11 June, 2003

Het valt niet altijd even goed mee.

Te vinden onder: Uncategorized — @ 5:45

Ik denk dat de grootste miserie die we elkaar aandoen vooral bestaat uit de miserie die we onszelf aandoen. Ik denk dat wat we onszelf aandoen vooral ontstaat uit angst om niet te voldoen aan hetgeen waaraan we denken te moeten voldoen, en daarom denk ik dat er een hele boel mensen zijn die zulk een fout beeld van zichzelve hebben dat ze vergeten zijn wat ze waard zijn. Voor zichzelf en vooral voor anderen. Het doet me zo’n pijn om te zien hoe soortgenoten die echt tot de pareltjes dezer zwijnenstal gerekend mogen worden zichzelve zo kunnen afvallen en geringschatten terwijl ze toch omringd worden door anderen die van hen houden om wie ze zijn en om wat ze voorstellen.
Hoe geraak je in de kern van zulke eenzamen? Hoe haal je uit hun fucking neerwaartse spiraal en geef je hen hun eigenwaarde terug? Hoe maak je hen wijs dat ze van tel zijn en dat ze belangrijk zijn en dat ze graag gezien worden? Hoe kun je hen overtuigen van het belang van hun aanwezigheid en van de relevantie van hun mening?
Soms wou ik dat ik mijn kat was. Dan kon ik in de zon gaan liggen zonder mij ook maar iets van enige op jeugdige leeftijd reeds chirurgisch verwijderde kloten aan te moeten trekken. En voor de rest maar spinnen en vreten.


reacties (6)


6 reacties, »

  1.   Reactie van klaus , op 11 June, 2003 @ 7:56

    Wat minder drinken

  2.   Reactie van Terrebel , op 11 June, 2003 @ 11:38

    Blijven proberen. Denk maar aan de parabel van de twee vrienden op het strand: Niet alle zeesterren kunnen worden gered maar voor die ene waarmee het wel lukt zijn Uw inspanningen gewaardeerd…

  3.   Reactie van nathan , op 11 June, 2003 @ 12:28

    Hee Polski, mooi stukje. Diep en herkenbaar. Spijtig heb ik geen antwoorden … Ideaal gesproken leef je puur in het nu, zonder emotionele bagage, en zonder vooruit te denken over de toekomst. En dan puur genieten. Love like you have never loved before. Maar euh, dat is veeeeeeeel gemakkelijker gezegd dan gedaan, en dan ben je nog eens met twee ook ;-)
    En wat doe je dan ? hardnekkig proberen overtuigen of loslaten, en hopen dat het vanzelf goedkomt (zen ?)(dat lukt me niet goed : niets doen …).

    Hee, ik hoop dat het niet direct op jullie sloeg, sowieso veel succes of overtuigingskracht of geloof ofzo iets …

    Moet de eigenwaarde niet uit jezelf komen ?

    Moeten we trouwens belangrijk zijn ? een doel hebben ? gewoon genieten van het leven is al veel ;-)

    @Terrebel : mooie parabel …

  4.   Reactie van CasaSpider , op 12 June, 2003 @ 4:33

    Ge zijt uw roeping als missionaris misgelopen, Polski. Zelf ben ik van mening dat ieder verantwoordelijk is voor zichzelf. Mensen maken hun eigen keuzes en wie ben ik om te denken dat ik hen kan ‘redden’? Geloof mij, de meesten hebben hun handen (te) vol aan zichzelf…

  5.   Reactie van Lisa , op 12 June, 2003 @ 9:10

    Herkenbaar is vooral dat vele waardevollen hun eigen waarde niet zien, en zoveel ‘onnozelen’ zichzelf overschatten. Het mooie van een relatie kan zijn: je eigen waarde ontdekken door de ander. Niet dat die ander het voor je doet, nee, die zet jou tot nadenken tot je eigen inzicht daar is.

  6.   Reactie van Tuuur , op 12 June, 2003 @ 12:13

    Pol, Lisa: herkenbaar inderdaad, ik zie het ook in mijn omgeving. Wat is dat toch? Wordt er steevast iets neerbuigends in de opvoeding meegegeven, iets oer-katholieks als “ik ben zondig van hoofdharen tot voetzool”, en dus tot niets goeds in staat?

RSS feed voor deze reacties. TrackBack URL

Voeg een reactie toe:

Powered by WordPress