13 May, 2008

Adieu makker.

Te vinden onder: Uncategorized — @ 3:11

Vanavond heb ik tegen iemand de onomkeerbare woorden uitgesproken: ‘ik kan u niet meer kennen’.
De aanleiding was klein, zo klein als de fameuze druppel die de fameuze emmer enfin soit, maar de gevolgen zijn niet te overzien.
Om te beginnen en wat niet te ontkennen valt, is dat een ferm stuk van mijn sociaal landschap hertekend zal worden aangezien ik het over een goeie vriend heb, onze breuk zal heel wat deining veroorzaken. Ten tweede doet het zeer aan mijn hartje om die mens te laten gaan, maar als er nu eenmaal niks meer in die kerel zit wat mij doet herinneren aan hoe hij vroeger bestond, dan wil dat zeggen dat ik eigenlijk geen afscheid neem van iemand die nu is, maar van iemand die eens was.

Het is ons niet gegeven om te blijven wie we zijn. Da’s misschien een geluk voor den ene en een malheur voor den andere. We evolueren, We doen nieuwe kennis op die we proberen te plaatsen, we veranderen elke dag. En zo gebeurt het dat maatjes ineens beseffen dat er zich onder de horizon der vriendschap dingen hebben afgespeeld die de verhoudingen wijzigden. Ineens blijkt dat ze elkaar niks meer te zeggen hebben omdat ze elkaar niet meer kennen. Ineens blijkt dat een simpele vraag met betrekking tot de privé-sfeer in het beste geval als ongewenste bemoeienis wordt aanzien en in het slechtste geval als een schending van eenzijdig hertekende grenzen.

Het is nie simpel om iemand los te laten, maar nadien ben je blij dat het gebeurd is. Het is een beetje alsof je je eigen door koudvuur aangevreten onderbeen amputeert om het bestaan van je vege sterfelijke lijf nog wat te kunnen rekken…

Adieu makker…


reactie (1)


1 reactie »

  1.   Reactie van delia , op 13 May, 2008 @ 12:15

    ‘t is wel heel drastisch natuurlijk.
    Ik herinner mij ook zo’n moment dat ik had toen ik besefte dat mijn beste vriendin en ik totaal andere interesses hebben. In weinige de tijd die we samen zouden kunnen spenderen wilt zij altijd weggaan en ik wil eens iets rustig doen met ons twee. Na een heftige ruzie waarbij ook zo’n woorden gevallen zijn, heb ik er nu al spijt van dat ik ze gezegd heb. Je vind wel een middenweg uiteindelijk, of je gaat elkaar automatisch minder opbellen en minder zien, dan is dat maar zo, maar als je elkaar tegenkomt dan de andere kant op kijken.. dat zou jammer zijn.

RSS feed voor deze reacties.

Voeg een reactie toe:

Powered by WordPress