Na het nuttigen van enige glazen De Koninck en het met stokken mikken van ivoren ballen in gaten, bleek dat het de hoogste tijd was om naar huis te keren. Ondertussen was het behoorlijk beginnen regenen, en toen ik nog maar een kwartje van de afstand tussen toog en bed had afgelegd was ik drijfnat. Haren in slierten tegen mijn wangen aan, het geplok van regendruppels op mijn hoofd en schouders en waarschijnlijk ook de minieme dosis alcohol die zich met mijn bloed vermengd had, zorgden ervoor dat ik mezelf niet kon inhouden, en sprong ik, snotneus Polski, met mijn twee voeten ferm in een diepe plas. Het water spatte alle kanten uit en ik voelde de nattigheid mijn schoeisel binnensijpelen. Even liet ik de frisheid tot in mijn tenen doordringen, en toen begon ik aan een wilde dans, spetterend met mijn gelaat naar de hemel gekeerd, met mijn armen wijd gespreid, mijn tong ver uit mijn bakkes en met mijn ogen stijf dichtgeknepen. Alsof het de eerste keer was dat ik regen zag. Ik lette niet op toevallige passanten die mij zeker voor één of andere halve gare moeten gehouden hebben. Ik was doorregend, sprong als een dronken trol van het ene been op het andere de ene plas uit en de andere in, zwiepte mijn lange natte haar naar achteren en lachte de regen toe. Een auto passeerde me rakelings, claxonneerde en ik genoot.
Ik ben nu thuis, gehuld in een badjas en tintelend over heel mijn lijf. De plas water op de planché waar ik de deuren naar het balkon heb laten opstaan is opgedweild en mijn kat zit op mijn schoot te spinnen met een buikje vol whiskas-supervoedsel.
Ik ga op het balkon nog wat roken en even van de afgekoelde nachtelijke stadsrust genieten. Wanneer het sigaretje op is schiet ik het tussen duim en wijsvinger de donkerte in en dan duik ik dromenland tegemoet. Het is verdomme weeral de hoogste tijd.

Na door K. gisterenavond op een overduidelijke manier geconfronteerd te zijn geweest met mijn falen om de idiote situatie die zich tussen ons beiden de laatste maanden heeft ontwikkelt opgelost te krijgen enerzijds en haar duidelijke onwil om mij daarin ook nog maar voor een meter tegemoet te komen anderzijds, rest er mij niets meer dan het stille besef dat wat het ook mocht geweest zijn dat ik in haar zag, slechts voorbestemd was om te verworden tot wegwaaiende as, en dat ik me, alhoewel ik me na S. nog zo had voorgenomen om het niet meer te laten gebeuren, weer eens met open ogen op mijn illusies heb blindgestaard. Ik leg dus mijn wapenuitrusting af en verlaat de arena. Ik ben het strijden moe. Voortaan houd ik me bezig met de kroppen sla in mijn moestuintje en houd alle vrouwen op een afstand.

Onomstotelijk bewezen: ten kantore van de firma T. steeg het kwik vandaag nog hoger dan gisteren:
 

Polskaya goes multiple choise. In de rechterbalk, onder 1000Letters vindt u voortaan Polski’s Poll, waarmede het de bedoeling is om via onnozele doch indringende vragen een beeld te krijgen van de mentale staat van mijn bezoekers, u dus.
Invulleuh!

Ik ben voorzien tegen de hitte vannacht. Ik heb wat gegoocheld met een verlengsnoer en een ventilator, zodat nu vanop mijn matras een koel briesje mijn vel helpt de pinten te verdampen die ik vanavond verzwolgen heb teneinde in dit weer mijn vochtbalans in orde te houden. Het is moeilijk om van de terraskes naar huis te gaan met dit weer.
Worden de zomers nu echt warmer?

32.2 ° Celsius geeft de thermometer hier in het kantoor aan. Mijn hemd kleeft aan mijn rug, mijn haar plakt in mijn ogen.
Kent er iemand die maximumtemperatuur, waarboven je naar huis mag? Dit is beulswerk. De enige ventilator die we hebben staat op de servers gericht.