En ziehier, de situatie, in de derde persoon verteld om afstand te scheppen: het bezopen ruziënd koppel aan de overkant van de straat waarvan de vrouw door de man kletsen krijgt en die ondertussen op de grond ligt terwijl hij brullend over haar heen gebogen staat aan de ene kant, en onze onverschrokken held Polskaya die dit opmerkt nadat hij uit het cafe komt gestrompeld en met zijn even bezopen kop de held gaat proberen uithangen aan de andere kant. Het volledig verslag gaan we u hier onthouden wegens te vol met cliché’s en stoere ventenpraat en geduw en getrek en en geklop enzo waarin gauw bleek dat dit zou uitdraaien op een heus dronkemansgevecht, dus we houden het bij een beschrijving van de beslissende fase: er werd door de mannelijke helft van het ruziënd koppel een mes getrokken.
Het was een typisch haantjesgedrag tot dusver maar toen Polskaya het mes zag blikkeren ging de wereld over in een geblurde freeze-frame. Geen messen voor Polskaya. Veel te gevaarlijk. Dat hoor je overal.
Toen is er vanalles gebeurd, want dat moest wel even.
Uiteindelijk, na wat leek op een eindeloosheid maar wat niet meer dan nog geen minuut kan geweest zijn trok de mist op en werd alles weer een beetje duidelijk. Het mes was weg was nergens meer te zien, en Polskaya had zijn vuisten pijn gedaan op de kop en de ribbenkast van zijn tegenstander die op die moment aan de voet van een boom lag en zich met zijn armen afweerde. Polskaya probeerde verstomd en hijgend te begrijpen wat er nu eigenlijk allemaal gebeurd was. En toen kreeg Polskaya klop van het meisje dat hij even daarvoor zo dapper wou verdedigen. Op zijn achterhoofd en tussen zijn schouderbladen en in zijn nek. Ze stampte tegen zijn benen en gilde alsof ze zelf klop kreeg. Haar gaf hij geen mep – dat zou ook niet meer gelukt zijn wegens de rubberen knieën en de aanblik die de jongen gaf op de grond. Overal bloed op zijn gelaat en in zijn haar en over zijn ogen.
Polskaya vluchtte. Hij vluchtte al rennend en in paniek naar zijn huis een beetje verder in de straat alwaar hij rillend als een rietje zit te wachten op het geluid van naderende sirenes. Polskaya weet dus ook niet hoe hard hij die jongen neergemept heeft. Polskaya heeft zelfs nog nooit iemand neergemept.
De sirenes blijven uit, en na een vlugge blik vanop het balkon schijnt het trottoir verderop leeg te zijn. Vermoedt wordt dat het meisje haar neergeklopte vriendje waar ze luttele minuten daarvoor nog klop van kreeg liefdevol van straat heeft opgeraapt en naar huis heeft gebracht.
Polskaya’s kaak doet pijn. Zijn handen trillen nog steeds zo hard dat hij amper de joint die kalmte moet brengen krijgt dichtgerold.
Polskaya heeft geleerd om zich niet meer in een domestieke ruzie te mengen. Dat ruziënde geliefden niet te vertrouwen zijn. En ook dat hij tot zijn grote verwondering in staat is tot zelfbehoud.
De joint is dichtgeraakt. Nog een pak diepvrieserwtjes tegen het kaaksgewricht, een kop ijskoude chocomelk erbij en het bed in.
Het valt niet mee om een held te willen zijn.

Sinds heel kort heb ik kabeltelevisie en ik heb al als een zombie in de zetel liggen zappen tot een stuk in de nacht. Da’s geen goeie zaak. Meer dan dertig kanalen met niets dan onzin en toch niet vanachter dat die TV geraken. Zap! Zap! Zap! Reclame voor luiers of maandverband of wonderbaarlijke wasmiddelen, documentaires waarin je een leeuwin een gazelle de nek ziet breken, explosies en machinegeweergeratel, gespierde helden en lelijke slechteriken. Zap! Zap! Zap! Nieuws en duidingsmagazines waarin haarfijn uit de doeken wordt gedaan hoe de plaatselijke pastoor zijn gezin uitbeende maar waarin geen moeite gedaan wordt om ook maar iets dieper in te gaan op oorlog en wereldpolitiek dan een paar shots van vurende militairen en jankende vluchtelingen en dikke vette papzakken die zitten te vergaderen. Zap! Zap! Zap! Nog steeds dezelfde shit dan toen ik vroeger een kabelaansluiting had. En toch blijven zappen, tot heel laat in de nacht. En dan kom je videoclips als deze tegen.
Neer met die zapkast!

Dat was het dan, 32 geworden en begonnen aan het 33ste jaar hier op deze aardkloot. Stillekesaan begin ik een stevig wereldbeeld te krijgen
‘t Was een goeie verjaardag. Al de mensen die ik echt wel graag zie waren er, en ik heb me beter geamuseerd dan in de voorbije paar maanden, denk ik. Het is allemaal vrij low profile gehouden, de manier waarop ik het het liefste heb. Geen gedoe, geen gekrijs om twaalf uur, geen dj die afkomt met Walter Capiau’s ‘Happy Birthday’, geen makkers die de rest van het cafe persee willen laten weten dat er een jarige in hun midden is.
En ik heb een hoop geleerd. Over vriendschap, rijkdom en opoffering. Over appreciatie en respect, over principes en ware kameraadschap. Over wie je bent, wat je zou willen zijn en de discrepantie daartussen. Over wat je over jezelf uitroept en over wat je gewoon overkomt.
Ik heb een gevoel dat dit mijn jaar wordt. Het jaar waarin ik tweeëndertig werd. Het jaar waarin alles in zijn plooi valt, het jaar waaraan ik zal terugdenken wanneer ik op mijn sterfbed lig.
Ik ben blij dat ik leef

Om half één vanmiddag begin ik aan mijn drieëndertigste jaar. Hoogstwaarschijnlijk ga ik dat vreugdevolle moment nog in half comateuze toestand doorbrengen. Wil er iemand me wakker mailen voordat ik heel deze hoogzomerdag door heirkracht geveld in mijn bed ga moeten doorbrengen alsjeblief? *grijns* thx
Nog ff voor ik ga neerstorten: een gelukkige verjaardag toegewenst aan Mirjam! Ze had geen betere dag kunnen uitkiezen

De laatste minuutjes tikken weg en mijn ijzeren ros staat al vol ongeduld zijn hoeven te schrapen hier voor de deur. De zon is verdwenen. Zware wolken pakken zich samen en rijzen kilometers de hoogte in. Op sommige plekken is de hemel donkergrijs met witte schuimkoppen erin. De temperatuur is met tien graden gedaald en de wind wakkert aan.
Zou ik tijdig en droog thuis geraken? Of zal ik mij laten overvallen door donderkoppen en plensbuien? Hahaa, niks zo spannend als een vakantie! (en die gaat…..nu in!)

Buiten bombardeert een witgloeiende zon het landschap, en alhoewel het nog maar kwart na elf is ligt de horizon in de hitte al te trillen als een espenblad. Hoge vage wolken versluieren de blauwe hemel als was het een olievlek op de zeeoppervlakte. De lucht is zwaar en dik als stroop. Ademen gaat moeizaam, en bewegen is haast uitgesloten. Volgens mij krijgen we straks een knaller van een onweer

Veel te warm om te slapen. In het midden van de nacht op zoek naar een verlengsnoer voor de ventilator. Struikelen over de kat die (weeral) denkt dat hij eten gaat krijgen.