25 February, 2004

Weer die waardigheid.

Te vinden onder: Uncategorized — @ 4:36

Ik heb hier drie gouden medailles liggen, vlak voor mijn neus. Uitreikbaar naar eigen goeddunken. Tralala wederom. Nochtans zijn het medailles die pas gegeven mogen worden wanneer er iemand waardig genoeg is om ze te kunnen ontvangen.
Damn. Die waardigheid weer. Miserie dus. Weer niet op tijd thuis.
Hoe beslis je wie waardig genoeg is? Hoe is het herkenbaar? Het geeft geen pas om oorlog te voeren wanneer de vijand zich onder je eigen volk bevindt.

Zo dus:
Mijn eerste medaille gaat naar D., mijn cafébaas, omdat de VN van hem nog een heleboel kan leren over hoe men conflicten dient op te lossen zonder de mouwen te hoeven opstropen.
Mijn tweede medaille gaat uit naar J. en M. en L. die keer op keer op hun eentje moeten omgaan met dat gepeupel dat zich als ‘man’ pleegt te profileren maar zich eerder tot de ‘bezopen kwalachtigen’ dient te rekenen.
Mijn derde medaille gaat naar X, omdat er iemand dient te zijn waarop gescholden kan worden zonder dat je er een toegeslagen oog en een scheve neus aan overhoudt.

Mijn laatste medaille, één die niet voorzien is maar toch uitgereikt wordt zonder enige reden (ze is toch maar van chocolat), gaat naar alle leugenaars toe omdat hun leugen slechts één keer kan opgevoerd worden vooraleer ze hen begint na te jagen. Deze medaille mag gedeeld worden met hen die afspraken maken om ze daarna weer ‘te vergeten’ zodat ook voor hen telt: één keer en niemeer.
Goeie raad voor beide laatstgenoemden: laat uw ‘plaque’ niet te lang in de zon liggen of ge gaat niks meer hebben om over naar huis te schrijven.


reacties (2)


2 reacties, »

  1.   Reactie van bernard , op 25 February, 2004 @ 12:00

    Dus, filosofisch verdergaand: er is bovendien het aspect ” omstandigheden”.

  2.   Reactie van Esmeralda , op 27 February, 2004 @ 5:23

    Omstandigheden, Bernard?

RSS feed voor deze reacties. TrackBack URL

Voeg een reactie toe:

Powered by WordPress