Zalig nieuws voor hen die zich geroepen voelen: Kinkajoe organiseert een heuse Vlaamse Varkensimitatie Wedstrijd!
Voor een selectie van fijne vakjuryleden (met o.a. Ben van Ostade) mag u zich ten volle laten gaan en dient u hen knorrend en krijsend te overtuigen van een realistische nabootsing van een varken tijdens zijn vier belangrijkste levensfasen: de geboorte, het eten, de paring en de slacht.
Deelnemers kunnen zich inschrijven door te mailen naar oinkipoinki@kinkajoe.be (zoek het zellef maar uit) of te telefoneren naar 0495/72 33 09.
Gelieve naam, adres, telefoonnummer en leeftijd door te geven.
De wedstrijd gaat door eind januari. Men zegge het voort!

Het is verbazend hoeveel moeite sommige mensen steken in het onderhouden van een mislukte relatie. Het lijkt er wel op alsof ze al hun energie richten op het kwetsen en verraden en manipuleren van elkaar in plaats van de boel onder ogen te zien en er gewoon mee op te houden. Het lijkt er wel op alsof ze niet willen ophouden.
Allemaal goed en wel. Als ze genieten van wat ze doen en als het hen een gevoel van superioriteit geeft kan het mij niet schelen.
Maar laat mij er in het vervolg mee gerust. Vraag me niet meer om den boel te aanhoren omdat je er met iemand denkt over te moet praten. Nog maar eens. Laat die aantijgingen en die verongelijkte verontwaardiging achterwege. Het is een verhaaltje zonder einde en ik ben het beu gehoord. Verkoop liever ticketjes, breng je zelfgezochte ellende op de planken en noem het cultuur.
Stelletje masochisten.

Al 18 december en maar niet willen sneeuwen. Al mijn zestien bet-overgrootouders hebben wel anders geweten. Ondertussen krijg ik geen blauwtand-verbinding tussen het heilig peeceeke en het al even heilig mobieltje meer tot stand alhoewel beide perfect zijn ingesteld om het met elkaar te doen. Klotedingen.

Durf me één keer aan te raken en ik zal je doen bloeden, baasje!

Stop met zoeken. Vergeet dat verschrikkelijke woord dat begint met een hoodletter: ‘W’. Het bestaat niet. Er is geen Waarheid. Spijtig voor hen die geloven en even spijtig voor hen die niet geloven.
Er is geen Waarheid..
Er zijn alleen maar dingen van horen zeggen.

Op welke manier haal je het in je kopje om hem zomaar te vernederen waar wij allemaal bij zijn? Hoe durf je nog liefde voor hem te veinzen nadat je hem en plein public hebt ontmanteld? Wat wil je er bij winnen? Wat probeer je te bereiken? Van welke aard is je woede? Wanneer je je eigen ruiten inslaat ga je het koud hebben deze winter. En wanneer je je wil warmen in zijn armen zul je geen plekje vinden omdat hij gevlucht is. Niet voor de kou maar weg van jou. Jij oogklepperig dom wicht, jij zielig zeurende egotrippende trut, jij armzalig ellendig stuk verdriet!

En terwijl vriendschappen op de proef gesteld worden en leugens welig tieren in een tijd waarin verraad tot een fundament van overleven verwordt en haat geen emotie meer is maar een middel, strijkt zij op een ongoddelijk uur in één of ander morsig nachtlokaal een lucifer af om de brand in haar sigaret te jagen en slaat haar benen overeen. Met de net geïnhaleerde rook blaast ze de vlam uit en smijt het half opgebrande houtje op de grond. Ze zit alleen aan de toog en wenkt de barman om nog een portie caffeïne. Ontnuchteren is wat ze moet doen. Haar haar is in de war en haar make-up is uitgelopen. Ze heeft donkere strepen van onder haar ogen tot halverwege beider wangen en haar lippenstift is uitgesmeerd. Ze draagt een kort rokje en één van haar kousen is gescheurd. Met haar meest giftige blik en af en toe een venijnige snauw houdt ze de zatte klootzakken op een afstand. Haar hand beeft wanneer ze haar koffie roert. Nog even nog even nog even en de taxi is er en die brengt haar naar huis. Naar die tweekamerflat met dat bed waarin niemand op haar ligt te wachten maar waar ze tenminste alleen kan zijn. Naar die lege koude kamer, naar haar niksbetekenende zelf waar ze geen verantwoording hoeft af te leggen. Een stoere zwarte Mercedes houdt halt voor de deur. Ze betaalt de kroegbaas en wacht niet op het wisselgeld. Langs de schunnige en schuimige opmerkingen der zatte klootzakken vindt ze de weg naar de uitgang en verlaat ze met een minachtende blik de keet onder ferm gefluit van dronken krapuul.