Een website met alles wat je moet weten over de moeder van alle search engines, hoe ze werkt en hoe jij er je voordeel mee kan doen: Google’World.
Er zijn een hele hoop nuttige dingen vinden. Zo wordt er je kennis verschaft over oa. Google Tools, Page Ranking en Google Dancing, samen met een massa links naar bv weblogs die enkel over Google gaan, of forums waar je oplossingen kunt vinden wanneer je met een specifiek Google-probleem zit. Of ben je meer geï®´eresseerd in Google’s marketshares of inwendige bedrijfsstructuur? Zelfs anti-Google sites hebben er een plek gekregen. Voorwaar een boekmark waard:

Google’World
To find easily and quickly any type of information about the world according to Google

Dan ben je twee jaren lang bezig haar te vergeten, haar oogopslag, de geur van haar haar, de manier waarop ze lacht en kronkelt, hoe ze snurkt en noem maar op, en wanneer je daar dan eindelijk in geslaagd denkt te zijn en peinst: ‘ik ben over haar over’, dan kom je haar zomaar tegen in het midden van de dag in het midden van de Meir in het midden van je argeloosheid.
Donderslag, diepe bas en witte ruis. Doe me dit niet aan, ik heb zo mijn best gedaan!
En na wat onzinnig gekeuvel dat niet veel verder raakt dan ‘hoe is het nu met je’ en ‘goed en met jou?’ verdwijnt ze na een miserabel afscheid weer in die naamloze troep mensen die steeds ergens heen moet maar die er altijd is en die mij zo mijn kloten uithangt.
Ze was er, en ze is weer weg.
Verdomme, het is er precies om gedaan. Ergens boven moet er iemand ferm zitten lachen.

Sinds korte tijd valt er hier in de linkse kolom een beeleke te zien met wat tekst eronder dat via mijn bomieltje als MMS-bericht naar een mailserver werd gestuurd waarna een of ander ingenieus php-scriptje waarvan ik ondertussen al niet meer weet hoe ik het in godsnaam bijeen geschreven gekregen heb, dat mailberichtje afpopte en naarstig begon te ontleden alvorens de nodige brokken in een databaseke te smijten en de rest op de vuilhoop. Wat er dan nog te doen viel was kinderspel.
Daarmee hierbij de pre-release van Mobloggin’ Polskaya, een weblogachtig gedoe met ingebouwd reactiescript en een archief (dat nog moet geschreven worden zodat voorlopig alleen de laatste tien postjes voor jullie mooie oogjes beschikbaar zijn) waarin u van tijd tot tijd eens naar uzelf mag komen zoeken.
Moblog. Power to the People! (Klikken op de kleine fotookes is den truuk)

Ik heb het voorbije weekend een tijd meegemaakt waar menigeen jaloers op mag wezen en die ik niet licht zal vergeten. Ik ga er zelfs niet aan beginnen om het proberen duidelijk te maken, want wie er niet bij was zal het niet snappen. Zo liggen de zaken en zo was het tussen ons ginder.
En dan kom ik thuis en geef ik Sneeuwbal te eten en kom ik in mijn donker computerhok en bezie ik dat toetsenbord en denk ik ‘fuck you all’ en draai mijn rug, ondertussen al bijna een week lang. Bijna lang genoeg om te vergeten dat er nog een andere wereld bestaat buiten al die cybershit. Een wereld met koeien en glooiende heuvels en schapewolkjes en wandelingen van drie uur waarin je geen enkele mens tegenkomt, een wereld met ruisende boomkruinen en kabbelende beekjes en met holle wegen die ouder zijn dan België zelf, een vergeten stuk vaderland waar nog plaatsen te vinden zijn waar je bomieltje niet gecovered wordt en waar bossen staan die sinds de oertijd onaangeroerd zijn gebleven. Wat kon mij na mijn thuiskomst in godsnaam de site Polskaya nog schelen. Wat een gedoe voor niets eigenlijk.
Maar nu heb ik mijn T-bord teruggevonden en mijn goesting ook. De slierten Ardeense ochtendmist zijn uit mijn kopke verdwenen en de spiegeltjes en de kraaltjes van het webwereldje schitteren als nooit daarvoren. Mijn vingerkes jeuken en ik herinner mij plots weer al mijn paswoordjes. Mijn donker computerhok is terug ingeheiligd en de lichtjes van mijn modem flikkeren als ware het kerstmis in het kwadraat.
En ver weg ruischen de boomen terwijl niemand van ons het hoort.

(mp)die vogeltjes, die bomen, dat uitzicht, die frisse lucht, de blauwe hemel vol met schapewolkjes, zwartwitte koeien in afhellende weien en overal zoemende beestjes. Het is hier fantastisch rustig. Ik kom niet meer naar huis.

Vanaf vanavond half twintig tot zondagmiddag twaalf met een bende kameraden naar de ardennen. We zijn met zijn negentienen en we gaan er een lap op geven. Maar daarover strax meer.

[later]
Mijn mailscriptje werkt, dus het moet kunnen om af en toe iets te posten. Alleen meen ik mij te herinneren van vorige keer dat het zulk een uithoek is waar we naar verdwijnen, dat er nog geen netwerkdekking is
What the hell
Vrienden en geburen, Polski is de pist in.

Graag wil ik er even op wijzen dat cybervriendje CHIPO op deze moment in het ziekenhuis ligt te bekomen van een ingrijpende operatie, ver weg van haar internetaansluiting en ver weg van haar lieve beesten en ver weg van al wat ze graag ziet.
Ze blijft er niet zo lang meer, maar zeker nog lang genoeg om haar verdorie een ferm hart onder de riem te steken.
- Hé Chipowski, we denken aan je! Veel knuffels van ons allemaal en anders van mij wel. (En druiven en sinaasappels en kusjes en bloemen… ) Sterkte! (Chipo! Chipo! Chipo! en dit uit duizenden keelgaten, wat een geweld!)