30 March, 2003

Visioen.

Te vinden onder: Uncategorized — @ 6:12

Mars!Tot mij kwam Mars, hij die heerst over oorlogen, zette zijn Romeins helmpje recht en zei: ‘Polski, ik heb je nodig.’
Ik was net mijn joint aan het dichtlikken en bevroor die ogenblik in die moment. Ik knipperde even met mijn ogen en ging daarna schijnbaar onverstoord weer verder met de afwerking van mijn genotssigaret. Vanbinnen was ik razend zenuwachtig. Ik bedoel, je hebt niet elke dag een godheid aan je deur. Vanbuiten was ik nochtans de kalmte zelve, en beheerst tikte ik m’n joint aan op mijn duimnagel. Mars zweeg en wachtte tot ik een vlam in de kachelbuis had gejaagd om daarna zijn keel te schrapen. Ik tuurde mysterieus doorheen de wolk rook die ik uitblies over Mars’ rechterschouder alvorens mijn blik in de zijne te haken.
‘Wat wil je, Mars?’
‘Luister, Polski’, antwoorde hij, ‘de oorlog is mijn specialiteit, maar de heer Dood en ik moeten in het vervolg van de magic mushrooms afblijven vooraleer we nog eens een projectje op poten zetten. Mijn laatste krijgsarrangement begint een beetje psychedelische vormen aan te nemen en er is niemand meer die er iets aan kan helpen behalve jij. Deze laatste ontketening van surrealistische gebeurtenissen is een rechtstreeks gevolg van onze indertijd benevelde geest en is ondertussen een eigen en even beneveld bestaan gaan leiden. Het loopt uit de hand en zelfs ik, die aanbeden wordt met vers bloed en dampende ingewanden, heb op de gebeurtenissen geen vat meer en kan aan deze slechte trip geen einde maken. En de heer Dood al helemaal niet gezien aangezien die sukkelaar zich door onze stommiteit nu van zoveel werk verzekerd ziet dat hij er al twee maagzweren aan overgehouden heeft en nog steeds klopt hij meer overuren dan Onze Baas kan goedkeuren.’
Ik trok aan mijn kachelpijp, inhaleerde de kruidige rook en kneep mijn ogen tot spleetjes.
‘En wat kan ik als nietsvoorstellende betweterige werkloze nachtbraker dan wel betekenen in deze inderdaad naar krankzinnig surrealisme neigende oorlog? Ik bedoel, dit is jouw en meneer Doods slechte trip. En psychedelisch kun je het inderdaad wel noemen allemaal. Dit is een van de meest nutteloze oorlogen die er ooit gevoerd werden en dan nog door een Natie die voor al die idealen staat die ze nu zelf met bloed besmeurt. Wat voor paddestoelen waren dat eigenlijk waar jullie van gesmuld hebben?’
‘Jupiteriaanse’, kreunde Mars, ‘en dan nog op onze nuchtere maag’. Ik trok een wenkbrauw op en floot zachtjes terwijl ik hem de joint aanreikte. Mars hield zijn handen werend voor zich uit en zei: ‘merciekes Polski, maar ik moet subiet nog voor de grote Baas verschijnen en dan kan ik beter nuchter zijn.’ Ik knikte en lurkte zenuwachtig van mijn verheven sigaret. Nog even en dan zou ik een missie krijgen van één van sinds ‘s mensens heugenis langst bestaande godheden. Een job die hem uit de shit moet helpen. Ik dacht al aan de filmrechten.
‘Nu wat jou hulp betreft’, aarzelde Mars. Ik legde de joint in de asbak en keek hem aan. Mars hief één van zijn glanzende gepantserde borstplaten op en haalde vanuit een rafelig gat in zijn lijf een groezelig opgevouwen papier tevoorschijn dat hij me toestak. ‘Hierop staan je instructies’, zei hij. ‘Hierop staat jouw aandeel in de redding van de mensheid.’ Hij zweeg en keek naar de grond.
Traag vouwde ik het stukje papier open, en daar stonden in krullende pennestreken een aantal lijnen neergeschreven en helemaal onderaan stond iets wat op een plattegrondje leek. Mars zette nogmaals zijn helmpje recht en keek me nu streng aan. ‘Polski, je weet nu wat je te doen staat. Vergeet have en goed, want de mensheid heeft jou nodig.’ Hij stond recht en sjorde aan zijn wapengordel zodat hij niet zou struikelen over zijn korte zwaardje. Hij ging de deur uit en ik zag hem nooit weer.
Nu wat de redding van de mensheid betreft en mijn aandeel erin: ik denk dat jullie moeten berusten in het ergste. Want hoe waanzinnig en irreëel deze oorlog ook is, mijn onnozele en naïeve zwarte kater heeft het heel onschuldig gepresteerd om met zijn ronkende zware lijf een halve fles slechte rode wijn omver te stoten, en ondanks mijn haastig toeschieten en mijn geduldig doch dringend deppen met een keukenhanddoek heb ik niet kunnen verhinderen dat de inktlijnen op het groezelige stukje papier zich tot paarse vlekken hebben ontwikkeld die, alhoewel ze bijzonder psychedelisch van vorm zijn, nu helaas niets van enige mensheidreddende waarde meer voorstellen. Ik ben bang dat ik Mars ferm in de kou heb laten staan, om over ons maar te zwijgen.
Ik heb er wel spijt van. Ook van die film die er nu niet gaat komen.


reacties (2)


2 reacties, »

  1.   Reactie van Marie , op 30 March, 2003 @ 18:16

    misschien beter ook van de paddo’s afblijven?

  2.   Reactie van Wim , op 30 March, 2003 @ 21:40

    Die paddo’s geven je alleszins inspiratie om zalige teksten neer te pennen!

RSS feed voor deze reacties. TrackBack URL

Voeg een reactie toe:

Powered by WordPress