16 March, 2002

Goede daad.

Te vinden onder: Uncategorized — @ 20:34

Zaterdagnamiddag. Tijd om voedselvoorraden in te slaan voor de komende werkweek. Dat wil dus zeggen dat ik me net als mijn medemensen aan de boeiende ervaring van het warenhuiselijk winkelwagentjesverkeer waag. Onvoorstelbaar wat een chaos het elke zaterdagnamiddag weer is in mijn favoriete warenhuis. Buiten het feit dat de meeste karretjes een eigen richtingsgevoel schijnen te hebben en slechts met een ijzeren wil en veel ervaring te manoeuvreren zijn, is het een ware opgave om zonder binnensmonds gemompelde verwensingen en al te veel opgelopen boze blikken met je waren het pand weer te verlaten.
Wat een anarchie! Overladen karretjes die met moeite onder controle te houden zijn worden doorheen de massa gestuurd door gestresste mensen die ook nog een kroost jengelend nageslacht in de mot moeten houden. Karretjes waarvan de mannelijke eigenaar 15 meter verderop zijn ogen langs de rij met tientallen identieke artikelen laat gaan en zich wanhopig de vraag stelt welk soort product zijn vrouw hem ook alweer had gevraagd mee te brengen, staan onbeheerd achtergelaten in het midden van het gangpad zodat er zich in beide richtingen een morrende file vormt. Kinderen die met de karretjes van hun ouders aan het joyriden slaan en zich op een race-parcours wanen zorgen voor blikschade met minder alerte gepensioneerden, die zich met verwilderde blik afvragen waar de tijd van de aan huis leverende bakkers en brouwers en melkboeren naartoe is. Vrijgezellen die zich met een mandje aan de arm overal doorheen weten te wringen en blindelings het parcours volgen dat hen brengt langs de afdelingen diepvriesmaaltijden, charcuterie en dierenvoeding (voor de kat), gluren in de boodschappen van bevallige jongedames op zoek naar een reden voor een onschuldige flirt. Opgefokte maar verplicht beleefd te blijven personeelsleden vullen ondertussen tandenknarsend de rekken bij en compenseren hun frustratie door af en toe met een palet artikelen tegen de hielen van een klant te rijden. En boven dit alles uit de super-enthousiaste stem uit de luidsprekers die ons om de vijf minuten aanmoedigd om ons als één man te begeven naar de wijnafdeling omdat er daar een voordeelsactie aan de gang is waarvan we het ons niet kunnen veroorloven die te willen missen, het bandje met zorgvuldig uitgekiende en tot kopen aansporende muzak onderbrekend.
Uiteindelijk en na er heel filosofisch over geweest te zijn en dat half uur in de rij voor de kassa heel gelaten te hebben aangeschoven, mijn spullen afgerekend en het meisje achter de kassa een drie-pack fererro-rocher aangeboden, zomaar, omdat ik niet in haar plaats zou willen zijn en er op haar robotachtige blik deze zaterdagnamiddag tenminste één klein lachje mocht verschijnen.


reacties (3)


3 reacties, »

  1.   Reactie van Kristof , op 17 March, 2002 @ 10:00

    Let me guess… Een rode Delhaize, niet ?

  2.   Reactie van Kristof , op 17 March, 2002 @ 10:05

    Let me guess… Een rode Delhaize, niet ?

  3.   Reactie van Polskaya , op 17 March, 2002 @ 18:20

    Den delhaize op Antwerpen-Zuid. Den ‘hypodroom’ gelijk ze hem noemen

RSS feed voor deze reacties. TrackBack URL

Voeg een reactie toe:

Powered by WordPress