Ge kunt mij zot noemen, maar ik stond daarjuist op mijn balkonneke nog iets te roken en ik kon in de vlagen van de wind de lente al ruiken.

Ik heb het nu al een paar keer geprobeerd, maar op de vraag: ‘…haal er eens een uit?’ kreeg ik buiten wat scheldpartijen en één keer een heuse mep in mijn smoel nog nimmer de gewenste reactie.
Mischien moet het eerst lente worden.

En maar waaien en maar waaien terwijl deze toren ferm blijft staan:

Het gebeurt in ieders leven. Bij de ene al wat vroeger dan bij de andere en bij een zonderling gebeurt het nooit.
However
Het kan gebeuren op een wit strand aan een maanovergoten zee met ruischende palmbomen en zachte sambamuziek op de achtergrond, maar meestal gebeurt het hier, tussen pot en pint, galg en rad, laken en lust, tussen zin en zonde en tussen besef en bijna-bewusteloosheid.
Wat een gedoe.
En als het zo dan gebeurt is het schots en scheef, even lachwekkend als leugenachtig. Het is mank en mankeert vanalles, het heeft geen gezoem en davert denderend de verkeerde kant op.
Al goed dat het sneeuwt achter de bewasemde ramen. Niets is zo rustgevend dan naar die schemerige vlokjes te kijken en te luisteren naar het geruis van de kachel. Straks is het weer zomer, en is de hemel op dit uur al bijna fel.

Hoe laad je een motocross-machine achterin een bestelwagen?
Simpel: je laat er een professional voor komen.

Loading a Bike (mpeg – 1.1mb)

Ergens op de site (linkerkolom, onder de 1000letters) bevindt zich een heuse uitzendtoestand die van nu af aan elke maand of minder een hoop nieuw gezeik brengt, netjes met een playlist eronder – streaming af te spelen via Flash – en net zolang mijn bandbreedte de boel wil dragen heheh.
De fijne dames/heren van Radio.Blog hebben dit mogelijk gemaakt.
Vergeet ook niet om de lijst van radio.blog-gebruikers te bekijken en te klikken naar keuze. Een wereld gaat aan je open
Deze freeware is één van de meest fantastische ooit.

Radio.Blog
Radio.Polskaya

Hoe goed of hoe kwaad we allemaal ook mogen zijn, we zijn niet meer dan voorouders van een lange rij wezens wiens nakomelingen uiteindelijk het ultieme einde gaan meemaken: de uitroeiing van hun soort en met wat pech ook die van alle andere. Tot stof en tot asch. En na dan nog tweehonderdduizend jaar waarvan er honderdduizend zullen nodig zijn vooraleer al dat stof weer is gaan liggen, gaat er hier geen kloten meer te zien zijn dan een verre zinderende horizon en een gloeiendhete lucht, troelala troelala.
Kom hier bij mij in de schaduw mijn lief en zet u uit die schrale wind en die loden zonnestralen. Wikkel u in dit laken tegen het schurende zand en de kwaaie hemel. Drink van deze veldfles, het is de laatste volle. Omhels dit leven want het is uw enigste, en neem mij vast want ik ben al wat u nog rest. Ik heb u veel te weinig graag gezien.
En tot zover een soort die zoveel in haar marsch had.