Drukdoeners en druktemakers
ff ranten:
Zoals het gezegde euh, zegt: ‘veel beloven en weinig geven doet de zotten in vreugde leven’.
Ik kan mijn vreugde ondertussen niet meer op met al die mensen die zeggen dat ze nog gaan bellen, dat ze nog iets gaan laten horen, dat het morgen in orde komt, dat we van de week samen eens iets gaan eten etcetera etcetera en waar je dan volslagen niets meer van hoort. Niks, nada, nougabollen. Zelfs geen sms-je om te verwittigen dat ze verhinderd zijn, dat er iets is tussengekomen, dat hun kat is overreden of dat bomma is doodgegaan etcetera etcetera, soit, dat ze dus niet kunnen. Wanneer je die mensen nadien dan rekenschap vraagt over waarom ze je even vruchte(n)loos als een door de bliksem getroffen appelboom hebben laten staan wachten, dan halen ze allemaal hetzelfde, in hun ogen zaligmakende argument boven: ‘man man man, druk druk druk!’ Te druk om iets te laten weten ook soms? ‘Ach, dat is me helemaal ontschoten met die drukte, pak het nie persoonlijk.’
Ik laat al die druktedoeners het volgende weten: ik neem het wel persoonlijk op wanneer ik met iemand een afspraak maak en wanneer die iemand me laat stikken wegens allerlei drukdoenerij. En zeker wanneer dat meerdere keren gebeurt zonder een berichtje te krijgen. Want ik geloof nooit dat iemand het zoooo druk heeft dat ie geen smsje kan sturen wanneer hij/zij een afspraak niet kan nakomen terwijl hij/zij wel allerlei belangrijke onzin over zichzelf op dat achterlijke Twitter kan smijten. Ik neem het zelfs hoogstpersoonlijk op, want mensen behandelen als een stuk speelgoed omdat je het ‘druk druk druk’ hebt toont hoeveel waarde je hecht aan die mensen.
‘Druk druk druk’ is geen excuus om iemand boertig te behandelen. En ik word heel ambetant wanneer ik boertig behandeld word. Dan ga ik me zelf boertig gedragen en dan zijn we nog verder van huis.
Raadzaam is deze te volgen tactiek dus: ver weg blijven van mensen die veel beloven maar weinig geven. Vroeg of laat is hun ‘drukke’ periode voorbij en dan staan ze daar, in een emotionele woestenij uithijgend van de zojuist verloren ratrace moe en uitgeblust om zich heen te kijken, zoekende naar mensen die er vroeger nog waren maar wegens verregaande verwaarlozing hun conclusies hebben getrokken en hun biezen hebben gepakt en naar andere oorden getrokken zijn. Het erge is dan nog, (haa de ironie) dat die drukdoeners het allemaal niet eens zagen gebeuren omdat ze het te druk hadden met druk bezig te zijn. En dan komt bij hen langzaam maar zeker de verpletterende vraag op waar ze in godsnaam allemaal mee doende zijn geweest en of het allemaal de moeite wel was. En tijdens het strompelen doorheen de ruïnes van hun drukdoenerij komt het besef dat ze het helemaal fout begrepen hadden en o meneer, als ze het opnieuw konden doen ze zouden het wel anders aanpakken.
Helaas.
reacties (13)
