23 November, 2003

Niets van wat hieronder staat is waar:

Te vinden onder: Uncategorized — @ 8:30

In de kroeg (uiteraard):
‘Mag ik je wat vragen?’ (onvriendelijke bakkes richt het woord tot me)
‘Ah! Voor mij een Bolleke!’
‘Nee dat bedoel ik niet. Ben jij soms toevallig Polskaya? Die Zorro van polskaya puntje be-eeh?’
Ik zie de gebarsten rode adertjes in het wit van zijn ogen. Damn! Een zatte kloot die mijn cyber-alter-ego herkend heeft en er geen doekjes om draait! Ik haal diep adem en antwoord: ‘Jaaaa die ben ik soms maar nu nie, wat is jouw url? (macaroni met kaassaus is mijn lievelingsrecept)
‘Ik heb geen uu-èr-èl maar wel een madam die het afgebold is omwille van jouw gezeik‘.
Oh fuck, hier ging geen gezalf noch traktatie en vriendschappelijke schouderklop helpen.
‘Mijn gezeik? Mijn zat gezeik wil je zeggen? Want tegenwoordig is het niet veel anders. Ik ken jouw vriendin geeneens, wat zou ik dus met mijn zat gezeik geblogd hebben wat haar van jou deed weggaan? Pintje trouwens? Ik ga er ook nog eentje ledigen voor ik aan de volgende begin.’ Hij weigerde er een te drinken van me.
En net toen ik mijn eigen pas bestelde dosis vitaminen en caloriën aan mijn wellustige lippen wou plaatsen greep de meneer die ik niet ken maar die beweert mij te kennen me met zijn rechterhand bij m’n keel zodat ik moest piepen dat hij voorzichtig moest zijn of ik zou bier morsen op zijn prachtige gilet. Hij neep nog wat harder en terwijl ik zijn speeksel op mijn wang voelde spuwde hij me toe dat ik niet zo bijdehand moest zijn. Ik probeerde mijn Bolleke terug op het bierviltje te plaatsen en slaagde daarin terwijl ik probeerde te slikken. De kroeg was stampvol en amuseerde zich te pletter en niemand zag wat er zich tussen ons afspeelde. Dus ik hief mijn knie op en raakte hem waar het pijn doet voor hij me kon zeggen dat hij me een lesje in nederigheid zou leren. Zijn greep om mijn keel loste en ik maakte er gebruik van om zijn klauw van mijn strot te rukken en met een ouwe truuk was ik heer en meester over zijn duimgewricht zodat ik hem kon dwingen te gaan zitten op een met jassen volgestapelde kruk naast me. Met zijn hand op een bijna onnatuurlijke manier naar binnen geplooid en met mijn vingers er als een bankschroef omheen maande ik hem sissend aan te kalmeren. Hij weigerde te kreunen maar nam toch plaats. Ik keek hem met mijn meest smerige blik in zijn ogen en poogde hem langzaam los te laten, voorbereid op elke onverwachte beweging van hem. Tenslotte had hij me al eens bij m’n keel gegrepen, niewaar?
Mijn handen trilden toen ik mijn heerlijke Bolleke weer aan mijn lippen zette, en bij het neerzetten ervan wenkte ik de waardin om voor mijn belager ook iets te bestellen. Deze keer nam hij het aan en zijn hand trilde even hard toen hij het glas naar zijn mond bracht en de schuim van zijn bier zoog. Hij stak een sigaret op en we zwegen en we keken allebei loensend naar elkaar. Ik was bang en nieuwsgierig en voorzichtig en ik voelde zijn woede en frustratie als een lans in mijn oog. Hij was kwaad en gefnuikt in zijn glorie als wraakengel en ontdaan van zijn vleugels en terwijl hem dat totaal niet zinde denderde om ons heen het lawaai van de kroeg als dat van een trein die met duizend loeiende veewagons over een ijzeren spoorwegbrug passeert. Ik keek hem iets minder vuil aan dan daarnet en vroeg hem terwijl ik mijn keel betastte wat zijn miserie was. Knalrood en zweterig weigerde hij om ook maar één woord aan mij vuil te maken. Het was niet omdat hij daarnet even moest buigen dat hij daarom gebroken was. Na een seconde of wat stond hij van zijn kruk op en met halfdicht geknepen oogjes mikte hij zijn peuk in mijn bierglas en blies een bakkes vol rook in m’n gezicht.
‘We zien elkaar nog wel, Polskaya‘ zei hij met zijn neus twee centimeter van de mijne en ik rook braaksel. De sfeer in de kroeg was ondertussen uitgelaten om niet te zeggen uitzinnig. Ik zag zijn rug stompend verdwijnen in de deinende massa en probeerde wat er net gebeurd was te begrijpen zonder dat ik er uiteindelijk iets van snapte behalve dat ik iemands vriendje serieus kwaad had gekregen. De kroegdeur zwaaide open en knalde weer dicht en ik zag hem als een schim voorbij de bewasemde vensters passeren, zijn vuisten ver in zijn jaszakken gestoken, zijn kin diep in zijn sjaal die hij om zijn opgeslagen kraag had geknoopt en met de zelfzekere tred als van iemand die wist wat hem te doen stond.
Ik heb geen idee wat me te wachten staat. Ik heb mijn archief nagekeken en alhoewel ik hier en daar best wat mensen tegen de schenen heb geschopt denk ik niet dat mijn blog-geblaat in staat is om relaties op te blazen. Tenzij die relatie daarvoor al zo wankel was als een dronken kat op een slappe waslijn. Dan is elk excuus goed genoeg om de boel op te blazen. Maar om mij dan bij de keel te grijpen is er net iets teveel aan.
En terwijl ik een verse De Koninck probeerde te bestellen brak het waanzinnig geworden clientèle de kroeg af.


reacties (4)


4 reacties, »

  1.   Reactie van CasaSpider , op 23 November, 2003 @ 14:07

    Tja Polski, ge hebt natuurlijk diverse malen stukskes geschreven over vreselijke vrouwen die in de kroeg hunnen vriend met woorden in de stront drukten. Ik denk dat het een van die vrienden is geweest.
    Maar van de andere kant, daar is natuurlijk ieder woord van gelogen… ;-)
    Erg goed verhaal trouwens!

  2.   Reactie van Ronald , op 23 November, 2003 @ 15:56

    Niets van wat ik net gelezen heb is waar, maar anders kon het wel eens zo zijn dat ze jou voor mij aangezien hebben.

  3.   Reactie van Pierre , op 23 November, 2003 @ 20:59

    Ja Polski, nu weet je wat het leven van een naaktfotograaf is… al die jaloerse vriendjes, zelfs van foto’s die lang voor hunne tijd zijn getrokken!
    Waarom denk je dat ik altijd leuke vrouwen rond mijn nek heb? Aan jou wil ik de waarheid wel vertellen: het zijn geen modellen, geen vriendinnekes maar wel één en al bodyguards! Daarom ook dat als ze binnen komen ik hen direkt aanspreek en jou laat vallen want onder de mom van een kusje vertellen ze me van waar het gevaar zal komen…
    Nu ik de situatie ken ga ik jou ook laten schaduwen… schrik dus niet als een knap gespierde vrouw jou ineens rond de nek springt… bodycontact noemen ze dat! :-)

  4.   Reactie van bernard , op 25 November, 2003 @ 9:42

    Als je van oordeel bent dat alles verloren is, rest er nog altijd de toekomst.

RSS feed voor deze reacties. TrackBack URL

Voeg een reactie toe:

Powered by WordPress