me net als mijn medemensen aan de boeiende ervaring van het warenhuiselijk winkelwagentjesverkeer waag. Onvoorstelbaar wat een chaos het elke zaterdagnamiddag weer is in mijn favoriete warenhuis. Buiten het feit dat de meeste karretjes een eigen richtingsgevoel schijnen te hebben en slechts met een ijzeren wil en veel ervaring te manoeuvreren zijn, is het een ware opgave om zonder binnensmonds gemompelde verwensingen en al te veel opgelopen boze blikken met je waren het pand weer te verlaten.
Wat een anarchie! Overladen karretjes die met moeite onder controle te houden zijn worden doorheen de massa gestuurd door gestresste mensen die ook nog een kroost jengelend nageslacht in de mot moeten houden. Karretjes waarvan de mannelijke eigenaar 15 meter verderop zijn ogen langs de rij met tientallen identieke artikelen laat gaan en zich wanhopig de vraag stelt welk soort product zijn vrouw hem ook alweer had gevraagd mee te brengen, staan onbeheerd achtergelaten in het midden van het gangpad zodat er zich in beide richtingen een morrende file vormt. Kinderen die met de karretjes van hun ouders aan het joyriden slaan en zich op een race-parcours wanen zorgen voor blikschade met minder alerte gepensioneerden, die zich met verwilderde blik afvragen waar de tijd van de aan huis leverende bakkers en brouwers en melkboeren naartoe is. Vrijgezellen die zich met een mandje aan de arm overal doorheen weten te wringen en blindelings het parcours volgen dat hen brengt langs de afdelingen diepvriesmaaltijden, charcuterie en dierenvoeding (voor de kat), gluren in de boodschappen van bevallige jongedames op zoek naar een reden voor een onschuldige flirt. Opgefokte maar verplicht beleefd te blijven personeelsleden vullen ondertussen tandenknarsend de rekken bij en compenseren hun frustratie door af en toe met een palet artikelen tegen de hielen van een klant te rijden. En boven dit alles uit de super-enthousiaste stem uit de luidsprekers die ons om de vijf minuten aanmoedigd om ons als één man te begeven naar de wijnafdeling omdat er daar een voordeelsactie aan de gang is waarvan we het ons niet kunnen veroorloven die te willen missen, het bandje met zorgvuldig uitgekiende en tot kopen aansporende muzak onderbrekend.
Uiteindelijk en na er heel filosofisch over geweest te zijn en dat half uur in de rij voor de kassa heel gelaten te hebben aangeschoven, mijn spullen afgerekend en het meisje achter de kassa een drie-pack fererro-rocher aangeboden, zomaar, omdat ik niet in haar plaats zou willen zijn en er op haar robotachtige blik deze zaterdagnamiddag tenminste één klein lachje mocht verschijnen.

Vandaag is het 2046 jaar geleden dat Brutus zijn vader hielp doden, en als schoolvoorbeeld van vadermoordenaar de geschiedenis inging.

Julius Caesar liep rond met een boel plannen om Rome en de Romeinen te redden van de ‘onrechtvaardigheid, hebzucht en decadentie’ die in het Rome van die dagen welig tierden, die Rome in het buitenland een slechte naam gaven en waaraan de Republiek in Caesars ogen genadeloos om zeep zou gaan. Natuurlijk had hij een hoop vijanden gemaakt met zijn opvattingen, en zijn ideeën werden express verkeerd begrepen. Omdat zijn vijanden bang waren dat ze hun Romeinse Republiek zouden moeten inruilen voor een monarchie en daarmee hun privilegies zouden verliezen, besloten ze tot moord.
15 maart, 44 v.C. Een aantal met dolken en zwaarden gewapende hoogwaardigheidsbekleders, waaronder voormalige en huidige senators van Rome, en Brutus, Caesar’s zoon, wachten Julius Caesar op voor de senaat. Van zodra de dictator komt opdagen, wordt hij omsingeld en lafhartig neergestoken. Cassius Longinus en Marcus Brutus, de aanvoerders van het complot, worden als breinen achter de aanslag aangewezen.
Het ironische van de zaak is dat Caesar een vrij briljant leider was, en dat met zijn dood de neergang van het oude Rome een onvermijdelijke aanvang had genomen. Uiteindelijk hebben zijn moordenaars uit een ongegronde angst voor verandering, diezelfde verandering in de hand gewerkt.
Caesars Assassination.