13 December, 2003

James, naar huis.

Te vinden onder: Uncategorized — @ 9:46

En terwijl vriendschappen op de proef gesteld worden en leugens welig tieren in een tijd waarin verraad tot een fundament van overleven verwordt en haat geen emotie meer is maar een middel, strijkt zij op een ongoddelijk uur in één of ander morsig nachtlokaal een lucifer af om de brand in haar sigaret te jagen en slaat haar benen overeen. Met de net geïnhaleerde rook blaast ze de vlam uit en smijt het half opgebrande houtje op de grond. Ze zit alleen aan de toog en wenkt de barman om nog een portie caffeïne. Ontnuchteren is wat ze moet doen. Haar haar is in de war en haar make-up is uitgelopen. Ze heeft donkere strepen van onder haar ogen tot halverwege beider wangen en haar lippenstift is uitgesmeerd. Ze draagt een kort rokje en één van haar kousen is gescheurd. Met haar meest giftige blik en af en toe een venijnige snauw houdt ze de zatte klootzakken op een afstand. Haar hand beeft wanneer ze haar koffie roert. Nog even nog even nog even en de taxi is er en die brengt haar naar huis. Naar die tweekamerflat met dat bed waarin niemand op haar ligt te wachten maar waar ze tenminste alleen kan zijn. Naar die lege koude kamer, naar haar niksbetekenende zelf waar ze geen verantwoording hoeft af te leggen. Een stoere zwarte Mercedes houdt halt voor de deur. Ze betaalt de kroegbaas en wacht niet op het wisselgeld. Langs de schunnige en schuimige opmerkingen der zatte klootzakken vindt ze de weg naar de uitgang en verlaat ze met een minachtende blik de keet onder ferm gefluit van dronken krapuul.


reactie (1)


1 reactie »

  1.   Reactie van Jurgen , op 13 December, 2003 @ 18:29

    Ik weet het! Véronique Decock!

RSS feed voor deze reacties. TrackBack URL

Voeg een reactie toe:

Powered by WordPress