Straks gaat den Amerikaander stemmen.
Godverdomme.

Mieke, hou u vast aan de takken van de bomen.
Mieke hou u vast aan de takken van de mast.

Je wordt ouder en je bent daar echt niet blij mee en de tijd die je nog rest glijdt als gemalen glas door je gerimpeldere vingers en snijdt je en het doet je pijn en je bloedt op het hoopje verleden dat zich daar onder je tot kelk gevouwen handen alreeds heeft opgehoopt en terwijl je ernaar kijkt en grimast denk je aan al wat je zou gekund hebben en aan al wat je daar ondertussen van terecht hebt gebracht en je bromt bezopen als je bent door je snor heen: – geen kloten, geen van den hond zijn geschurfte kloten.