En terwijl de Kongolezen elkaar opvreten en terwijl de Palestijnen zichzelf opblazen en terwijl de Amerikanen zich God wanen en terwijl niemand het ook nog maar een halve kloot schijnt te kunnen schelen dat we het niet eens waard zijn om uitgeroeid te worden zolang het eten maar op tijd op tafel komt te staan zijn H. en ik heel stilletjes uit elkaar gegaan om iets waar jullie geen enkele zak mee te maken hebben. Ik ben heel boos. Niet op haar. Wel om het waarom. Ik zied van woede en niemand moet mij nu scheef bekijken. Mijn rechtervuist heb ik zonet verpletterd tegen de muur van de badkamer en mijn bloed siert de tegeltjes. Ik voel niets want ik ben bezopen. Dit gaat weer weken duren om te genezen.
Pff Woehaa Fuck it. Mijn bakkes staat zo grim dat ik strax mijn kaken niet van mekaar ga kunnen krijgen.

Verdomme, het was gisteren vrijdag de dertiènde! Algoed dat ik niet bijgelovig ben.

Het is raar: we mogen nog zo vlug hollen als we kunnen om het beeld voor te zijn waar we vrezen op te lijken, uiteindelijk struikelen we toch en schaven we onze knieën en onze handpalmen en ellebogen en schenden we ons aangezicht en leren doen we nooit. We staan weer op en lopen op blote voeten verder onze smaadvolle ondergang tegemoet.
Is die koppigheid nu te bewonderen of niet?

En terwijl zij daar ligt in haar bed in haar huisje met haar twee katten opgekruld aan haar voeten en met haar haar in de war, terwijl zij daar zo dus ligt te slapen in al haar pracht en schoonheid, let ik op deze stad en zie ik erop toe dat er in deze sterrenvolle nacht niets gebeurt wat haar ook maar zou kunnen deren.
Straks vervloekt ze haar wekker en rekt zich dan uit, haar vel glanzend in het gouden ochtendlicht en haar ogen nog vol slaap.
Voor haar is de wereld uitgevonden.

Ik denk dat de grootste miserie die we elkaar aandoen vooral bestaat uit de miserie die we onszelf aandoen. Ik denk dat wat we onszelf aandoen vooral ontstaat uit angst om niet te voldoen aan hetgeen waaraan we denken te moeten voldoen, en daarom denk ik dat er een hele boel mensen zijn die zulk een fout beeld van zichzelve hebben dat ze vergeten zijn wat ze waard zijn. Voor zichzelf en vooral voor anderen. Het doet me zo’n pijn om te zien hoe soortgenoten die echt tot de pareltjes dezer zwijnenstal gerekend mogen worden zichzelve zo kunnen afvallen en geringschatten terwijl ze toch omringd worden door anderen die van hen houden om wie ze zijn en om wat ze voorstellen.
Hoe geraak je in de kern van zulke eenzamen? Hoe haal je uit hun fucking neerwaartse spiraal en geef je hen hun eigenwaarde terug? Hoe maak je hen wijs dat ze van tel zijn en dat ze belangrijk zijn en dat ze graag gezien worden? Hoe kun je hen overtuigen van het belang van hun aanwezigheid en van de relevantie van hun mening?
Soms wou ik dat ik mijn kat was. Dan kon ik in de zon gaan liggen zonder mij ook maar iets van enige op jeugdige leeftijd reeds chirurgisch verwijderde kloten aan te moeten trekken. En voor de rest maar spinnen en vreten.

…TICKETVERKOOP GESTART
(en weeral: een overrompeling)
De ticketverkoop is gestart. Zaterdagochtend waren er meer dan 1000 wachtenden. Helaas kunnen we, ondanks de uitbreiding van de verkoopterminals (een verdubbeling t.o.v. vorig jaar!) slechts een 400 tal mensen per dag bedienen aan de balie, en zeker nog eens zoveel per telefoon. De eerste aanwezigen krijgen een volgnummer vanaf 8 uur. Eens de volgnummers voor die dag op zijn, stopt de bedeling. De volgende dag start de bedeling van volgnummers, opnieuw, vanaf 8 uur. Om 10 uur start de eigenlijke ticketverkoop.
Dank voor je begrip….

Wie tickets voor de Zomer van Antwerpen heeft willen bemachtigen, moet toegeven dat het een ware Tantalluskwelling was om eraan te geraken. Opstaan voor dag en dauw om dan uren in de rij aan te schijven om zoals bij de slager een ticketje te bemachtigen waarna je dan kan aanschuiven om je kaarten te bestellen. Een ware overrompeling is het. En dat om toestanden zoals die van vorig jaar te vermijden toen een hoop Nederlandse firma’s heelder voorstelling tegelijk opkochten om dan aan hun goede klanten en/of medewerkers ‘ééjn oavondje sjtappen in Antverpen met een grrrrrratis eejvenement erbij’ te kunnen cadeau doen zodat de Antwerpenaar zelve voor uitverkochte deuren bleef staan. Aldus werd dit jaar de kaartenverkoop streng bewaakt en beperkt tot vierhonderd mensen per dag die elk maximum zes kaarten per voorstelling mogen bestellen. En daarom stond deze puber vanmorgen dus al om kwart na zeven aan te schuiven, in het bleke ochtendzonnetje tussen andere onuitgeslapen mensen. Van de vijf evenementen die H. en ik hadden willen zien waren er al vier uitverkocht. Dus snel gecheckt wat er allemaal nog vrij was en dan als de bliksem gereserveerd.
Daarnet ben ik dan thuisgekomen met entreetickets voor:

- Buren Cirque
- Compagnie Boktor: Expeditie
- GOTF
- De Onderneming: Macht der gewoonte
- Martha Tentatief: Zoologie.

Laat die zomer maar tot ons komen!

Ze heet H, ze is zes maanden jonger dan ik en we lijken elkaar echt wel gevonden te hebben. Ze is lief, mooi en ze heeft twee zwarte katten. Doch we doen het rustig aan. Het is niet al goud wat blinkt. Mijn oogskes daarentegen…..
En de zomer moet nog beginnen!