7 April, 2003

Verspilde momenten.

Te vinden onder: Uncategorized — @ 5:58

Het gesprek ging over niets. Straffer nog, het gesprek stokte zelfs omdat we niets meer hadden om over te praten. Ze wou naar huis zei ze maar ze maakte geen aanstalten om te gaan. Ze draaide met haar glas en beet op de binnenkant van haar wangen. Dat zag ik. Buiten begon boven de daken de donkerte te wijken. Een nieuwe dag was aangebroken, onmiskenbaar en niet te verloochenen.
Ze boog zich voorover en zocht met beide handen steun op mijn dijbenen en verplaatste haar gewicht erop toen ze dichterbij kwam zodat ik een blik kon werpen op de kloof tussen haar borsten en haar parfum kon ruiken. Daar zat ik dan, met haar lippen op twee centimeter van mijn linkeroor verwijderd en zij die met geloken ogen en warme adem fluisterde dat er geen enkele man was die deugde. Ze likte mijn oorlel en ik kuste haar in haar nek onder haar oor. Het ging vanzelf. Haar handen knepen in mijn bovenbenen.
En daar bleef het bij. Haar handen die van mijn dijbenen naar mijn schaamstreek gegleden waren duwde ik weer weg en ik mompelde zoiets onnozels als dat ik haar begreep maar haar niet kon helpen. Voor ze iets kon antwoorden deed ik teken naar de meid achter de bar om ons nog iets te geven en ik wist eigenlijk niet goed wat zeggen. Onhandig stak ik een sigaret op zonder er haar éen aan te bieden en zij streek een lok haar naar achteren. Onze drankjes werden geserveerd en ze peuterde een sigaret uit mijn pakje terwijl ze me zachtjes vervloekte. Ik voelde me als een schooljongetje.


reacties (3)


3 reacties, »

  1.   Reactie van Bart , op 16 April, 2003 @ 2:15

    Een schooljongetje misschien, maar dan wél een met mooie woorden.

  2.   Reactie van majriM , op 7 April, 2003 @ 22:01

    spannend! :-D

  3.   Reactie van Tommer , op 8 April, 2003 @ 10:16

    Schooljongetje!

RSS feed voor deze reacties. TrackBack URL

Voeg een reactie toe:

Powered by WordPress