Het geeft geen avance, schop de mensen een geweten en ze vragen zich af waarom je hen zo schopt. Straffer nog: wanneer je mensen vraagt wat een ‘geweten’ is, stamelen ze allemaal iets over voltooide of onvoltooide verleden tijden. Van het werkwoord ‘weten’, weet je wel? ‘Ja, ik heb het geweten!’ of ‘Damn, wist ik het zo net nog!’, of de beste van allemaal: ‘geweten, wordt dat niet geserveerd met een lepel?’.
Arm Vlaanderen, arm Nederland. Hoe kunnen we nog een geweten hebben wanneer we niet eens meer weten wat dat is? (weten is zonder -dt: ik weeT, hij weeT, dus: we hebben het nooit willen weTen, stelletje imbecielen! En zet er voor de rest gewoon een ‘ge-’ voor. Vind eens een nieuw werkwoord uit.)

Ik weet niet, ik denk.

Van Dales geweten

Stel jezelf deze vragen: hoe blijft de wereld draaien als je beslist om niet meer mee te spelen? Hoe blijft de boel overeind zonder dat je al te veel mensen zeer doet? Wat heb jij er uiteindelijk allemaal mee te maken?
Onwrikbare antwoorden maken kans op eeuwige spot. Kruip in uw toetsenbord en gelieve hieronder te reageren. Roem wacht u.

Zaterdag, damn: weeral en ondertussen zelfs ergens in oktober. Het gaat vooruit.

Wolkers zei in zijn Turks Fruit al: ‘the one who puts salt in the sugarbowl is a mysantrope’. Wel, de niet-roker die ongezien brokjes kaarsvet in de asbak smijt is nog veel erger.