Zomaar een dag: 15 maart
Vandaag is het 2046 jaar geleden dat Brutus zijn vader hielp doden, en als schoolvoorbeeld van vadermoordenaar de geschiedenis inging.
Julius Caesar liep rond met een boel plannen om Rome en de Romeinen te redden van de ‘onrechtvaardigheid, hebzucht en decadentie’ die in het Rome van die dagen welig tierden, die Rome in het buitenland een slechte naam gaven en waaraan de Republiek in Caesars ogen genadeloos om zeep zou gaan. Natuurlijk had hij een hoop vijanden gemaakt met zijn opvattingen, en zijn ideeën werden express verkeerd begrepen. Omdat zijn vijanden bang waren dat ze hun Romeinse Republiek zouden moeten inruilen voor een monarchie en daarmee hun privilegies zouden verliezen, besloten ze tot moord.
15 maart, 44 v.C. Een aantal met dolken en zwaarden gewapende hoogwaardigheidsbekleders, waaronder voormalige en huidige senators van Rome, en Brutus, Caesar’s zoon, wachten Julius Caesar op voor de senaat. Van zodra de dictator komt opdagen, wordt hij omsingeld en lafhartig neergestoken. Cassius Longinus en Marcus Brutus, de aanvoerders van het complot, worden als breinen achter de aanslag aangewezen.
Het ironische van de zaak is dat Caesar een vrij briljant leider was, en dat met zijn dood de neergang van het oude Rome een onvermijdelijke aanvang had genomen. Uiteindelijk hebben zijn moordenaars uit een ongegronde angst voor verandering, diezelfde verandering in de hand gewerkt.
Caesars Assassination.
reacties (3)
Bij schrijven dezes zijn er al 2504 u voorgegaan. 2504 mensen die een petitie hebben geteken om, en nu mag u eerst even lachen, Bill Gates zover te brengen dat hij de regenwouden opkoopt. Het zou hem 28.891.561.120 dollar kosten.
Zes maanden rijd ik nu dit traject naar en van mijn werk, en ik denk dat ik het heb voelen aankomen. Toen ik vanmorgen mijn fiets buiten zette gaf ik een trap tegen de voorband. Alles was in orde. En dan, vijf minuten later, het snelle sissen. De voorste band. En om negen uur een werkvergadering. Godverdomme. Fiets aan de kant gezet en gewacht op de bus. Ik haat pendelen met de bus, zeker met nat weer als dit. Te veel mensen in een veel te kleine bedompte ruimte, slingerend en deinend tegen elkaar aangedrukt, alle oogcontact vermijdend en de ene al even nors als de andere. De sjieke meneer met zijn eigendunk, lange regenjas, paraplu en attachékoffertje maar die toch niet sjiek genoeg is om in aanmerking te komen voor een firmawagen, een idioot van een puber met het volume van zijn walkman of whatever zo schielijk hoog dat door heel de bus het getsjilp van zijn electronische lawaai hoorbaar is, een oude vrouw met een kreng van een schoothondje dat kale plekken heeft op zijn/haar ruggetje en zojuist op de vloer van de bus heeft gepist, en nog een stel of -tig andere exemplaren die mijn natuurlijke aanleg tot misantropie ten volle stimuleren, kunnen mij er echt niet van weerhouden om in alle weersomstandigheden op de fiets te springen. Alleen een platte voorband kan dat.
