Sneeuwbal de poes: ligt hij niet op of voor mijn toetsenbord, dan kruipt hij wel op de monitor. Hij moet en zal mijn aandacht vangen:
 

Ik drijf. Ik zit in mijne pure voor de ventilator geplakt. Da wordt morgen afzien, daar op de job achter mijn schermpje.
Iemand met een goeie tip voor een chillly website? Ik kan best iets fris gebruiken.

…maar gemeend:
zij omdat ze me per ongeluk nog eens tegenkwam kreeg met veel moeite uit haar strot geperst: – Hoi Pol! Hoe is’t? (hypocriet gelul dus)…
Ik omdat de garantieperiode van mijn mr nice guy contract overschreden is en geen zin meer heb in haar gedoe: – Yeah yeah, whatever (gemeend gelul dus)

Vraag: wie van ons twee gaat er hier over de schreef?

Ik heb in mijn ‘carriere’ al een aantal keer aan den dop gestaan. Periodes tussen twee bazen in. En ik heb ondervonden hoe gevaarlijk doppen is, in mijn geval dan toch. Ik stelde alles uit tot morgen, want ik had toch tijd genoeg voorhanden. Op die manier werd ik ongelooflijk lui, en ik deed na een poosje helemaal niets meer. Ik bleef tot het ochtendgloren met mijn fortuinlijke mede-doppers aan de toog plakken, en geraakte op den duur niet meer voor vier uur in de middag uit mijn bed. Alle dagen gleden ineen en ze leken allemaal op de vorige. Het werd één monotome aaneenrijging van tijdsverspilling.
Dat bedacht ik me net, toen ik op de klok keek en zag dat het fantastische weekend nog maar een kwartiertje van mij verwijderd is. Zo’n onnozele twee dagen om de werksleur te breken en weer ff op adem te komen, daar kijk je naar uit. Na een week hard werken kun je, hoe miezerig die twee dagjes ook maar zijn, dat beetje vrije tijd echt wel waarderen.
Vrouwe Weekend! Ik spring op mijn stalen ros en ik kom eraan!

Na een avondje de bloemkes te hebben buiten gezet met Peter G. omdat de manier waarop hij en ik een pas ontdekt gat in de weblogmarkt gaan opvullen eindelijk vorm begint aan te nemen, zit ik deze ochtend met een kater van twee sterren opgescheept:

  No pain. Something is definitely amiss. You may look okay but you have the attention span and mental capacity of a stapler. The coffee you chug to try and remain focused is only exacerbating your rumbling gut, which is craving a full English breakfast. Last night has wreaked havoc on your bowels and even though you have a nice demeanour about the office, you are costing your employer valuable money because all you really can handle is aimlessly surfing the net and writing junk e-mail.

uit: The Hangover Rating Guide

Gisteren was op televisie Bogus te zien, een Amerikaanse film uit 1996 met Whoopi Goldberg, Gérard Depardieu en Haley Joel Osment (Sixth Sense).
Die film trok op niks. Hij was voorspelbaar en saai, miste creativiteit, en tja, wat valt er meer over te zeggen dan dat ik hem eigenlijk alleen maar heb bekeken omdat Gérard Depardieu er in meespeelt. Want draai of keer het hoe je maar wil, de man is een schitterende acteur. Laat hem de rol spelen van de goedlachse Galliër, die van hopeloos verliefde ijzervreter, of die van kille intrigant die op wraak uit is, Dépardieu zet hen neer als ware het hemzelve. Hij geeft zijn personages kracht, emotie en leven. Hij heeft uitstraling, panache, zoals hij één van zijn personages laat zeggen. Hij heeft zwier, hij is ravissant, hij gebruikt weidse gebaren bij het spreken.
Wat mij betreft, zeker één van de grootste acteurs van de laatste dertig jaar!