Ik wou dat ik kon toveren. Ik wou dat ik met vier kleine woordjes in staat was om de mist in sommige mensen hun kopke te doen oplossen. Ik wou dat mijn woorden geldigheid hadden en dat mijn handen konden helen en dat mijn lippen konden troosten en dat mijn schouders een hoop gewicht konden overnemen. Maar mijn woorden aarzelen en mijn handen trillen en mijn lippen zijn droog en gebarsten en de toverspreuken kan ik maar niet onthouden. Het is allemaal nogal een gedoe godverdomme.
En nog steeds niet willen onweren. Ik hou zo van het tellen van de seconden tussen bliksemflits en donderslag.

Ons geluk is ferm evenredig met onze gemoedsrust. En onze gemoedsrust is afhankelijk van hoe ons geweten zich gedraagt. Op die manier is ons geluk rechtstreeks verbonden met de manier waarop we onszelve aanschouwen. Dat geluk waar we naar zoeken zit dus allang tussen onze oren, we dienen het alleen nog maar te kunnen delven. Spades, touwen en houwelen zijn te bevragen bij het loket van datzelfde geweten.

Na opgravingen in de Russische bodem tot een diepte van 100 meter hebben Russische wetenschappers resten gevonden van koperdraden, met een geschatte leeftijd van zo’n 1000 jaar. De Russen hebben hieruit de conclusie getrokken dat hun voorouders reeds 1000 jaar geleden een interlokaal telefoonnetwerk hadden. Om niet achter te blijven zijn Amerikaanse wetenschappers ook hun bodem gaan afgraven waarbij ze op een diepte van 200 meter resten van glasvezels aantroffen. Deze vezels bleken na onderzoek zo’n 2000 jaar oud te zijn, waaruit de Amerikanen concludeerden dat hun voorouders reeds 2000 jaar geleden al een zeer geavanceerd digitaal telefoonnetwerk in hun bezit hadden. En dat zo’n 1000 jaar voor de Russen… Een week later hebben de Belgen het volgende rapport gepubliceerd: “Na opgravingen in de Belgische bodem, tot op een diepte van 5000 meter, hebben Belgische wetenschappers helemaal niets gevonden.” De Belgen concluderen hieruit dat zo’n 5000 jaar geleden elke Belg reeds in het bezit was van een mobiele telefoon.

Ontvangen in de mailbox; een berichtje van bard Steven Grietens:

In alle vrijblijvendheid wilde ik jullie er even op attenderen dat aanstaande zaterdag 21 juni een muzikaal-poetisch evenement op stapel staat in het Oude Badhuis, vlakbij het Stuivenbergplein. Omdat de zon die nacht pas heel laat gaat slapen, werd het festijn wijselijk ‘Midzomernacht’ gedoopt – ‘t is dan tenslotte de langste dag van het jaar! (Die dag duurt immers 25 uur en 16 minuten, in plaats van de gebruikelijke 24 uur.)

Tot zover deze socio-kulturele informatie. Van de precieze inkomprijs heb ik geen flauw benul, maar veronderstel dat het bedrag beslist zeer schappelijk zal worden gehouden…

Als dat geen belovende avond is! Wie mij nodig heeft, ik zit morgen ginder.

Dingen gebeuren en tijden gaan aan zichzelf voorbij zonder het te weten. De boel gaat zo rap dat toestanden van twee jaar geleden plots al vijf jaar achter ons schijnen te liggen. Gisteren was ik nog een snotneus met blauwe plekken en vandaag beleef ik mijn drieëndertigste verjaardag. Mijn vierendertigste jaar gaat vanmiddag rond half één in. Zevenentwintig was mijn moeder toen ze mij kreeg. Ik werd geboren op een vrijdag. Ik leef al 12052 dagen.

Al hollen woorden gevoelens nog zo uit, ze hollen vooral zichzelve uit omdat ze van zodra ze worden gezegd alle betekenis en waarde verliezen omdat ze niet langer bestaan dan de lucht of het blad waarop ze gedragen worden en daarom op zich ook van geen enkele tel zijn behalve voor hen die er waarde aan willen hechten. Woorden zijn schuchtere pogingen om over te brengen wat er allemaal aan storm woedt en aan verdriet heerst, woorden zijn papieren bootjes die door spelende kinderen worden losgelaten in de kolkende goot nadat het geregend heeft op een zomerse augustusdag. Woorden zijn zo nietig en zo snel uitgesproken dat ze vluchtiger zijn dan de geur van orchideëen in de warme avond. Woorden doen ons dingen geloven die niet waar zijn, woorden laten ons liegen en beminnen, woorden stelen onze gedachten omdat ze veel minder snel zijn en omdat we daarom nooit gezegd krijgen wat we voelen.

(het volgende is volslagen voor eigen rekening)

Wij zijn niets dan levensmoe en hebben onze ondergang al uitgestippeld. Onze schuld schuiven we af op anderen en oplossingen vergeten we te zoeken omdat we ons wentelen in vluchtig en nietszeggend genot. We vergaten hoe het was om onszelf lief te hebben en ziek als we zijn van heimwee naar iets dat we niet kunnen benoemen waden we nu op de tast doorheen het slijk op de bodem van de gewelven van wie we voordoen te zijn. Het is er pikdonker en we zijn bang en blind en alleen en we verwonden ons aan de scherpe randen van oud verdriet dat koud en roestig en vergeten onder het slijk ligt tot we er ons tot bloedens toe weer aan kwetsen en merken dat de pijn eigenlijk nooit verandert.

Is het niet triestig,
is het niet droef,
zo jezelf te zien janken
tussen de rotzooi die je begroef?

Het is altijd weer dat liedje het eendere gezeik de steeds weer dezelfde gegalvaniseerde nagel op de kop en dat het iedere keer terug prijs is. Niets of niemand kun je nog vertrouwen en zelfs jezelf niet. Er valt niet mee te lachen met zoveel tristesse. Het is huilen met de pet op zeg ik en vechten tegen de bierkaai. Wat rest er ons nog wanneer er zovelen zichzelf kwijt zijn en welke woorden van troost dienen nog gesproken te worden om een verdriet te verzachten dat zo eenzaam is?
Een weidse vlakte omringt ons, dor en droog en zelf afgebakend met zwarte hoge muren.