16 September, 2002

Elitair gezeik

Te vinden onder: Uncategorized — @ 10:14

Wanneer je gisteren op bepaalde strategische plaatsen in de koekenstad een paar handgranaten zou gesmeten hebben, mocht je er zeker van zijn dat je op zijn minst een paar van Vlaanderens ‘cultuurdragers’ naar de andere wereld zou helpen. Het was weer Zuiderzinnen, een ‘literair’ festival waarop mensen enzo worden uitgenodigd die van dichtbij of vanuit de verte iets met ‘letteren’ te maken hebben om op een zondagmiddag in september hun brol orgasmatisch te komen voorlezen voor een gratis pint, een koffiekoek en voor een publiek dat amper weet met welke letter het alfabet begint. Dit alles is ‘georganiseerd’ door een kerel die het woord ‘mislukken’ een nieuwe dimensie heeft gegeven. Als mislukte schrijver, mislukte muzikant, mislukte cafébaas, mislukte schilder, mislukte redacteur en mislukte macho is het hem gelukt om zijn naam ergens op te kleven: Zuiderzinnen, festival van het woord.
Festival? Een incestueuze elitaire bedoening die probeert om ‘open en democratisch’ over te komen maar vastloopt in zijn eigen gekonkel en snobisme. Een festival dat ‘literatuur tot bij het volk’ wil brengen maar zichzelf daarbij veel te serieus neemt. Een festival waarin ‘s schrijvers zelfverheerlijking en kontlikkerij centraal staan onder het mom van ‘literatuur voor iedereen’ en waar er voor één keer niet gelachen wordt met de medemens die niet verder geraakt dan de televisieprogrammering in Humo, zolang die mens zijn bakkes maar houdt wanneer er ergens wordt voorgelezen, op tijd in de handjes klapt en nadien het boek koopt om thuis op de salontafel te laten slingeren.
Zuiderzinnen heeft de bedoeling het ‘woord’ dichterbij de ‘mens’ te brengen, maar het was voor het derde jaar op rij niet meer of niet minder dan weeral dezelfde bevestiging van hetgeen al langer geweten is: namelijk dat van alle schone kunsten de schrijverij de meest elitaire, snobistische, lichtgeraakste en over-het-zadel-getilde kunst is. En dat het merendeel van de schrijvers die ik gisteren gezien heb niet schrijven voor zichzelf of omdat ze de drang hebben, maar schrijven voor de aandacht en de publiciteit, schrijven voor de gratis pintjes en de bewondering in de ogen van geile drieëntwintigjarige bakvissen.
En mocht u in de kranten over Zuiderzinnen lovende artikels lezen, laat mij u dan naar waarheid vertellen dat de journalisten, verantwoordelijk voor die artikels, huisvrienden zijn van de organisator en dat die artikels het best met die informatie in het achterhoofd gelezen mogen worden.
Volgend jaar ga ik me een paar handgranaten aanschaffen, en ik ga mikken naar de kop van dat pas afgestudeerd filosoofje van ergens vanvoor in de twintig dat op het podium van mijn stamcafé zijn stem mocht komen schrapen en zich masturbeerde op zijn eigen werk ‘en plein public’. Arroganter dan hem ben ik ze nog maar weinig tegengekomen.
Bah – schrijvers…


reacties (2)


2 reacties, »

  1.   Reactie van no3 , op 16 September, 2002 @ 11:03

    Triestig idd, die zogenaamde groten. Ze willen bovenal met hun smoel op het TV-scherm komen. Zoals gisteren toen ‘Organisator Huybrechts’ tijdens een verschijning op ATV(tussen de politiekers), d’r de hele tijd met z’n mond vol tanden zat, en eigenlijk niks wist toe te voegen aan de discutie van die moment. Op het zuid zitten er veel die evengoed terug onder de mesthoop van hun plaatselijk dorp zouden kruipen, die komen enkel naar Antwerpen om zich een beetje te kunnen koesteren aan de warmte van de ‘echte kunstenaar.’

  2.   Reactie van Natalie , op 16 September, 2002 @ 22:51

    Hoe letterlijk moet ik dat masturberen en plein public nemen?
    Al een geluk dat ik besloot even genoeg van cultuur te hebben.

RSS feed voor deze reacties. TrackBack URL

Voeg een reactie toe:

Powered by WordPress