4 June, 2003

Magisch-realisme

Te vinden onder: Uncategorized — @ 5:52

Vannacht stond ik weer(al) aan den toog mijn eigen te moeien met mijn eigen zaken toen er een meisje naar me toekwam. Ik had haar daarvoor al opgemerkt: een klein tenger blond wezentje waarvan ik niet kon zeggen of het nu achttien of vijfentwintig jaren oud was. Haar aanwezigheid liet me onverschillig, maar ineens, even onvermijdelijk als onwrikbaar kwam ze naast me staan en ze vroeg me wat ze van me dronk. Ze was niet mooi maar haar ogen hadden zich vastgeklikt in de mijne en zo bestelde ik voor haar een idiote platte water zonder ijsblokjes omdat ik nu eenmaal een idioot ben en graag idioot uit de hoek kom. Ze bestelde een Glenfiddich of whatever bij haar platte water en bedelde me een sigaret af. Ik rolde zuchtend een bobbelige Belgam en gaf haar die.
‘Ik ken je’.
Miljaar, ik had haar nog nooit gezien, ze deed me zelfs in de verste verte aan niemand denken en ze irriteerde me op die moment al. Hoe moest ik me hier nu weer uit redden.
Haar ogen klikten weer met de mijne toen ze mijn hand vasthield en zonder naar het puntje van haar sigaret te kijken feilloos de vlam wist te vinden en er zo de brand in zoog.
‘Ik ken je’, zei ze weer terwijl ze mijn hand losliet en rook in mijn gelaat blies. Ik draaide mijn hoofd weg van de rook en mijn ogen van haar ogen. Toen ik weer opkeek klikten haar ogen weer met de mijne en ineens zag ik weidse steppen, heuvels vol gras en geen boom te zien. Ik bereed kleine paardjes en had liefhebbende echtgenotes en vele kinderen. Ik sprak met de wind en genas zieken door mijn handen op hun buik te leggen. Ik vond verloren kinderen weer door door de ogen van de dieren te kijken. Ik voorspelde het weer aan de hand van de zonsondergang en ik kon de omgeving echt ruiken alsof ik daar was. Een heimwee stak in me op van een soort die ik nog nooit gevoeld had en die ik helemaal niet kon thuisbrengen en ik kreeg bijna tranen in mijn ogen.
‘Ik ken je’.
Ze lei haar handen op mijn schouder en trok me naar zich toe terwijl zij op haar tenen ging staan en me met haar lippen op haartjesafstand van mijn rechteroor influisterde hoe ik heette en wie ik was. Om me heen week de stank van bier en sigaretten om plaats te maken voor de geur van door zon gestreelde huid en gouden zinderende hooischelven onder een hoge augustuszon. Doch de naam die zij me toedichtte kende ik niet en ik kon er geen aanspraak op maken. Ik duwde haar zacht van me af en maakte me met veel moeite los uit die diepe blik. Bij de barmoeder bestelde ik nog een Glenfiddich of whatever en schoof die naar haar toe, haar blik vermijdend. Ze lachte en streek een lok haar weg achter mijn oor. ‘We zien elkaar weer’, beloofde ze. ‘Je weet nu wie ik ben.’
En toen was ze weg. Ze ging pissen, een vriendin van haar ging met haar mee en ik heb geen van beiden weer uit het toilet zien terugkomen.
Wat een gedoe. Wat een gedoe toch allemaal. Dit lijkt wel een flaptekst van een roman van Hubert Lampo te zijn. Magisch-realisme en van dat gedoe.
Ik heb dringend regen nodig. Echt wel.


reacties (7)


7 reacties, »

  1.   Reactie van JWL , op 4 June, 2003 @ 8:57

    Lampo? Of Eriek Verpale …?

  2.   Reactie van joeri , op 4 June, 2003 @ 8:36

    Ze heette toch niet Joachim Stiller, mag ik hopen?

  3.   Reactie van chipo , op 4 June, 2003 @ 9:40

    Misschien kwam ze wel uit De Mists of Avalon. Je had dat platte water in je nek moeten gieten, Polleke!

  4.   Reactie van Terrebel , op 4 June, 2003 @ 9:32

    Prachtig boek…
    Kafka?

  5.   Reactie van Verbal Jam , op 7 June, 2003 @ 20:02

    Hoe dan ook, het is mooi geschreven!

  6.   Reactie van JoyLuckClub , op 8 June, 2003 @ 0:32

    Berichtje uit Den Bosch, Holland. Het Vlaams vond ik altijd al een prachtige taal. Maar jij brengt er nog een aangename dimensie bij met je goede, want doorleefd beschreven verhalen die een aangenaam ritme hebben. Stoor je niet aan de minder plezante opmerkingen, want of het waar of niet waar is, dat is in het geheel niet relevant. Wat telt is: jij opent voor de lezer een wereld met mooie vergezichten! Ik ga er vanuit dat je je verhalen niet jat! Je site heb ik vandaag aan net een aantal vrienden & kennissen doorgemaild. Ga zo door ! Met groet uit Holland, H.

  7.   Reactie van Polski , op 9 June, 2003 @ 17:46

    Dank! Dank voor die complimenten! Het doet deugd te weten dat mensen graag lezen wat je schrijft. Vooral jij JoyLuckClub wil ik nog eens extra bedanken voor je woorden en je steun. En ik kan je geruststellen, mijn teksten zijn niet gejat, die komen uit mijn eigen buik :)

RSS feed voor deze reacties. TrackBack URL

Voeg een reactie toe:

Powered by WordPress