17 June, 2003

Zwarte gal:

Te vinden onder: Uncategorized — @ 3:36

(het volgende is volslagen voor eigen rekening)

Wij zijn niets dan levensmoe en hebben onze ondergang al uitgestippeld. Onze schuld schuiven we af op anderen en oplossingen vergeten we te zoeken omdat we ons wentelen in vluchtig en nietszeggend genot. We vergaten hoe het was om onszelf lief te hebben en ziek als we zijn van heimwee naar iets dat we niet kunnen benoemen waden we nu op de tast doorheen het slijk op de bodem van de gewelven van wie we voordoen te zijn. Het is er pikdonker en we zijn bang en blind en alleen en we verwonden ons aan de scherpe randen van oud verdriet dat koud en roestig en vergeten onder het slijk ligt tot we er ons tot bloedens toe weer aan kwetsen en merken dat de pijn eigenlijk nooit verandert.

Is het niet triestig,
is het niet droef,
zo jezelf te zien janken
tussen de rotzooi die je begroef?

Het is altijd weer dat liedje het eendere gezeik de steeds weer dezelfde gegalvaniseerde nagel op de kop en dat het iedere keer terug prijs is. Niets of niemand kun je nog vertrouwen en zelfs jezelf niet. Er valt niet mee te lachen met zoveel tristesse. Het is huilen met de pet op zeg ik en vechten tegen de bierkaai. Wat rest er ons nog wanneer er zovelen zichzelf kwijt zijn en welke woorden van troost dienen nog gesproken te worden om een verdriet te verzachten dat zo eenzaam is?
Een weidse vlakte omringt ons, dor en droog en zelf afgebakend met zwarte hoge muren.


reacties (8)


8 reacties, »

  1.   Reactie van Terrebel , op 17 June, 2003 @ 14:44

    “Je hoeft niet naar m’n huwelijk te komen want hij is dood.”
    Over triest gesproken…
    De oplossing? Gewoon niet aan een relatie beginnen.
    Zei hij die een jaar terug na de vierde langdurige relatie was ingeruild voor een exemplaar met meer geld…

  2.   Reactie van Lisa , op 17 June, 2003 @ 15:19

    Moed is nodig om door het dal te gaan.
    Maar er is zeker moed nodig om daarna te kunnen zeggen: ja. Ik ga ervoor. Gewoon. Weer. En dat kan leven of liefde of allebei zijn. Maar is dat niet hetzelfde?;)

  3.   Reactie van Jacques , op 17 June, 2003 @ 21:07

    Ik voel zó met u mee, dat ik niet weet wat ik moet zeggen.
    Niemand kan u nu echt helpen.
    Maar ik hoop dat ge er op eigen kracht, na de tijd die nodig blijkt te zijn, weer bovenop komt.
    Begin uwe fiets alvaste te smeren…

  4.   Reactie van Eug , op 17 June, 2003 @ 22:44

    Polle jong… WIJ hebben u graag!!

  5.   Reactie van Edwinek , op 18 June, 2003 @ 7:54

    Ik sluit me aan bij Eug!
    En, eh, Terrebel: als je aan niets begint dat voorbij kan gaan, dan begin je aan niets. Ook niet aan je leven trouwens.

  6.   Reactie van Terrebel , op 18 June, 2003 @ 10:26

    Je hebt volkomen gelijk Edwinek. Behalve een hoop verdriet bespaart het “niet beginnen aan” je ook een hoop vreugd.

  7.   Reactie van Tuuur , op 18 June, 2003 @ 11:07

    Laat u er niet onderkrijgen Pol!

  8.   Reactie van MajriM , op 19 June, 2003 @ 0:39

    take care, Pol

RSS feed voor deze reacties. TrackBack URL

Voeg een reactie toe:

Powered by WordPress