Daarnet de twitters gevonden van Barack Obama en Hillary Clinton. En het is best wel grappig hun ‘about’ te bekijken.
Hieronder twee screenshotjes, eerst dat van den Obama:
.En wat hebben we geleerd meester? Awel dat den Obama ne vrij geliefde jongen is met meer dan 25.000 followers, en dat hij zelf ook niet vies van andermans getwit is, gezien de bijna 26.000 twitters die ‘hij’ volgt. Zelf maakte de man 107 twits. Zijn twitterpagina ziet er leuk uit, en hij gebruikt geen foto van zichzelf als avatar, maar het logo van zijn kamp.
En laat ons dan eens kijken naar la Clinton:
Oeps, ons Hillary heeft slechts bijna 3500 followers maar wat veel erger is vind ik, voor een presidentskandidate, is dat zijzelf NIEMAND volgt. Ze lijkt niet geïnteresseerd te zijn. Haar twitterpagina is kaal, geen avatarrekes te zien, zodat je onder haar informatie ineens de mogelijkheid om haar te ‘blocken’ te zien krijgt. Volgens mij is dat een psychologisch iets.
Nochtans heeft dame Clinton bij het schrijven dezes al 127 twits geplaatst. Dat zijn er twintig meer dan den Obama.
Conclusie:
.Obama bereikt met zijn twitteraccount ongeveer 8 maal zoveel mensen als Hillary Clinton.
.Obama volgt meer twitters dan hijzelf gevolgd wordt, en dat geeft de indruk dat hij op de hoogte wil blijven.
.Obama zijn pagina ademt betrokkenheid uit.
.Clinton heeft belachelijk weinig followers.
.Clinton volgt niemand.
.Clinton postte twintig twits meer dan Obama.
.Beiden twitteren over hun campagne. Hillary kondigt vooral op voorhand aan wat ze gaat doen en waar ze gaat zijn terwijl den Obama meer lijkt te twitteren vanop de moment zelf.
.Obama begrijpt het medium Twitter, terwijl Clinton alleen het werktuig Twitter gebruikt.
Doeo is een idioot japans spel waarbij het gewoon de bedoeling is met je muis over het gestelde aantal ‘doeos’ te gaan.
Vrij simpel in het begin, maar wacht tot je een paar levels ver bent!
Ik moet toegeven dat ik Jessica Rabbit uit Wo framed Roger Rabbit een geil tekenfilmmadam vond. En nu Pixeloo haar twintig jaar later met behulp van Photoshop ‘onttekenfilmd’heeft, is ze verdorie nog geiler geworden!
En wat droeg ik zelf al bij?
- Een twit dat het spokenuur is, een twit dat Neil Young ne zagevent is, een twit met een dom gedichtje erin en een twit die leidt naar een moblogpost van me. Anders ook wel knappe bijdrages tot de ruis…
Ik wil enkel zeggen dat mijn eerste schreden op het Twitterpad mijn aanvankelijke vermoedens bevestigen: Twitter bestaat alleen bij de gratie der ego. Als ik moet gaan kakken dan is het de bedoeling dat ik tijdens dat proces Twitter. Nadien moet ik twitteren over de algemene ervaring. Als ik later niet kan slapen omdat ik in het kleurloze gedeelte van de nacht teveel lig te denken aan een madam die niet de mijne is, dan moet ik daar een twit over te doen naar iedereen die op die moment wel ligt te maffen. Als ik in de Zoo ben moet ik twitten dat ik in de Zoo ben, als ik op de trein zit moet ik twitten da ik op de trein zit, als ik niet twit moet ik dat nadien twitten. En ik moet zoveel mogelijk twitvrienden hebben ook, zodat ik zoveel mogelijk mensen op de hoogte kan houden over…mezelf.
Wanneer je Twitter dan gebruikt om aan je medetwitters te vragen welke twitters wel de moeite zijn om te volgen, blijft het angstwekkend stil. Na de vraag tot TWEE maal toe te herhalen, komt er van Maarten Schenk een twitje met een url naar een site die mij de twitvrienden van mijn twitvrienden toont. Nog meer ego’s. Al wat ik wil is een bewijs dat er een paar mensen bestaan, al zijn het er meer twee ofzo, die Twitter voor iets anders weten te gebruiken dan anderen lastig te vallen met zichzelf. Mensen die Twitter gebruiken om proza of poëzie te verspreiden bijvoorbeeld, of zelfs nog maar gewoon interessantere dingen te zeggen hebben dan dat ze daarnet hun nagel hebben gebroken. Helaas blijken die mensen onder de heavy duty twitters ook ongekend te zijn. Is Twitter dan toch alleen maar uitgevonden opdat we het met zijn allen tegen elkaar kunnen hebben over onszelf?
Ik hoop desondanks dat ik met Twitter als fossilised adaptor toch iets kan ontdekken waarvan ik me afvroeg hoe ik het er vroeger zonder mee kon stellen. Anders dien ik me aan te sluiten bij de stelling dat echte mensen geen tijd hebben voor sociale media.
U kent de man niet maar wel zijn stem. Benieuwd wie de man is achter de bariton die letterlijk duizenden trailers heeft ingesproken?
Dames en heren: ziehier Don Lafontaine, aka the Movie Voice Guy!
