17 July, 2002

Laat-avond poëzie

Te vinden onder: Uncategorized — @ 1:22

Dit is een heel mooi sonnet, uit Oude gedichten van Jean Pierre Rawie:

Ik heb een vrouw bemind, die best
een tweede Troje zou verdienen,
en die door drank en heroïne
onder mijn ogen werd verpest.

Tot ziekbed kromp het liefdesnest,
en ik zou zachtjes willen grienen,
omdat alleen dit clandstiene
sonnetje van ons tweeën rest.

Zo’n veertien regeltjes waarmee je
een tipje van de sluier licht,
wat zout om in de wonde te wrijven.

Wat zijn dat toch voor waanideeën,
dat je, verdomd, in een gedicht
‘de dingen van je af kunt schrijven’?


reacties (3)


3 reacties, »

  1.   Reactie van nathan , op 17 July, 2002 @ 13:33

    Mooi. Ik word er stil van.

  2.   Reactie van Yves , op 19 July, 2002 @ 1:25

    Nee, je bent niet mee, nathan.
    Als schrijver voel je dat soms, dat..
    Je wilt iets zeggen, je hebt die gevoelns en die wil je delen, die wil je op papier zetten en delen.. Maar je krijgt het niet verwoord.. Altijd een teleurstelling..

  3.   Reactie van nathan , op 22 July, 2002 @ 11:44

    Hee Yves, waarom denk je dat ik niet mee ben ? 1) ik vind het een mooi, juist omdat het dat net verwoord wat jij zegt, en 2) ik ben het archetype die niks op papier krijgt zoals ik het wil; en net ik probeer alles van me af te schrijven. Zo ben ik ooit met mijn website begonnen om mijn scheiding te verwerken.

RSS feed voor deze reacties. TrackBack URL

Voeg een reactie toe:

Powered by WordPress