23 January, 2004

De opkomst van een ondergang:

Te vinden onder: Uncategorized — @ 4:10

Hoe goed of hoe kwaad we allemaal ook mogen zijn, we zijn niet meer dan voorouders van een lange rij wezens wiens nakomelingen uiteindelijk het ultieme einde gaan meemaken: de uitroeiing van hun soort en met wat pech ook die van alle andere. Tot stof en tot asch. En na dan nog tweehonderdduizend jaar waarvan er honderdduizend zullen nodig zijn vooraleer al dat stof weer is gaan liggen, gaat er hier geen kloten meer te zien zijn dan een verre zinderende horizon en een gloeiendhete lucht, troelala troelala.
Kom hier bij mij in de schaduw mijn lief en zet u uit die schrale wind en die loden zonnestralen. Wikkel u in dit laken tegen het schurende zand en de kwaaie hemel. Drink van deze veldfles, het is de laatste volle. Omhels dit leven want het is uw enigste, en neem mij vast want ik ben al wat u nog rest. Ik heb u veel te weinig graag gezien.
En tot zover een soort die zoveel in haar marsch had.


reacties (2)


2 reacties, »

  1.   Reactie van verca , op 24 January, 2004 @ 1:18

    Polleke,is die cursief gedrukte tekst van jou en anders van welke dichter?Want dit is echt wel zinnenprikkelend!Tja,ik ben dan ook maar een vrouw.
    I’m every woman,it’s all in me…

  2.   Reactie van Ronald , op 24 January, 2004 @ 10:08

    Levensmoe?

RSS feed voor deze reacties. TrackBack URL

Voeg een reactie toe:

Powered by WordPress